استفاده از ستاره‌های بازنشسته، یک روش پیشرفت در فوتبال است!
دکتر بیژن ذوالفقارنسب:

استفاده از ستاره‌های بازنشسته، یک روش پیشرفت در فوتبال است!

نویسنده : محمد رضا ضیا

دکتر بیژن ذوالفقارنسب چهره نام‌آشنا و با اخلاق فوتبال ایران است. او در اوج بازیگری‌اش مدافع فیکس تیم‌های پاس، پرسپولیس و تیم ملی بود و به عنوان سرمربی، بسیاری از تیم‌های مطرح لیگ برتر را هدایت کرده و دو بار هم قهرمان ایران شده است. برای تحلیلی در مورد آخر عمر فوتبالی بازیکنان سطح اول دنیا، به سراغ او رفتیم. نگاه کارشناسانه ذوافقارنسب در این باره خواندنی است.

 

 چرا ستاره‌های فوتبال نزدیک به زمان بازنشسنگی‌شان، به لیگ‌های کشورهای حوزه خلیج فارس، لیگ جدیدی مثل هند یا حتی لیگ چین و ازبکستان می‌روند!؟

 طبیعی است. سن مفید فوتبال این بازیکنان در اروپا به پایان رسیده و تیم‌های معتبر آن‌ها را جذب نمی‌کنند. مطمئناً برای ادامه فوتبال‌شان و درآمدزایی مناسب به این لیگ‌های آسیایی متمایل می‌شوند. اولین تجربه در این زمینه را ژاپنی‌ها در دهه 1990 و 2000 میلادی کسب کردند. آن‌ها چند سال از تکنیک این بازیکنان و رفتار حرفه‌ای‌شان بهره بردند. الان هم هندوستان همین کار را می‌کند. این کار هم جنبه تبلیغاتی دارد و هم از مهارت‌های فنی ناب این بازیکنان استفاده می‌شود و فوتبالیست‌های جوان، آن‌ها را الگو قرار می‌دهند. سرآمد ستاره‌هایی که به عنوان بازیکن به ژاپن رفتند، زیکو بود که بعد از دوران بازی‌اش همان جا مربی هم شد. به اعتقاد من این یک روش برای پیشرفت فوتبال است که البته کنارش باید برنامه ریزی بلندمدت باشد.

 

یعنی پیشرفت فوتبال ژاپن به خاطر این کارشان بوده!؟

 یکی از دلایلش این است. ژاپنی‌ها یک برنامه و استراتژی مشخص داشتند. بخشی از آن هم حضور بازیکنان خوب اروپایی و آمریکای جنوبی بود. بعد از حدود 10 سال کاملا استفاده از این‌گونه بازیکنان را متوقف کردند و از آن به بعد بازیکنان 14 تا 18 سال‌شان را برای آموزش به برزیل می‌فرستادند. این برنامه‌های پشت سر هم ژاپنی‌ها همگی از قبل طراحی شده بود. همین باعث شده که هیچ بازیکن پا به سن گذاشته‌ای در تیم ملی ژاپن نبینیم. من فکر می‌کنم کشورهای دیگر آسیایی از ژاپن اقتباس می‌کنند.

 

 بنابراین شما آینده روشنی برای فوتبال هند می‌بینید!؟

 هند از نظر نیروی انسانی پتانسیل خیلی بالاتری نسبت به کشورهای دیگری دارد که به این کار دست زده‌اند. این کشور بالای یک میلیارد نفر جمعیت دارد. اگر آن‌ها به همین روند ادامه بدهند، متوقف نشوند و برنامه هم داشته باشند، احتمالش زیاد است که در بلندمدت موفق شوند. اما برای قضاوت زود است. این را هم باید در نظر داشته باشیم که هند فعلا در حد یک تیم درجه سه آسیاست. به نظر من باید منتظر بمانیم حداقل یکی دو سال دیگر بگذرد.

 

 به نظر شما ستاره‌ای مثل دل‌پیرو، چرا باید خودش را برای یک تیم آسیایی به زحمت بیاندازد؟! نمی‌تواند با توجه به مهم نبودن آینده فوتبالی‌اش، بدون انتقال تجربه و مهارتش به تیم، فصل را تمام کند و فقط پولش را بگیرد؟! این آفت این طور بازیکنان نیست؟

 این بستگی به سیاست باشگاهی دارد که بازیکن با آن قرارداد می‌بندد. من در بسیاری از باشگاه‌های درجه دو اروپایی دیده‌ام که به یکباره یک بازیکن شاخص بین‌المللی را می‌گیرند. نصف دستمزدش را می‌دهند. نصف آن می‌ماند تا پایان فصل! اگر بازیکن بی‌دلیل مصدوم شود، دیگر حق و حقوق باقیمانده‌اش را نمی‌دهند. اگر ضعیف بازی کند، قراردادش را بدون ضرر و زیان فسخ می‌کنند. از آن طرف هم اگر تاثیرگذار باشد و گل بزند، تمام مبلغ قرارداد را به او می‌دهند. باشگاه‌هایی که درست با بازیکن قرارداد ببندند، با این راه‌ها از تمام ظرفیت بازیکن استفاده می‌کنند. ولی باشگاهی که برنامه نداشته باشد، تمام قرارداد یک ساله بازیکن را می‌دهد. بازیکن هم تمرین نمی‌کند، ریسک نمی‌کند و انگیزه بالا ندارد. در این صورت بازیکن تیم را فقط به عنوان یک توریست همراهی می‌کند! بنابراین این موضوع بستگی به هدفمند بودن یا نبودن قراردادی دارد که باشگاه با بازیکن می‌بندد.

 

بهتر نیست در لیگ برتر خودمان، به جای سه چهار بازیکن درجه چندم خارجی، هر تیم یکی از این ستاره‌ها را اضافه کند!؟

 نحوه استفاده از بازیکنان خارجی در کشور ما یک روند سالم و هوشمندانه ندارد! دلیل اصلی آن هم فوتبال دولتی کشور است. اگر فوتبال در اختیار بخش خصوصی آگاه باشد، هیچ وقت از این بازیکنان درجه سه و چهار اروپایی و آمریکای جنوبی استفاده نمی‌کند. ضمن این که مقدار زیادی از پولی که برای خرید یک بازیکن مطرح خرج می‌شود را می‌توان از طریق تبلیغات برگرداند.

نظرات کاربران
کد امنیتی