وقتی طلا از کف‌مان رفت
چرا قوی‌ترین مرد جهان در آلماتی خوب نبود؟!

وقتی طلا از کف‌مان رفت

نویسنده : مازیار حکاک

مسابقات قهرمانی وزنه‌برداری مردان جهان اگرچه برای وزنه‌برداری ایران نتیجه نداشت و کیانوش رستمی نتوانست اتفاقات تلخ اینچئون را فراموش کند اما این اتفاق تلخ این بار گریبان بهداد سلیمی قوی‌ترین مرد جهان را گرفت تا او با نمایش بسیار ضعیف مدال نقره مسابقات را بگیرد. اگرچه هنوز فاجعه‌ای برای بهداد رقم نخورده اما ازدست دادن مدال طلایی که همیشه روی آن حساب صد درصدی می‌کردیم، قابل تامل است. در این مطلب نگاهی داریم به عملکرد بهداد سلیمی در مسابقات جهانی و حواشی و عواملی که باعث از دست رفتن مدال طلا برای ایران شد.

 

بهدادی که نصف خودش هم نبود

سليمی از سال ۲۰۰۹ و از سن ۲۰ سالگی در هر رويداد قاره‌ای، جهانی و المپيک که حضور يافته بود، نشان طلا و عنوان قوی‌ترين مرد مسابقات را از آن خود کرده بود. اين بار اما نايب قهرمان شد و در رده‌بندی امتيازی نيز بين تمام شرکت‌کننده‌ها، در رده بيست و يکم ايستاد. اگر به قهرمانی‌‎های بهداد سلیمی در این سال‌ها نگاه کنیم او همواره در یکضرب خیال خود را از قهرمانی راحت می‌کرد و در واقع یک‌ضرب‌زن بارزی است، اتفاقی که در آلماتی نیفتاد. بهداد در مسابقات آلماتی در حرکات یکضرب کار خودش را با وزنه 206 کیلوگرمی شروع کرد. وزنه‌ای که کف رکوردهای بهداد است. او بعد از زدن این وزنه به سراغ وزنه 211 کیلوگرمی رفت اما دوبار در مقابل آن مغلوب شد. در این حرکت یکی از وزنه‌برداران روس 210 را زد و مدال طلای یکضرب را از آن خود کرد. ماجرای ناآمادگی بهداد برای شرکت در این مسانقات از آن جا پیداست که او دو ماه گذشته در اینچئون وزنه 214 کیلوگرمی را بالای سر برد و رکورد زنی کرد اما در آلماتی نتوانست در یک ضرب فاصله بگیرد. در دو ضرب هم بهداد مرد پولادی همیشگی نبود او باید برای قهرمانی وزنه 257 کیلوگرمی را می‌زد که 2 کیلوگرم بیشتر از بالاترین رکوردش بود، اما در نهایت نتواست و در دوضرب سوم شد. جالب است بدانید «آلبگوف» روسی حریف اصلی بهداد در دوضرب هم با وزنه 252 کیلوگرمی بیشتر از بهداد وزنه زد و همین طور «لووچف» که دریکضرب حذف شده بود وزنه 257 کیلوگرمی را بالای سر برد تا کار بهداد با یک نقره یکضرب، یک برنز دوضرب و یک نقره مجموع تمام شود.

 

چرا قوی‌ترین مرد جهان در آلماتی خوب نبود؟!

بهداد نزدیک دو ماه و اندی پیش در اینچئون به روی تخته رفت. مسابقاتی که با قهرمانی و رکوردشکنی او در آسیا همراه بود. بعد از آن در حالی که فاصله کمی تا آغاز مسابقات جهانی مانده بود، بهداد در اقدامی عجیب در لیگ برای پتروشیمی وزنه زد و در واقع بعد از دو مسابقه سنگین به مسابقات جهانی رفت که حضور او در این مسابقات از این حیث قابل تقدیر است. در حالی که در ورزش‌های سنگین نظیر وزنه‌برداری ورزشکار نهایتا در فواصل طولانی می‌تواند دو بار در سال خودش را برای مسابقات آماده کند. سلیمی در کمتر از دو ماه، سه بار به روی تخته رفت و اگرچه خودش از رکوردشکنی حرف می‌زد، اما باید واقعیت‌ها و علم ورزش را هم در نظر گرفت. 

گذشته از این نکته قوی‌ترین مرد جهان نزدیک دو سال و درست بعد از بازی‌های المپیک لندن به خاطر دعوایش با کوروش باقری و فدراسیون از تیم ملی دور بود، برای خودش تمرین می‌کرد و در مسابقات جهانی حضور نداشت. در همین عدم حضور بهداد بود که رقبای روسی او توانستند حسابی جولان بدهند و طلایی که نزدیک یک دهه ابتدا به واسطه حسین رضازاده و بعد بهداد از آن ایران بود به خانه ببرند. اگرچه بهداد در این مسابقات رکوردهای خودش را نزد اما روس‌ها نشان دادند که رکوردهای نزدیکی دارند که کوچکترین لغزش بهداد در ریو می‌تواند ما را از مدال طلا محروم کند. رکوردهایی که پلکانی در حال افزایش است و می‌تواند بسیار خطرناک باشد.

 

با هیچ نمی‌شود قهرمان را حفظ کرد

اگرچه اشک‌های سلیمی در روی سکوی برای همه ما تلخ بود اما باید بدانیم با کمی برنامه‌ریزی می‌توان جایگاه از دست رفته را به دست آورد. کما این که بیشتر کارشناسان و مدال‌آوارن وزنه‌برداری در حمایت از بهداد برآمدند و چهره‌های ورزشی سعی در بازگرداندن روحیه او داشتند. با این همه سلیمی بعد از مسابقات جهانی ضمن عذرخواهی از مردم از مسئولان ورزش گلایه داشت و گفت: « این اتفاق و از دست رفتن طلای جهان تلنگری بود برای وزارت ورزش و کمیته ملی المپیک تا ورزشکارانی مانند بهداد سلیمی را دریابند و حواس‌شان به آن‌ها باشد. در غیر این صورت مدال طلایی در کار نیست. روس‌ها به این خاطر طلای جهان را گرفتند که عنوان قوی‌ترین مرد جهان برای‌شان ارزش داشت و به قهرمان‌شان رسیدگی کردند، اما برای ما این عنوان اهمیتی نداشت، وقتی قهرمان المپیک را دو سال کنار می‌گذارند، بعد از آن چنین اتفاقی رخ می‌دهد.» حرف‌هایی که قابل تامل است و می بایست قبل از «ها و وای» کردن بعد از المپیک ریو باید به آن جامه عمل پوشانده شود. وزنه‌برداری کشورمان سال آینده بار دیگر در مسابقات جهانی باید برای کسب 6 سهمیه المپیک بجنگد. مسابقاتی که با توجه به نتایج آلماتی نیازمند حمایت و توجه بیشتر مسئولان است.

نظرات کاربران
کد امنیتی