وقتی داور ما را ضربه فنی مي‌كند!
چرا در مجامع جهانی ورزشی نماینده و کرسی تاثیرگذار نداریم؟!

وقتی داور ما را ضربه فنی مي‌كند!

نویسنده : مازیار حکاک

بغض گلوی همه ما را گرفته بود. غرور همه ما خدشه‌دار شده بود. نه به خاطر از دست دادن مدال طلا و باختن ورزشکارمان به ورزشکار کشور میزبان، بلکه به خاطر باختن ناجوانمردانه به داوری! اشک‌های عبدولی روی تشک کشتی قلب هر ایرانی را به درد آورد. حتی میثاقی هم نتوانست خودش را کنترل کند و بلافاصله بعد از قطع تصویر کشتی عبدولی گفت مدال کشتی‌گیر کره‌ای به مفت هم نمی‌‌ارزد. اگرچه عبدولی به داوری باخت اما این باخت محصول نداشتن کرسی و نماینده در فیلاست. اتفاقی که ریشه در عملکرد مسئولان و از دست دادن جایگاه‌ها در سالیان متمادی دارد. در این مطلب نگاهی داریم به اتفاقات تلخ اینچئون و چرایی این که چرا در ورزش‌های مختلف نماینده تاثیرگذار در کنفدراسیون جهانی نداریم؟!

 

وقتی سر عبدولی را دو بار، دو بار مي‌برند

 نام سعید عبدولی همیشه ما را به یاد اشک‌های او در المپیک لندن می‌اندازد؛ جایی که مافیای کشتی، مانع از رسیدن چهارمین مدال طلای کاروان ایران شد تا سهم فرنگی‌کاران ایرانی از المپیک لندن سه طلا باشد؛ اما نه سعید عبدولی و نه بدبین‌ترین هوادار کشتی هم فکرش را نمی‌کرد، ‌دو سال بعد فاجعه‌ای بد‌تر از المپیک برای این کشتی‌گیر ایرانی پیش بیاید! 

شاید مدال آسیایی با مدال المپیک قابل قیاس نباشد اما تکرار ناداوری برای عبدولی اشک خیلی از کشتی دوستان را درآرود. به ویژه این که عبدولی در کشتی خود برابر قهرمان المپیک همه کار کرد. پنج بار روی او فیتو زد و حتی دستش به عنوان برنده با ضربه فنی بالا رفت، اما داوری همه چیز را تکان داد تا قهرمان ما طلای مسابقات را با برنز عوض کند.

 

نا داوری نه فقط در کشتی بلکه در همه ورزش‌ها! 

اگر مسابقات اینچئون را دنبال کرده باشید فقط سر عبدولی کلاه نرفت. عزت‌ا... اکبری و حسن رحیمی هم در کشتی مغلوب همین داوری‌ها شدند. شرایط کشتی با تغییر قوانین فیفا در سال‌های اخیر به گونه‌ای شده است که دست داور بر درآوردن هر نتیجه‌ای باز است. این که در کشتی‌ها پیش می‌آمد که ورزشکاران ما می‌جنگیدند و تلاش می‌کردند اما برای آن‌ها درخواست اخطار كم‌كاري می‌شد، نتیجه کثیف همین قوانین است. اتفاقی که اگر هر کشتی نابلدی آن را می‌دید رای به کشتی‌گیر ما می داد. به غیر از کشتی در بیشتر ورزش‌های مبارزه‌ای با معضل داوری روبرو بودیم. هر کشوری که سهمی در نمایندگان داوری در آسیا یا جهانی داشت، کابوس ورزشکاران ایران شد. کما این که سجاد گنج‌زاده امید اصلی کاراته ایران برای کسب مدال طلا به داوری باخت و نتوانست مدالی را در کارنامه خودش ببیند. در تکواندو و بوکس بعضا همین داوری‌ها رنگ مدال ما را تغییر داد یا به طور کلی مدال را از ما گرفت.

 

وقتی نماینده و کرسی نداریم؟

وقتی در ورزش‌هایي که شانس مدال داریم کرسی لازم و تاثیرگذار نداریم هر اتفاقی برای ورزشکارمان بیفتد طبیعی است. به اذعان بسیاری کارشناسان داوری کشتی گیران ما برابر حریفان کره‌ای چیده می‌شد و این چیده شدن در بیشتر مواقع درست عمل کرد تا جایی که به سلامت چشم داوران شک کنیم! فارغ از این که روح ورزش کشتی و هیچ ورزشی با این ناجوانمردی‌ها سازگار نیست اما باید بدانیم کشورهای مختلف به اندازه تلاش‌ورزشکارن‌شان، برای کسب کرسی در مجامع مختلف جهانی و آسیایی نيز تلاش می‌کنند. حضور یک آدم تاثیر گذار در هر رشته‌ای می‌تواند به وقت لازم به کار کشور بیاید. کما این که در المپیک همین عبدولی به کشتی‌گیر فرانسوی باخت و چه بسیار آرایی که در ورزش‌های مختلف چرخید و مدیون همین ارتباطات بود. تازه کمیته داوران تنها یکی از کرسی‌های موجود و تاثیرگذار است. به غیر از آن کرسی‌های نظارتی و اجرایی وجود دارد که بسیاری از میزبانی‌ها و کمک‌ها از طریق لابی‌های همین بخش‌ها به دست می‌آید.

 

از ماست که بر ماست!

کلا ورزش‌های پرمدال کشورمان در مسابقات آسیایی یا حتی المپیک از 3 یا 4 ورزش تجاوز نمی‌کند اما ما در همین ورزش‌ها نماینده و کرسی لازم را در مجامع جهانی نداریم. خنده دار است اگر بدانیم کشور قطر که در کشتی نه تنها در جهان بلکه در آسیا هم حرفی برای گفتن ندارد، نماینده‌ای در فیلا دارد! تغییرات پیاپی فدراسیون‌ها در ایران گاها مجامع جهانی را هم سردرگم کرده است! جالب‌تر آن که اگر نماینده‌ای از دور قبلی در مجامع جهانی وجود دارد مورد تایید فدراسیون جدید نیست و همین عدم حمایت‌هاست که اجازه می‌دهد حق ورزشکارمان به راحتی خورده شود. نفوذ کشورهای مختلف تا حدی است که می‌توانند روز را شب یا بالعکس جلوه دهند. نوعا در مورد کشتی عبدولی اتحادیه جهانی کشتی با انتشار عکسی مبهم تحلیل کرد که نظر داوران مسابقه توجیه پذیر است! این است که باید بگوییم وای بر ما که جایگاه لازم را در مجامع جهانی نداریم و همانی را هم که داشتیم، از دست داده‌ایم!

نظرات کاربران
کد امنیتی
پربازدیدتریـــن ها
تلگجیم

تلگجیم 515

٩٦/٠٩/١٦
یادداشت

ممنون پیرمرد

٩٦/٠٩/١٦
چهره هفته

ورود آقايان ممنوع!

٩٦/٠٩/١٦
جارچی

جارچی 515

٩٦/٠٩/١٦
جواد طوسی، منتقد سینما از قاتل اهلی، مسعود کیمیایی و اتمسفر دنیای متفاوت او می‌گوید

کیمیایی به معنای واقعی کلمه یک فیلم‌ساز مولف است

٩٦/٠٩/١٦
یادداشت

دوباره سلام

٩٦/٠٩/١٦
آنتن

این شماره؛ جیم ننویسان!

٩٦/٠٩/١٦
نگاهی به چند کتاب محبوب که همیشه جزو پرفروش‌های بازار کتاب هستند

فرمانروایان واقعی کتاب‌فروشی‌ها

٩٦/٠٩/٢٣
یادداشت

نکند موکت‌پوش باشد؟!

٩٦/٠٩/١٦
بهترین بازی های سال 2017 امشب معرفی می شوند

The Game Awards

٩٦/٠٩/١٦
به بهانه قرعه سخت تیم‌ ملی‌مان در جام‌جهانی روسیه، درباره تیم‌هایی نوشتیم که در ۵ دوره‌ گذشته این جام ش

زندگی در گروه مرگ

٩٦/٠٩/١٦
روایت هایی درباره وقف های کوچکی که فراموش می کنیم

بخشندگی به توان بی‌نهایت

٩٦/٠٩/١٦
ذهن زیبا

ذهن زیبا 515

٩٦/٠٩/١٦
قرعه سخت ایران در جام جهانی 2018 بازی‌های تدارکاتی خوبی می‌خواهد که باید دید فدراسیون از پس آن بر می‌آید ی

تنگه جبل الطارق!

٩٦/٠٩/١٦
درباره ویژگی‌های سینمای مسعود کیمیایی با بررسی کوتاه 50 سال فعالیتش در سینما

دیروز و امروز رئیس

٩٦/٠٩/١٦
یادداشت مخالف

قتل در حمام نمره!

٩٦/٠٩/١٦
درباره «زیر نور کم» مجموعه کامل داستان‌های کوتاه مصطفی مستور

چند روایت معتبر تکراری

٩٦/٠٩/١٦
یادداشت

یازده سال، جیم، جوانی و سینما

٩٦/٠٩/١٦
اکران «قاتل اهلی» بار دیگر این سوال را مطرح می‌کند که واقعا چرا مسعود کیمیایی با دوران اوج خود فاصله دارد

بی کیمیایی

٩٦/٠٩/١٦
حکایت هفته

اندر حکایت مریدان و رفیق ناباب

٩٦/٠٩/١٦
تبلیغات