دوئل غذاي فرنگي باكباب ايراني!
افزايش رستوران‌هاي خارجي و فراگيرشدن غذاهاي فرنگي پديده اين روزهاي خورد و خوراك ما ايراني‌ها

دوئل غذاي فرنگي باكباب ايراني!

نویسنده : هانیه تند هوش

چندسالي است كه راهاندازي رستورانهايي كه غذا را به سبك کشورهای دیگر سرو ميكنند در شهرهای بزرگی چون تهران، مشهد، اصفهان و غیره رونق گرفته است. حالا این که چرا این نوع رستورانهای غیرمتعارف توانستهاند با کبابهای لذیذ و خورشتهای جا افتاده ایرانی رقابت کنند و مشتریان ایرانی را جذب غذاهای عجیب و غریبشان کنند، اول بر میگردد به خوش غذا بودن ما ایرانیها و دوم این که تغییر و تنوع در غذا میتواند مهمترین عامل جذب مشتریهای خوش خوراک باشد. البته فراموش نکنیم که نسل جدید که خود ما باشیم، با دسترسی به اینترنت و آشنایی با فرهنگ کشورهای مختلف و دیدن فیلمها و سریالهای خارجی بیشتر از پیش با غذاهای جدید آشنا شدهایم و در نتیجه باز شدن یک رستوران خارجی از هندی و چینی گرفته تا ایتالیایی و فرانسوی خیلی راحت نظرمان را جلب میکند و حتی اگر شده برای یکبار برای چشیدن غذای جدید سری به آنجا میزنیم.

طبخ سریع و طعم جدید

یکی از عمدهترین تفاوتهایی که رستوران‌های خارجی با رستورانهای سنتی ایرانی که در منوی خود انواع کبابها و خورشتها و غذاهای محلی چون کوفته، کشک بادمجان و آشها را دارند، وجود غذاهایی با نامهای نامتعارف است که بیشتر از اینکه برای پخت‌شان وقت صرف شده باشد و آشپز با ترکیب مواد غذایی مختلف یک طعم جدید را خلق کرده باشد، پر از طعم و عطرهای جدید و ظاهری متفاوت هستند. در بیشتر رستورانهای خارجی مشتری با طعم ادویههایی خاص مواجه میشود که بعضیهایشان غریب هستند و بعضی دیگر آشنا اما نوع ترکیب مزهها در غذاهایی که در رستورانهای هندی، پاکستانی، بلغاری و غیره دیده میشود، طعمی جدید و متفاوت را به مشتری ارائه میکند. شما با ورود به یک رستوران غیر ایرانی علاوه بر تجربه چشیدن طعمهای جدید، معمولا با فضا و محیطی متفاوت نیز مواجه میشوید که با فرهنگ و آداب و رسوم همان کشور طراحی و تزئین شده است. در کل وجود چنین رستورانهایی در سطح شهر نه تنها محلی برای داشتن تفریحی متفاوت در کنار اعضای خانواده خواهد شد بلکه میتواند شما و فرزندان‌تان را با فرهنگهای جدید آشنا کند؛ اما فراموش نکنید که با تمام این اوصاف هنوز هم که هنوز است عطر و طعم کبابها و خورشتهای ایرانی که با زحمت و دقت تهیه میشوند و آشپز برای جا افتادن آنها ساعت‌ها وقت صرف میکند چیز دیگری است؛ غذاهای خارجی مانند اسپاگتیهای ایتالیایی، استیکهای فرانسوی، کبابهای لبنانی و جوجههای تند هندی و پاکستانی طعم و عطر متفاوتی را ارائه میکنند اما این را در نظر داشته باشید که تهیه هیچ یک از آنها شاید به اندازه جا انداختن یک خورشت قورمه سبزی وقت‌گیر نباشد و به صبر و حوصله سرآشپر نیاز نداشته باشد. 
فرنگی‌‌های سوپرمارکت نشین
وقتی صحبت از غذای آماده و فروش آن در سوپرمارکت‌‌ها باشد، باز هم غذاهای فرنگی به ایرانی‌‌ها تنه می‌‌زنند. البته شاید یکی از دلایلش این باشد که به طور کلی نفس و ساختار غذاهای فرنگی با سرعت و آماده بودن سازگارتر است اما یک نکته را هم نباید فراموش کرد که این غذاها این روزها توانسته‌‌اند بخش بزرگی از سلیقه مردم ایران را به خود جذب کنند و در مواردی خود را در جایگاه یکی از وعده‌‌های ثابت هفتگی مردم تثبیت کنند.
برای نمونه هم می‌‌توانید سالاد الویه را به خاطر بیاورید که بیش از سه دهه است در سفره‌‌های ایرانی‌‌ها جا خوش کرده و نمونه آماده‌‌اش هم در سوپر مارکت‌‌ها بسیار پرطرفدار است. حالا صرف نظر از این که چقدر به غذاهای ایرانی و فرنگی تعصب داشته باشیم، باید نگاهی هم به این موضوع داشته باشیم که غذاهای فهرست ما هم خوشمزه هستند و هم این که دارای قیمت مناسبی می‌‌باشند و هم می‌‌شود با در کنار هم آوردن آن‌‌ها یک مهمانی کوچک دوستانه را جمع و جو کرد.
در ادامه این مطلب همراه ما باشید تا چند نمونه از محبوب‌‌ترین غذاهای فرنگی که این روزها در سوپرمارکت‌‌های ایرانی جولان می‌‌دهند را با هم مرور کنیم. ممکن است در این فهرست نام چندین غذا از یاد ما رفته باشد (در ضمن غذاهای فهرست ما هر چند خارجی هستند اما از خارجی‌های بین المللی، یعنی مشخصاً مربوط به یک کشور نیستند): ناگت مرغ، شنیتسل مرغ سوخاری، سینه مرغ سوخاری، همبرگر، مرغ برگر، میگو سوخاری، فیله ماهی سوخاری، اسپرینگ رول مرغ و پنیر، ناگت گوشت، شنیتسل سبزیجات، پیاز حلقه‌ای سوخاری، كراكت سیب زمینی، فیله بوقلمون سوخاری، شنیتسل بوقلمون، کوردون مرغ، پیتزا، بیفتک، چیکن برگر، ناگت ماهی و...
با جیب پر به رستورانهای فرنگی بروید
قرار گفتن نام چيني، هندي، تايلندي، ايتاليايي، يوناني، فرانسوي، بلغاري، عربي، ژاپني، مکزيکي و ... بر سردر یک رستوران عاملی شده تا به یکباره قیمت منو آن رستوران چندین برابر حالت عادی شود و مشتری برای ورود به آن میبایست جیب خود را پر پول کند. هر چند که وجود یک رستوران خاص با غذاهایی خاص مطمئنا هزینه بیشتری را برای صاحب رستوران دارد اما یک خانواده که برای یک دور همی و شام بیرون پا به آنجا میگذارد، باید خودش را برای یک صورت حساب آنچنانی آماده کند. فقط امید آن است که با یک رستوران واقعی مواجه شود و غذایی که میخورد به طور کامل با دستور و مواد اصلی آن کشور تهیه شده باشد. طبق قوانین ایران برای هر غذای مشخص که در رستورانهای داخل کشور سرو میشود قیمتی مشخص شده که اگر در منو یک رستوران بیشتر از این قیمت آورده شود، مدیر رستوران جریمه خواهد شد اما در رستورانهای فرنگی با انتخاب یک نام عجیب و غریب برای غذا و گذاشتن یک پسوند غیر ایرانی به عنوان مثال هندی، تایلندی، چینی و غیره دیگر از تعرفه قانونی خارج میشوند و به خود این اجازه را میدهند تا هر قیمتی که میخواهند روی غذایشان بگذارند.
فرنگیهای واقعی یا قلابی؟!
اما در این میان چند سوال مطرح هست که آيا واقعا اين رستورانها همه غذاهاي آن کشور را به سبک خودشان پخته و سرو ميکنند؟ آيا واقعا مواد اوليه غذاهاي مختلف آن کشورها هميشه در ايران موجود است؟ یا اینکه آشپز اين رستورانها ازهمان کشورهايي است که نام رستوران را از آن گرفته شده؟ اصلا آيا صرفه اقتصادي دارد که یک آشپز خارجي استخدام کنند که غذاهاي آن کشورها را بپزد؟ واگر آشپز آن‌ها ايراني است، آيا اين آشپز واقعا در آن کشور آشپزي کرده يا دوره‌ پخت انواع غذاهاي آن کشور را دیده است؟ با وجود این سوالها حال باید دید آیا رستورانهای فرنگی موجود در شهر واقعا فرنگی هستند یا این که فقط نام رستوران مخصوص یک کشور را یدک میکشند. به عنوان مثال در منوی بعضی از این رستورانها، غذاهای اصلی و مهم آن کشور به چشم نمی‌خورد چون در بعضی مواقع تامين مواد اوليه آن در ايران امکانپذير نيست. نکته جالب‌تر ماجرا اینجاست که چون بیشتر مراجعهکنندگان داخلی به این رستورانها با نام انواع غذاها و قيمت آنها ناآشنا هستند، برای این که لذت بیشتری از غذا ببرند و بهترین انتخاب را داشته باشند، اول از همه به سراغ گران‌ترین غذای موجود در منو میروند و آن را برای اولین تجربه خود از غذای یک کشور انتخاب میکنند.
فرنگی‌های ایرانیزه شده 
تجربه ثابت کرده که اگر رستورانهای ملیتهای مختلف، دقيقا همان غذاي کشورشان با همان مواد اوليه و طعم واقعی عرضه کنند، کمتر ايراني پیدا میشود که حاضر باشد به دفعات به اين رستورانها برود؛ مخصوصا اگر قرار باشد آن رستوران را برای یک جمع خانوادگی انتخاب کنند. بیشتر این رستورانها با کمی تغییر در طعم و مواد اولیه سعی میکنند غذاهای ملی آن کشور را نه به صورت اصلی بلکه ایرانیزه شده به مشتری ایرانی ارائه کنند تا با مذاقش خوش بیاید و دوباره برگردد.
با تمام این اوصاف اگر شما هم اهل رودربایستی با شکم خود نیستید و پولی هم در جیب دارید، پیشنهاد میکنیم که حتی برای یک بار هم که شده یک رستوران خوب فرنگی را انتخاب کنید تا با طعمها و مزه های جدید آشنا شوید. 
جای خالی غذاهای ایران در سفره‌های بین‌‌‌المللی
در شهرهای بزرگ و کوچک ایران بسیار پیش می‌‌‌آید که در سر کوچه یا در حاشیه خیابانی چشم‌‌‌تان به نام‌‌‌هایی از قبیل ‌«رستوان ایتالیایی»، «غذاهای فرنگی» ، «غذاهای مکزیکی»، «رستوران هندی» و غیره بیفتد. تصور این که با وجود این همه رستوران و فست‌‌‌فود که غذای خارجی تهیه می‌‌‌کنند هنوز هم این بازار پر از مشتری باشد کار سختی است، اما حقیقت این است که وقتی در ساعت‌‌‌های شام و نهار به این رستوران‌‌‌ها سر بزنید خواهید دید که بیشتر آن‌‌‌ها پر از مشتری است و در مواردی حتی جای سوزن انداختن نیست.
در نوشته‌‌‌های دیگر این پرونده به دلایل پرطرفدار بودن این سبک از غذاها پرداخته‌‌‌ایم اما به طور معمول برای بیشتر علاقمندان غذا و خوراکی این سئوال پیش می‌‌‌آید که آیا رستوران‌‌‌های ایرانی هم جایگاه ویژه‌‌‌ای در نقاط دیگر دنیا دارند؟ به گونه‌‌‌ای که در هر کوچه و خیابانی یک رستوران ایرانی باز شده باشد! راستش را بخواهید پاسخ این سئوال مثبت نیست و غذاهای ایرانی آن‌‌‌طور که باید و شاید نتوانسته‌‌‌اند جایگاه خود را در میان صاحبان رستوران‌‌‌ها و رستوران‌‌‌روهای خارجی تثبیت کنند که دلایلی هم دارد.
غذاهای کُند در مقابل فست‌‌‌فود
بنا به نظر بسیاری از کارشناسان، مقدار و زمان پخت و ارائه غذا به مشتری از مهم‌‌‌ترین عوامل در پذیرش بین‌‌‌المللی غذاهای ملل است و ناگفته پیداست که غذای ایرانی با سرعت و عجله جور در نمی‌‌‌آید. برنج و خورش ایرانی باید به دل بپزد و این کار بسیار زمان‌‌‌بر است. از طرفی در نظر بگیرید که می‌‌‌توان تنها یک هات‌داگ را در روغن انداخت و به یک مشتری ارائه کرد، اما نمی‌‌‌توان تنها برای یک مشتری خورش آماده کرد، بنابراین بسیاری از رستوران‌‌‌داران خارجی ترجیح می‌‌‌دهند که سراغ غذاهای پرزحمت ولی خوشمزه ایرانی نروند.
زمینه آشنایی با غذای ایرانی
کشورهای اروپایی، آمریکایی، آسیای شرقی و اروپا صنعت قدرتمند و تاثیرگذار جهانگردی را مدت‌‌‌هاست که درک کرده‌‌‌اند و از آن‌‌‌ها بهره گرفته‌‌‌اند؛ این درحالی است که ما ایرانی‌‌‌ها هنوز در فکر این هستیم که آیا باید به این صنعت اهمیت داد یا نه! بدیهی است که هر زمان حجم ورود جهانگردان به کشوری افزایش یابد، فرهنگ آن کشور نیز بیشتر مورد توجه کل دنیا قرار می‌‌‌گیرد و غذاهای بومی آن مملکت نیز از این قاعده مستثنی نیست. غیرممکن است که یک گردشگر خارجی به ایران بیاید، غذاهای ایرانی را بچشد و پس از بازگشت به کشورش از این خاطره خوب برای دوستانش تعریف نکند، اما توجه داشته باشید که بر اساس آمار منتشر شده، سهم مستقیم سفر و گردشگری نسبت به سهم سایر بخش‌‌‌های اقتصاد ایران در تولید ناخالص داخلی، حدود 2 درصد از کل اعلام شده است. بر این اساس ایران در بین 184 کشور جهان باید رتبه 147 را در صنعت جهانگردي به خود اختصاص دهد.
نظرات کاربران
کد امنیتی