بیا این ور بازار
3 طراح لباس ایرانی معتقدند تقاضا هست، حمایت نیست

بیا این ور بازار

نویسنده : مريم شيعه زاده-عليرضا خورسندي

 

خب! بعد از چاق سلامتی، صحبت درباره وضعیت آب و هوا، گرانی روغن زیتون، لپه خورشتی و نخود آبگوشتی و البته ششم شدن تیم والیبال بهتر است برویم سر اصل مطلب! البته اصل مطلب ما تعیین مهریه و شیربها نیست، اصل مطلب این هفته ما حول و حوش گزارش هفته پیش می‌چرخد، گزارشی که به یافت نشدن لباس شیک و جوان پسند اما عاری از هر گونه اجقی‌جات و ایضا وجقی‌جات می‌پرداخت. در آن گزارش سری زدیم به بازار پوشاک و گفت‌وگویی داشتیم با فروشندگان، خریداران و رئیس اتحادیه پوشاک دوخته. نبود طرح‌های ایرانی و نارضایتی خریداران علاقه‌مند به البسه شیک اما ساده، از جمله نکات برجسته آن گزارش بود. اما سوالی که شاید ذهن شما را هم درگیر کرده باشد، این است که چرا اقدامی در این باره صورت نمی‌گیرد و چرا در بازار چیزی به نام «مد ایرانی» وجود ندارد، با وجود این‌که هر از گاهی نمایشگاهی با این مضمون به خصوص در تهران برگزار می‌شود. برای یافتن پاسخ این سوال به سراغ 3 طراح لباس و 2 توليدكننده پوشاك رفتیم تا علت حضور کمرنگ این صنف در بازار پوشاک را جویا شویم. 

مشتريان عرب پيراهن فردوسي

شاید اگر برگردیم به 15 سال قبل، صابر طهانی هیچ وقت فکرش را هم نمی‌کرد که روزی یک طراح لباس موفق بشود. اما از آنجایی که روحیه‌اش اجازه نمی‌داد یک زندگی با روال ساده داشته باشد، همیشه دنبال این بود که یک کار جدید و مثبت انجام دهد. از او که صحبت می‌کنیم یعنی خودش و همسرش ملیحه ناروئیاز. آن‌ها همیشه با هم هستند، با هم تصمیم می‌گیرند و با هم کار می‌کنند. اوایلش در فکر نوشتن یک کتاب جدید بودند اما ایده‌شان عملی نشد. اینجا بود که همسرش پیشنهاد تصویرگری قسمت‌هایی از کتاب‌های فاخر ایرانی را روی لباس داد:

همه چیز از سال 1384 درست همان روزهایی که ما نه بودجه زیادی داشتیم و نه بازار مصرفی، شروع شد. آن روزها بیشتر برای آشنا‌ها و فامیل طراحی می‌کردیم و خانواده هم خیلی به ما  کمک می‌کردند. اما هدف‌مان اصلا به این‌جا ختم نمی‌شد؛ کم‌کم کارمان را گسترده‌تر کردیم و حساب کار هم دستمان آمد، فهمیدیم چه طرح‌هایی بیشتر خاطرخواه دارد و چطور باید رنگ‌ها را روی لباس بزنیم که به راحتی پاک نشود، تا جایی که همین الان هم تمام رنگ‌هایی که در کارهایمان استفاده می‌کنیم را خودمان می‌سازیم. تقریبا سال 1392 بود که می‌شود گفت کار اصلی ما شروع شد. ما شبانه روزی کار می‌کردیم. من و همسرم باهم روزانه به طور متوسط روی 12 لباس طراحی می‌کردیم و این خیلی سخت بود، خیلی وقت‌ها واقعا دلسرد می‌شدیم همه این‌ها وقتی بدتر می‌شد که کسانی هم که اهل هنر بودند کار ما را بدون توجیه اقتصادی می‌دانستند! با تمام این‌ها ما مصمم بودیم کارمان را ادامه دهیم و برای اولین بار در اواخر سال 1392 در مشهد اولین نمایشگاه‌‌ کارهای‌مان را با برند خودمان برپا کردیم. طرح‌های ما اوایل خیلی محدود بود و روی لباس‌های محدودی هم اجرا می‌شد اما حالا می‌دانیم که چه طرح‌هايی را مردم دوست دارند و به همین دلیل طرح‌ها را به سه دسته «خط»، «تصویر» و «نقاشی وخط» تقسیم کرده‌ایم. 

مردم نیز با گذشت زمان بهتر و بیشتر کار ما را می‌شناسند تاجایی که ما امروز از مشهد و حتی ایران گذشته‌ایم. همین چند روز پیش یک ایرانی که در استرالیا رستوران غذاهای ایرانی دارد برای طراحی نقش روی لباس پرسنلش پیش ما آمده بود. یک چیز جالب‌تر بگویم! ما یک طرح از فردوسی آماده کردیم که به صورت اختصاصی روی کمتر از 30 عدد لباس کار شده بود که به غیر از یکی از آن‌ها، بقیه را مشتریان عرب از ما خریدند! خب این به نظر من خیلی امیدوارکننده و خوب است که ما حتی طرح‌مان را صادر می‌کنیم. 

 

 

لباسی از جنس اسطوره‌ها

امید سیفی مورودی، جوان 27 ساله اهل تهران است. جوانی که چند سال پیش در رشته گرافیک فارغ‌التحصیل شد و این روزها از فعالان حوزه مُد است. جوانی که توانسته بدون در نظر گرفتن مرزها طرح خود را در چندین کشور خارجی هم به نمایش بگذارد. آن طور که خودش می‌گوید همه چیز از علاقه او به شهید همت آغاز شده و رفته رفته گروه 4 نفره «قهرمان من» این روزها به گروهی 70 نفره تبدیل شده است. گروهی با علاقه و پر تلاش.

 پس از این که تصویر شهید همت را برای اولین بار روی تی‌شرت‌ خودتان چاپ کردید، عکس العمل‌ها چطور بود؟

 زمانی که تصویر شهید همت را بر روی تی‌شرت زدم و وارد دانشگاه شدم، هیچکس حدس نمی‌زد این چهره یک شهید باشد. کنار تصویر این شهید نوشته بودم «یک قهرمان» و واکنش دوستانم نسبت به این کلمات جالب بود. می‌توانم بگویم همه از این کار خوش‌شان آمد.

 علت این استقبال چه بود؟

 به نظرم علت استقبال دانشجویان از این طرح، بومی بودن و آمیخته بودن آن با فرهنگ ایرانی بود. این تی‌شرت مخصوص جوانان بود و به جای طرح‌های قدیمی و بی‌روح، طرحی جذاب داشت. وقتی جوانان چنین چیزهایی را می‌پسندند باید برای جلوگیری از گرایش آن‌ها به سمت مد غربی، از این راهکار استفاده کنیم. در واقع باید مد روز را بومی کنیم. وقتی استقبال دیگران را دیدم این طرح را برای آنان هم اجرا کردم و بعدها طراحی چهره شهیدان دیگر را هم بر روی تی‌شرت‌ها چاپ کردم. 

 چه حمایت‌هايی از «قهرمان من» صورت گرفت؟

 تا به حال هیچ حمایتی از «قهرمان من» صورت نگرفته است. هیچ حامی یا فردی پشت این کار نیست و پروژه کاملا شخصی پیش می‌رود. در کشور ما تا دل‌تان بخواهد ارگان‌هایی هستند که دم از کار فرهنگی و حمایت ازجوانان می‌زنند اما پای عمل که می‌رسد همه عقب‌نشینی می‌کنند. 

 برنامه بعدی‌‌تان برای گسترش «قهرمان من» چیست؟

 برنامه ما برای آینده جهانی کردن این طرح است.  هر‌‌چند این روز‌‌ها قهرمان من در کشور‌‌ها‌‌ی خارجی فروش بیشتری دارد تا ایران. در حال حاضر 3 شعبه ما در سوئد، لندن و تورنتو بسیار فعالند و استقبال از آن‌‌ها بهتر از استقبال در کشور خودمان است. 

 هدف‌‌تان از اجرای این طرح در کشور‌‌ها‌‌ی دیگر چیست؟

 ما می‌‌خواهیم کاری کنیم تا آن‌ها هم شیفته مد ایرانی شوند. ما علاوه بر شهدا سعی داریم تا اسطوره‌‌ها‌‌ی ایران را نیز به دنیا معرفی کنیم. افرادی مانند میرزا کوچک‌خان جنگلی و ...

 

 

 

 

نمی‌دانیم متولی کیست؟!

امیر عالمی از کارشناسان طراحی لباس است. سال‌هاست در تهران به طراحی لباس‌ بازیگران تئاتر مشغول است، او که چندین شوی لباس هم در تهران برگزار کرده، حرف‌های زیادی برای گفتن دارد و بیشترین گلایه‌اش از مسئولان است. عالمی مدعی است طراحان ایرانی اگر حمایت شوند می‌توانند طرح‌های غربی را کنار بزنند و با خلاقیت و هنر خود مردم را جذب کارهای‌شان کنند. 

 نظر‌‌تان درباره تنوع لباس‌‌ها‌‌یی که در حال حاضر عرضه می‌‌شوند چیست؟ 

 لباس‌‌ها‌‌ی مردم ایران تنوع چندانی ندارند و اگر طرحی با استقبال مواجه می‌‌شود و برای جوانان جذاب است، مربوط به ایران نیست و وارداتی است. 

 چرا طرح‌‌ها‌‌ی داخلی در حاشیه قرار گرفته‌‌اند؟ 

 نباید شعار دهیم که لباس الزاما باید دارای نشانه و نمادی از ایرانی بودن باشد. حتی اگر یک لباس ایرانی در حوزه فشن هم طراحی شود به نظرم گام بلندی‌ است. فشن یک پدیده جهانی است و بر اساس زیبایی‌شناسی طراحی می‌‌شود. این طراحی‌ها توسط کارشناسان این حوزه انجام می‌‌شود و اغلب بین فرهنگی‌‌ است و همه می‌‌توانند از آن استفاده کنند. درست مثل شلوار‌‌ها‌‌ی جین. این‌که ما به این حوزه‌‌ها وارد شویم اتفاق ترسناکی نیست و دلیل بر این نیست که هویت ایرانی‌‌مان زیر سوال می‌‌رود. به نظرم بیش از حد محتاط عمل می‌‌کنیم و حتی اگر یک جوان طراح در داخل کشور، طرحی در این حوزه ارائه دهد واکنش خوبی نسبت به او ندارند. این در حالی ا‌‌ست که مردم آن‌‌ها را می‌‌پسندند و نمی‌‌شود منکر این ماجرا شد.

 یعنی طراحان ایرانی این توانایی را دارند که طرح‌‌هایشان را جایگزین طرح‌‌ها‌‌ی غربی کنند؟

 بله! حتما می‌‌شود. ما جوانان زیادی را داریم که در این رشته تحصیل کرده‌‌اند و از قریحه و ذوق خوبی برخوردارند اما چه فایده که هیچکس به سراغ آن‌‌ها نمی‌‌رود. 

 نیاز به داشتن طرح‌‌ها‌‌ی ایرانی تا چه حد در جامعه احساس می‌‌شود؟ 

 این نیاز چندین سال است که در جامعه احساس می‌‌شود. مد و فشن‌‌ها‌‌یی که با فرهنگ ما جور در نمی‌‌آیند در سراسر ایران استفاده می‌‌شود مثل شلوار‌‌ها‌‌ی جین پاره. خب چرا ما مد و فشنی طراحی نکنیم که جوانانمان استفاده کنند؟ 

 با وجود احساس نیاز، پس چرا تا به حال این اتفاق نیفتاده است؟

 به اعتقاد من مسئولان راه‌ و روش این کار را نمی‌‌دانند. به خوبی پدیده مد و فشن را نمی‌شناسند و با نمونه‌‌های خارجی وارد رقابت نمی‌شوند. در خارج از کشور برای مد، زمان و هزینه صرف می‌‌شود، مطالعه می‌‌شود و بعد با تبلیغات گسترده به مردم ارائه می‌‌شود، اما در ایران این‌‌طور نیست.

 نمایشگاه‌‌ها‌‌یی که در خصوص این مسئله بر‌‌پا می‌‌شوند چه تاثیری دارند؟

 ما باید به این نتیجه برسیم که صرفا با برگزاری یک یا دو نمایشگاه اتفاق خاصی نمی‌‌افتد. ما احتیاج به دانش این کار داریم. شاید برای شما هم جالب باشد من امروز کفشی را دیدم که در ایتالیا مردم از آن استفاده می‌‌کنند و الهام گرفته از فرش ایرانی است. دلیل اینکه آن‌‌ها می‌‌توانند و ما نمی‌‌توانیم در همین دانش خلاصه می‌‌شود. 

 اگر یک طراح بخواهد طرح‌‌ها‌‌ی خودش را به مسئولان ارائه دهد و از آن‌‌ها کمک بخواهد از چه طریقی باید اقدام کند؟

 من به عنوان کسی که سال‌‌هاست در این حوزه کار می‌‌کنم با صراحت می‌‌گویم نمی‌‌دانم! شاید اغلب دوستان و همکاران من هم همین‌‌طور باشند. بچه‌‌ها برای داشتن حمایت مسئولان نمی‌‌دانند باید به کجا مراجعه کنند و چطور طرح‌‌شان را به تولید انبوه برسانند. امیدوارم این سردرگمی و نابسامانی‌‌ها هرچه زود‌‌تر بر طرف شود. کشور ما پتانسیل بالا و افراد خوبی برای طراحی مد و فشن دارد اما از آن‌‌ها استفاده نمی‌‌کند. امیدوارم در سال‌‌ها‌‌ی آتی دیگر شاهد این آشفتگی در بازار پوشاک ایران نباشیم.

نظرات کاربران
کد امنیتی