وقتی روی‌تان کم است!
وقتی روی‌تان کم است!

وقتی روی‌تان کم است!

نویسنده : وجیهه محمد پور

درد بی درمان بعضی افراد که هم حرف برای گفتن دارند و هم نظرات‌شان به درد به خور است اما در جمع حرف نمی‌زنند، «کمرویی» است! این افراد از حضور در جمع احساس ناراحتی می‌کنند و واهمه دارند مورد تمسخر قرار بگیرند یا دیگران آن‌ها را تحقیر کنند. برای همین نمی‌توانند با اطرافیان ارتباط خوبی برقرار کنند. وقتی هم در جمعی حضور پیدا می‌کنند کلی سرخ و سفید می‌شوند و قلب‌شان آن قدر تند می‌زند که صدایش را همه می‌شنوند! پس مقالبه با کمرویی و درمان این درد خودش برای خیلی‌ها نصف راه مهارت حرف زدن است.

 اول از همه شما سلام کنید. هم ثوابش را می‌برید و هم شما اولین قدم برای ارتباط با دیگران را برداشته‌اید. بعد از سلام شروع کنید به احوال‌پرسی و حال و احوال دیگران را بپرسید. در مورد کارشان یا حتی مدل موی‌شان سئوال کنید یا اگر جای تعریف دارد از آن تعریف کنید. وقتی شروع در جمع با شما باشد به شما اعتماد به نفس می‌دهد.

 فکر نکنید آدم ضعیفی هستید و آدم‌ها با دیدن‌تان از شما ایراد می‌گیرند یا حرف‌های‌تان به درد نمی‌خورد، تمرین کنید در مورد خودتان جملات مثبت به کار ببرید؛ مثلا من آدم توانمندی هستم، من می‌توانم مهربان باشم، من می‌توانم خوب حرف بزنم، من شخصیت محترمی دارم و...

 به روابط‌تان مثبت فکر کنید. اگر فکر کنید همیشه روابط‌تان با شکست مواجه می‌شود و مزخرف است بلافاصله در ارتباط با یک نفر دچار دلهره می‌شوید پس نسبت به روابط خود خوشبین باشید.

 با حضور در جمع یک گوشه ننشینید، سعی کنید در مرکز جمع بنشینید و اگر نمی‌خواهید خیلی حرف بزنید حداقل درباره صحبت‌های دیگران اظهار نظر کنید. نظرتان را بدون موضع و تهدید بیان کنید. همیشه حرف واقعی خودتان را بزنید و نخواهید ادای دیگران یا نظر دیگران را بنویسید.

 با اطرافیان‌تان مهربان باشید، با آن‌ها همدلی کنید، آن‌ها را دوست داشته باشید تا آن‌ها شما را دوست داشته باشند. رابطه عاطفی به ما جرات حضور در جمع و بعد جرات حرف زدن می‌دهد.  

 تحمل خودتان را زیاد کنید و آدم ریسک پذیری بشوید. چون ممکن است نظر شما با استقبال مواجه نشود، پس انتظارات واقع‌بینانه از خودتان داشته باشید. قرار نیست همه صحبت‌های شما مورد توجه باشد به خودتان یادآوری کنید این موضوع برای همه همین جوری است نه فقط برای شما.

نظرات کاربران
کد امنیتی
پربازدیدتریـــن ها
آنتن

ما هم نازک!

٩٧/٠٢/٢٧
نگاهی به « انتقام جویان: جنگ اینفینیتی» به بهانه اکران بزرگترین پروژه سینمایی «مارول»

بزرگترین گردهمایی تاریخ ابرقهرمان‌ها

٩٧/٠٢/٢٧
شاخ هفته

ای تو نگهبان من

٩٧/٠٢/٢٧
یادداشت

دعوت شدگانیم...

٩٧/٠٢/٢٧
درباره «پلنگ سیاه»، فیلمی که در گیشه‌های دنیا عجیب و غریب می‌فروشد

ابرقهرمان بفروش و نچسب

٩٧/٠٢/٢٧
یادداشت

جامعه‌شناسی تدفین و چیزهای دیگر...

٩٧/٠٢/٢٧
یادداشت

یک ایران، یک صدا

٩٧/٠٢/٢٧
نگاهی به پرونده قلدری‌های آمریکا در چند قرن اخیر به بهانه خروج ترامپ از برجام که البته اتفاق عجیبی هم نبو

قلدرامپ

٩٧/٠٢/٢٧
درباره درخشش بانوان فوتسالیست ایران در آسیا؛

قهرمانان وطن

٩٧/٠٢/٢٧
تا جامِ جهانی

یک ایرانی بین خوش‌تیپ‌ترین بازیکن‌های جام‌جهانی2018

٩٧/٠٢/٢٧
پایان نامه

لوبیا، گلابی و غوطه‌ای که نخورد!

٩٧/٠٢/٢٧
جانونی

تقدیم به جناب خرما... با احترام

٩٧/٠٢/٢٧

تقریبا هیچ!

٩٧/٠٢/٢٧
مینیمال

مینیمال 535

٩٧/٠٢/٢٧
یادداشت

من از شما می‌پرسم: آیا مشکل ما این است؟

٩٧/٠٢/٢٧
یادداشت

یک حقیقت مرگبار

٩٧/٠٢/٢٧
چهره هفته

شهردار تهران

٩٧/٠٢/٢٧
راهکارهایی برای تنفسِ جان، به بهانه آمدن ماه رمضان

هوای تازه برای ریه‌های روح خسته

٩٧/٠٢/٢٧
گفت‌و‌گو با دروازه‌بان تیم ملی فوتسال بانوان ایران

لژیونر شدن ما خیلی محال است

٩٧/٠٢/٢٧
حکایت هفته

اندر حکایت ابن جیم و انبار پر خودروسازان

٩٧/٠٢/٢٧