6 مشهدی در بین  40 سوارکار برتر ایران
در گفتگو با دبیر هیئت سوارکاری خراسان رضوی

6 مشهدی در بین 40 سوارکار برتر ایران

نویسنده : محمدرضا ضیا

جمعه هفته گذشته، ششمین دوره مسابقات پرش مشهد، در یکی از باشگاه‌های شهر برگزار شد. برای صحبت با مسئولان هیئت به محل برگزاری مسابقات رفتیم و رامین چرمچی دبیر هیئت را در حال انجام کارهای اجرایی مسابقات پیدا کردیم.

 چرا در مشهد سوارکار کورس و درساژ نداریم؟



 علاقه‌مندی سوارکاران در مشهد بیشتر به پرش با اسب است و اسب‌های موجود هم از نژادی نیستند که بتوان از آن‌ها برای درساژ استفاده کرد. برای کورس هم پیست اسب‌دوانی ورزشگاه ثامن مدت زیادی است که به دلیل مشکلات قضایی و مالکیت آن، در اختیار
 هیئت قرار نگرفته، اما اگر مشکل خاصی نباشد، نهایتاً سال آینده مسابقات کورس را هم در مشهد برگزار می‌کنیم.
 سوارکاری خراسان، در کشور حرفی برای گفتن دارد؟

 در سال‌های گذشته سوارکاری ما در بخش تیمی با تهران و استان‌های قوی رقابت می‌کرد اما حالا اوضاع فرق کرده و آن فروغ قبل را ندارد. علاوه بر افت سوارکاری مشهد، نابرابر بودن اسب‌ها در سال‌های اخیر رقابت را هم نابرابر کرده است. بعضی از تهرانی‌ها اسب‌های یک میلیارد و دو میلیاردی می‌خرند. این اسب‌ها دیگر خیلی نیاز به سوارکار ندارند. سوارشان شوی، خودشان از روی مانع می‌پرند! با این حال در رنکینگ کشور 6 نفر از خراسان در 40 نفر برتر ایران قرار دارند. 
 در تیم ملی سوارکاری هم نماینده داریم؟

 بله. خانم هاله نیکویی از مشهد اولین سوارکار زن تیم ملی کشورمان بود که به مسابقات آسیایی رفت و بنیامین آذرافشار هم از سوارکارانی است که مقام انفرادی کشوری دارد و در مقطعی برای بازی‌های بین‌المللی کره‌ جنوبی عضو تیم ملی بود.
 مسابقات پرش با اسب در مشهد چطور برگزار می‌شود؟

 معمولا بر اساس تقویمی که از ابتدای سال برنامه‌ریزی می‌شود، چند دوره در طول سال برگزار می‌کنیم که اگر به مشکلی مثل یک ویروس دامی خاص برنخوریم و اسب‌ها ملزم به قرنطینه نباشند، در وقت تعیین شده برگزار می‌شوند. از اول سال 6 دوره مسابقه برگزار شده و پیش‌بینی می‌کنیم تا انتها 6 دوره‌ دیگر هم برگزار کنیم. هر مسابقه رده‌بندی دارد و ارتفاع مانع‌ها در دوره‌های بالا، بیشتر است. مسابقات فعلا در رده‌های سوار مبتدی، اسب مبتدی، E و D و C برگزار می‌شود. سوارکار بار اول سوار مبتدی است و اگر در 5 دوره مسابقه، 5 بار یک دور را بدون خطا طی کند، به رده‌ بالاتر می‌رود. 
 سوارکاری به درآمد هم می‌رسد؟

 برای سوارکار، اول کارش فقط هزینه است. اما بعد از مدتی، اگر حرفه‌ای کار کند و پیگیر باشد، می‌تواند درآمدزا باشد. قسمتی از این درآمد از آموزش اسب‌هایی که تازه می‌خواهند برای پرش آماده شوند، به دست می‌آید. بعضی سوارکاران ما به خواست مالکان اسب، همزمان با 10-12 اسب کار می‌کنند. قسمتی از درآمد هم می‌تواند از آموزش سوارکاران باشد. اما از راه مسابقات و جوایز آن‌ها درآمد خاصی عایدشان نمی‌شود.
اسب سواری مهارتی که یاد نداریم!

اسب سواری از آن دست ورزش‌هایی است که در دین هم بر یادگیری آن تاکید شده است اما این روزها کمتر کسی را سراغ داریم که این مهارت را یاد داشته باشد. نهایت اسب سواری هر کدام از ما محدود به دور زدن با اسب در اماکن تاریخی و گردشگری که تنها
 برای گرفتن پرستیژ آن دوران به کار می‌آید و فاقد هر گونه ارزش دیگری است! تازه این به شرطی است که به جای سواری، درشکه را انتخاب نکرده باشیم. خلاصه آن که سوارکاری به عنوان یک مهارت فراموش شده یا به ورزش ثروت‌مندان تبدیل شده است.  پرداخت هزینه‌های بالا برای کسب این مهارت و وسایل برای بخش اعظمی از اقشار علاقه‌مند به این رشته امکان‌پذیر نیست. اضافه کنید به این باشگاه‌هایی که عمدتا از شهر دور هستند و دسترسی به آن هم راحت نیست. به نظر باید به عزم جدی حداقل یادگیری این مهارت به حداقل هزینه فراهم شود بعد از آن به عنوان یک ورزش حرفه‌ای قهرمان‌سازی مد نظر قرار بگیرد.
در ورزشی که ایرانی‌ها در جهان شهره بوده‌اند و نژاد اسب‌های بی‌رقیب؛ این روزها، حتی مدال آسیایی هم دور از دسترس است و معلوم نیست مشکل از اسب است یا سوارکار ماهر! بیشترین افتخار ورزشکاران ایرانی در سال‌های اخیر کسب سهمیه المپیک بوده است آن هم در ورزشی که در المیپک مدال‌های زیادی دارد و علاوه بر مدال، از زیبایی و جذابیت زیادی هم برخوردار است.
نظرات کاربران
کد امنیتی