باور كنيد مارا ...
اعضای یکی از فعال‌ترین تیم‌های روباتیک کشور از نبود حمایت‌ها می‌گویند

باور كنيد مارا ...

نویسنده : وحيد تفريحي

5-4 دانش‌آموز که خودشان را باور کرده بودند، نیمچه استعداد و علاقه‌شان آن‌ها را به سمت یکدیگر کشاند  و دور هم جمع شدند تا رویاهایشان هر چند کوچک و دست یافتنی را به دست آورند. البته در این مسیر سختی‌ها و پستی و بلندی‌های کمی هم تجربه نکردند؛ این طور هم نیست که فکر کنید همه چیز ساده شروع شد، ساده پیش رفت و ساده هم به نتیجه نشست! نخیر! کلی سختی کشیدند و رنج متحمل شدند تا به جایی که این روزها در آن قرار دارند، رسیدند. گروه تشکیل دادند، روبات‌هایی که روزی فقط رویای ساخت آن را داشتند، ساختند، به مسابقات روباتیک راه پیدا کردند؛ از استانی و کشوری بگیرید تا رقابت‌های بین‌المللی که در مکزیک برگزار شد و برای آن‌ها مقام دومی در جهان را به ارمغان آورد و خلاصه کلی افتخار ریز و درشت برای خودشان، گروه‌شان و البته کشورمان جمع کردند. آن‌ها سختی زیاد کشیدند، بی مهری زیاد دیدند، پشت شان خالی شد، اما روی پای خودشان ایستادند و بلند شدند.

حالا اما همین دانش آموزان بااستعداد، این روزها هر کدام در گوشه‌ای از شهر مشغول فعالیت شده‌اند و رویاها و اولویت‌های‌شان رنگ و بوی دیگر گرفته است. جوانان اعضای گروه روباتیک R2T که از دوران نوجوانی گروه‌شان را سر و سامان دادند، هنوز هم گروه را فعال نگه داشته‌اند و با آموزش به علاقه‌مندان روباتیک، روز به روز آن را بزرگ و بزرگ‌تر می‌کنند. 

این روزها که بر و بچه‌های تیم روباتیک R2T در حال آماده شدن برای شرکت در مسابقات جهانی روباتیک در برزیل هستند، پای صحبت‌های‌شان نشستیم تا ببینیم روزگار علم و نخبگان چگونه می‌گذرد. با ما همراه باشید:

 

روباتیک، گزارش جیم، دانشگاه

حامد جعفرزاده یکی از اعضای فعال این گروه است؛ او از آن دست آدم‌هایی است که تحقیقات علمی‌اش را به هر چیزی ترجیح می‌دهد، حتی وقتی به شدت ناامید باشد از بی مهری ها و نبود حمایت‌ها. او همان دانش‌آموز نخبه‌ای است که 23 آذر ماه 91 در هفته پژوهش درد دلی را برای جیم فرستاد و در همان درد دلش اعلام کرد که با وجود روند رو به رشد و پیشرفت روز افزونش در علم مكاترونیک، به دلیل همین نامهربانی‌ها می‌خواهد از علم و پژوهش به كار آزاد مهاجرت كند! حامد اما این روزها حال و هوایش بهتر شده است، می‌گوید: 2 سال از آن درد دلم با جیم می‌گذرد، در این دو سال تیم ما به دلیل مسائل کنکور کمتر در مسابقات معتبر حاضر شد، اما به صورت پاره وقت به تحقیق و پژوهش و درآمدزایی مشغول بود. البته بعد از چاپ آن گزارش که به رویت یکی از اساتید دانشگاه فردوسی رسیده بود، اوضاع خیلی فرق کرد، واقعا اگر پیگیری‌های جیم و روزنامه خراسان نبود ما امکان حضور در مسابقات جهانی را از دست می‌دادیم. در واقع آن گزارش باعث شد به دکتر اکبرزاده توتونچی، استاد تمام دانشگاه فردوسی مشهد، که در زمینه روباتیک فعالیت داشت معرفی شویم و خوشبختانه دکتر اکبرزاده به خوبی ارزش کارهای گذشته ما را درک کرد و با پیگیری‌های متعدد، زحمات بسیار زیاد و دلسوزی‌های وی و البته درخواست ما مطابق با آیین‌نامه وزارت علوم از دانشگاه و زحمات دکتر مقیمی موفق شدیم، مراحل کسب پذیرش بدون کنکور را طی کنیم و موافقت دانشگاه فردوسی مبنی بر پذیرش خودم و عرفان زری‌نیا یکی دیگر از اعضای گروه را کسب کنیم.

حامد که حالا توانسته در دانشگاه فردوسی مشهد مشغول تحصیل شود و در کانون روباتیک این دانشگاه که یکی از موفق‌ترین کانون‌های روباتیک کشور است فعالیت‌هایش را ادامه دهد، می‌گوید: تیم ما با کسب  رتبه سوم  با طرح «موقعیت‌یاب محلی» موفق شد دوره دانش‌آموزی را با یک تجربه شیرین تمام کند.

این نخبه مشهدی در ادامه از فعالیت‌های علمی این روزهایش این طور می‌گوید: «از همان اواخر دوران پیش دانشگاهی جذب کانون روباتیک دانشگاه فردوسی مشهد شدیم و ساخت نمونه صنعتی طرحی که از زمان مسابقات مکزیک در حال کار بر روی آن بودیم با نام «وسیله نقلیه برقی بر پایه دو چرخ موازی» را زیر نظر دکتر اکبرزاده شروع کردیم و در حال حاضر نیز همچنان در کانون روباتیک دانشگاه مشغول کار بر روی نمونه صنعتی این محصول هستیم تا بتوانیم به آن هدف بزرگ‌مان یعنی اشتغال‌زایی و تلاش برای ساختن ایرانی آباد و مدرن نزدیک شویم. البته در تابستان سال گذشته بیشتر به مسائل پژوهشی و صنعتی مشغول شدیم و یکی از مهمترین آن‌ها، طراحی و ساخت نمونه اولیه عصای کمک آموزشی کودکان نابینا بود.»

 

نخبه، مشکل و دیگر هیچ!

گفت‌وگوي‌مان را پویا پیشبین یکی دیگر از اعضای تیم روباتیک R2T ادامه می‌دهیم . او هم از جمله افرادی است که در هر شرایطی کنار تیم مانده و مشکلات ریز و درشت زیادی را هم در مسیر فعالیت‌های علمی‌اش تجربه کرده است. او می‌گوید: «اجازه بدهید از موفقیت‌مان در مسابقات جهانی روباتیک در مکزیک شروع کنم؛ با تمام مشکلات و معضلاتی که پیش آمد توانستیم به مسابقات جهانی مکزیک اعزام شویم و خدا را شکر مقام دوم را هم کسب کردیم. در ابتدا کلی وعده از سوی مسئولان شنیدیم که حمایت می‌کنیم و بستر را برای فعالیت‌های بیشتر شما محیا خواهیم کرد و ... اما افسوس که این خوشحالی یک هفته بود و بعدش هیچ! خیلی‌ها حتی وظایف‌شان را هم انجام ندادند و کارشکنی کردند و واقعا ما را از ادامه این مسیر ناامید می‌کردند، البته در این بین افرادی هم بودند که بدون هیچ چشم داشتی کمک کردند و الطاف‌شان خیلی بیشتر از وظایف‌شان بود.»

از پویا می‌خواهم که بیشتر درباره فعالیت‌هایش در دانشگاه و بعد از فارغ‌التحصیلی از دوران مدرسه بگوید: دانشگاه آزاد اسلامی واحد قزوین (یکی از بهترین دانشگاه‌ها در عرصه روباتیک) میزبان خوبی برای فعالیت‌های من بود. دکتر موسی‌خانی رئیس این دانشگاه در جلسه‌ای شخصا به من پیشنهاد داد تا برای ادامه تحصیل به این دانشگاه بروم و برای ادامه فعالیت‌های علمی در مرکز رشد این دانشگاه مشغول شوم. من از این پیشنهاد استقبال کردم و دانشجوی این دانشگاه شدم. هفته دوم از ترم اول من بود که موفق شدم به عضویت تیم روبات‌های انسان‌نما درآیم و فعالیت‌های روباتیک خودم را در این زمینه ادامه دهم. پس از گذشت 6 ماه توانستم اولین روبات بومی این دانشگاه را تولید کنم و در مسابقات ایران اوپن سال 2013 به نمایش عموم برسانم. این رویه ادامه داشت تا این‌که به دلیل مشکلات شخصی مجبور شدم برای ادامه تحصیل به مشهد انتقالی بگیرم، ولی متاسفانه مسئولان دانشگاه همکاری خوبی در این باره انجام ندادند. حتی با وجود این که سه رتبه اول ایران اوپن و رتبه دوم مسابقات جهانی روباتیک را دارم، نتوانستم از تسهیلات مربوط به پذیرش بدون کنکور نخبگان در دانشگاه خیام مشهد استفاده کنم، همچنین پیگیری‌هایم برای عضویت در باشگاه پژوهشگران جوان که نهادی وابسته به دانشگاه آزاد اسلامی و حامی و پشتیبان پژوهشگران است، نیز بی نتیجه ماند.

مسابقات جهانی روباتیک برزیل و ابهام در حضور تیم مشهد

پویا پیشبین که برای جذب حمایت به هر دری زد و موفق نشد، اما باز هم این بی مهری‌ها باعث نشد که دست از تحقیقات و فعالیت‌های علمی‌اش بکشد، خودش در این باره می‌گوید: «با وجود تمام این مشکلات تصمیم گرفتم  فعالیت‌های علمی را ادامه دهم و این بار شروع به آموزش و تدریس کردم تا دانسته‌ها و معلومات خود را به سایر افراد انتقال دهم. در این دوره نیز دانش‌آموزان ما موفق به کسب رتبه اول شدند و با کسب این افتخار تنها سهمیه ایران برای حضور در مسابقات جهانی برزیل به تیم ما تعلق گرفت. البته این بار هم همانند 2 سال پیش که اعزام تیم ما به مسابقات مکزیک در ابهام بود، اعزام تیم به برزیل هم به دلیل مشکلات مالی و فراهم نشدن هزینه‌های مالی تیم در هاله‌ای از ابهام قرار دارد.»

 

هدف؛ مشهد قطب روباتیک کشور

نوبت به عرفان زری‌نیا می‌رسد، عضو پر انرژی تیم روباتیک R2T. او که همراه دو عضو دیگر گروه در مسابقات جهانی مکزیک شرکت کرده است در این گفت‌وگو با ما همراه می‌شود و از حال و هوای این روزهایش می‌گوید: «بعد از تابستان سال گذشته خبر بد برای من این بود که با وجود یک ماه تحصیل در دانشگاه فردوسی، نهایتا بعد از بررسی‌های انجام شده در وزارت علوم با پذیرش من موافقت نشد و به دلیل این که این بررسی‌ها بیش از حد طولانی شده بود، فرصت بازنگری هم وجود نداشت و علی رغم تمایل دانشگاه فردوسی برای پذیرش من،  مجبور شدم در دانشگاه آزاد ادامه تحصیل دهم.»

او حالا در حال تاسیس تیم روباتیک دانشگاه آزاد مشهد است و می‌گوید: «مسئله عدم موافقت با تحصیل من در دانشگاه فردوسی باعث نشد تا از فعالیت‌های خودم دست بکشم، در حال حاضر در حال تاسیس تیم روباتیک دانشگاه آزاد هستم تا از اين طریق بتوانیم فعالیت‌های تیم‌مان را در دانشگاه آزاد نیز ادامه دهیم و مشهد را تبدیل به قطب روباتیک کشور کنیم؛ این هدف ماست...»

 

نخبگان جوان را باور کنیم

گفت‌وگو را با مهدی جعفرزاده عضو دیگر این تیم فعال و موفق روباتیک کشور به پایان می‌رسانم. او ترجیح می‌دهد درباره مشکلی که این روزها در حال دست و پنجه نرم کردن با آن هستند بگوید: «بهمن ماه سال گذشته به عنوان استاد راهنما، تیمی از دانش‌آموزان دبیرستان بعثت مشهد را تشکیل دادیم و در مسابقات روبوکاپ 2014 شرکت کردیم و موفق شدیم رتبه نخست این مسابقات و جواز حضور در مسابقات جهانی کشور برزیل را کسب کنیم. اما همچون روال گذشته، این امتیاز مهم و ارزشمند در معرض خطر از بین رفتن است، کاری از دست ما بر نمی‌آید جز تقاضای حمایت از شرکت‌های خصوصی که تاکنون هیچ خبر خوبی دریافت نشده، کمتر از 2 هفته دیگر وضعیت این امتیاز یعنی دومین شانس دانش‌آموزان مشهدی برای حضور در مسابقات جهانی، مشخص می‌شود. تنها کاری که برای این دانش‌آموزان می‌توانم بکنم، آرزوی موفقیت است تا شاید بتوانند مسيرشان را ادامه دهند و خوشبختانه تا کنون مسیری که توسط ما طی شده لااقل برای خودمان رضایت بخش بوده است و توانستیم از خیلی از هم سن و سال‌های خود جلوتر باشیم و بتوانیم در مجامع جهانی و علم روز دنیا حرفی برای گفتن داشته باشیم. امیدوارم این خبر‌ها به مسئولان برسد تا بدانند اگر از دانش‌آموزان ایرانی حمایت کنند، حتی اگر علم در ثریا باشد به آن دست خواهند یافت. او صحبت‌های خود و اعضای گروهش را این گونه به پایان می‌رساند: «اگر به نخبگان جوان فرصت دهیم، آن‌ها هم قطعا خواهند توانست، باورشان کنیم!»

نظرات کاربران
کد امنیتی