شعر خوانی در اتاق 146
شاخ هفته

شعر خوانی در اتاق 146

نویسنده : سحر بانو

شعر خوانی در اتاق 146

صفحه اصلی- پنجره– یادداشت کاربران

تاريخ انتشار: 25/02/93

روي برد دانشكده يك كاغذ به چشمم خورد، اتاق 146، هر سه‌شنبه، جلسات نقد شعر. يكي يكي پله‌ها را بالا مي‌روم، اتاق 146، هنوز جلسه آغاز نشده. كه عده‌اي يكي در ميان مي‌روند بيرون از اتاق و دوباره با بوي غليظ سيگاري كه چند ثانيه پيش كشيده شده بر مي‌گردند. هنوز جلسه آغاز نشده و به گفت‌وگوي 4-3 نفري كه اطراف ميز نشسته‌اند گوش مي‌دهم. انگار مدت‌هاست كه پايه ثابت جلسات هستند:

 

-  هفته پيش يادته اون خانومه چه شعر افتضاحي خوند؟

 - آره؛ مثلا فكر مي‌كرد خيلي نوآوري به خرج داده. حتي وزن و قافيه رو هم تشخيص نمي‌داد!

 - اينا هيچي از شعر نمي‌فهمن. فقط تشخص شعر و مي‌برن زير سوال؛ برن سراغ يك هنر ديگه!

- والا...

 

چند دقيقه به همين منوال مي‌گذرد و جلسه آغاز مي‌شود؛ يكي يكي شعر مي‌خوانند. نيمايي، غزل، دوبيتي، سپيد، سياه، معشوقي كه رفته است، معشوقي كه خودكشي كرده است، معشوقي كه خيانت كرده است، معشوقي كه عاشق نيست! شاعرهايي كه عاشق نيستند!

پشت سر هم سيگار مي‌كشند از درد فراق، افسردگي مزمن هم مي‌گيرند، آن هم از نوع يأس‌هاي فلسفي‌گونه، پشت سر هم خودكشي مي‌كنند، گاهي ميان شعرخواني، پشت سر هم غيبت هم مي‌كنند!

بعد آقايي كه موهاي بلندش، صداي خسته‌اش، سرتا پاياش شاعري را داد مي‌زند، سه تارش را بر مي‌دارد و با اجازه حضار مي‌نوازد. مي‌نوازد و بغض مي‌كند و شعر مي‌خواند، شعري كه شاعر امروز را داد مي‌زند، شاعر مهجور و اسير معشوق زميني را...

گريه‌اش مي‌گيرد، من هم، در دلم گريه‌ام مي‌گيرد...

هنوز يكي يكي دارند شعر مي‌خوانند كه ترك مي‌كنم اتاق 146 را. يكي يكي پله‌ها را پايين مي‌روم. پايين مي‌روم از تمام شعرهايي كه شنيدم، خواندم، سروده بودم، از شعرهايي كه هنوز نسروده بودم. از شعرهايي كه ديگر هيچ‌وقت سروده نخواهند شد.

اعظم عامل‌نیک

خوب است که حواست به قدم‌هایت هست. خوب است که هر رفتنی را رسیدن و هر بالا رفتنی را صعود نمی‌دانی، اما سرت را بالا بگیر و از پله‌های شعر بالا برو که این سرزمین مشتاق قدم‌های توست. 

نظرات کاربران
کد امنیتی
پربازدیدتریـــن ها
نگاهی به « انتقام جویان: جنگ اینفینیتی» به بهانه اکران بزرگترین پروژه سینمایی «مارول»

بزرگترین گردهمایی تاریخ ابرقهرمان‌ها

٩٧/٠٢/٢٧
آنتن

ما هم نازک!

٩٧/٠٢/٢٧
درباره «پلنگ سیاه»، فیلمی که در گیشه‌های دنیا عجیب و غریب می‌فروشد

ابرقهرمان بفروش و نچسب

٩٧/٠٢/٢٧
شاخ هفته

ای تو نگهبان من

٩٧/٠٢/٢٧
نگاهی به پرونده قلدری‌های آمریکا در چند قرن اخیر به بهانه خروج ترامپ از برجام که البته اتفاق عجیبی هم نبو

قلدرامپ

٩٧/٠٢/٢٧
درباره درخشش بانوان فوتسالیست ایران در آسیا؛

قهرمانان وطن

٩٧/٠٢/٢٧
یادداشت

جامعه‌شناسی تدفین و چیزهای دیگر...

٩٧/٠٢/٢٧
راهکارهایی برای تنفسِ جان، به بهانه آمدن ماه رمضان

هوای تازه برای ریه‌های روح خسته

٩٧/٠٢/٢٧
یادداشت

یک ایران، یک صدا

٩٧/٠٢/٢٧
یادداشت

یک حقیقت مرگبار

٩٧/٠٢/٢٧
جانونی

تقدیم به جناب خرما... با احترام

٩٧/٠٢/٢٧

تقریبا هیچ!

٩٧/٠٢/٢٧
ساختنیجات

جالباسی، از تولید به مصرف

٩٧/٠٢/٢٧
یادداشت

دعوت شدگانیم...

٩٧/٠٢/٢٧
گفت‌و‌گو با دروازه‌بان تیم ملی فوتسال بانوان ایران

لژیونر شدن ما خیلی محال است

٩٧/٠٢/٢٧
تا جامِ جهانی

یک ایرانی بین خوش‌تیپ‌ترین بازیکن‌های جام‌جهانی2018

٩٧/٠٢/٢٧
حکایت هفته

اندر حکایت ابن جیم و انبار پر خودروسازان

٩٧/٠٢/٢٧
پایان نامه

لوبیا، گلابی و غوطه‌ای که نخورد!

٩٧/٠٢/٢٧
یادداشت

من از شما می‌پرسم: آیا مشکل ما این است؟

٩٧/٠٢/٢٧
مینیمال

مینیمال 535

٩٧/٠٢/٢٧