فیلمی به پیچیدگی  یک ذهن خطرناک
شبکیه

فیلمی به پیچیدگی یک ذهن خطرناک

نویسنده : سید مصطفی صابری

بهرام توکلی کارگردان جوان کشورمان بعد از موفقیت‌های کم نظیرش در فیلم‌هايی مثل «پا برهنه در بهشت»، «پرسه در مه» و به‌خصوص «این‌جا بدون من» با فیلم «آسمان زرد کم عمق» سینما را میهمان توانمندی خود کرد. توکلی که در 28 سالگی اولین فیلمش را ساخت در 35 سالگی «آسمان زرد کم عمق» را روانه سینما کرد نه برای آن‌که کامل‌ترین فیلم خود را مبتنی بر نقدهای موجود در آثار قبلی‌اش بسازد، بلکه این فیلم را ساخت تا تجربه و افق تازه‌ای برای خودش و سینما در بستر یک داستان ساده با روایتی پیچیده ایجاد کند. «آسمان زرد کم عمق» که به تازگی وارد شبکه نمایش خانگی شده از زمان اکرانش در جشنواره و بعد در اکران عمومی هم هواداران سرسختی داشت هم مخالفان سرسخت و شاید این اتفاق به این خاطر باشد که توکلی به عمد بسیاری از قواعد سینما را به‌خصوص در روایت و انتخاب ژانر شکسته و اثری تجربی را ارائه کرده که بکر است اما ارتباط با آن سخت. در این روزها که موج فیلم ساختن به سبک فرهادی رونق دارد، توکلی سعی می‌کند تجربه‌های تازه‌ای داشته باشد ولو این‌که آن تجربه در مقایسه با فیلم موفقش یعنی «این‌جا بدون من» با استقبال مخاطب و حتی برخی از منتقدان مواجه نشود. این فیلم روایت زندگی از هم گسیخته زوج جوانی است که صابر ابر و ترانه علیدوستی ایفاگر نقش‌هایش هستند. مرد عکاس بوده و به‌خاطر شرایط روحی همسرش که تمام خانواده‌اش را در یک تصادف از دست داده؛ بی‌خیال عکاسی شده و در یک بنگاه کار می‌کند... یک ایده عجیب در ذهن پریشان زن وجود دارد: «نابود شدن هر چیزی در اوج زیبایی، قانون این دنیاست...» زاویه دید فیلم از نگاه مرد است اما فیلم درست مثل ذهن زن پریشان و آشفته است و انگار اتفاقات با یک جریان سیال ذهنی پشت سر هم می‌آیند و این هنر مخاطب است که بین این‌همه آشفتگی منطق موجود در داستان را بفهمد و قطعات پازل را کنار هم بچیند تا بفهمد چه بر سر این زوج جوان می‌آید...           ش

نظرات کاربران
کد امنیتی