پس کجاست کلاه قرمزی‌ها!
شاخ هفته

پس کجاست کلاه قرمزی‌ها!

نویسنده : h_rastega

پس کجاست کلاه قرمزی‌ها!

صفحه اصلی- محرمانه – یادداشت کاربران

تاريخ انتشار: 1393/02/10 

بیاورش در یک بازی یا انیمیشن،  اول آن کسی که می‌خواهد با او بازی کند یا ببیند را همراهش کن بعد با خودت هر جایی که می‌خواهی ببرش. می‌خواهی آن کاراکتر را خوار کن، می‌خواهی بزرگش کن، می‌خواهی ناجی‌اش کن یا نه جانی‌اش کن. هیچ وقت هم دنیای واقعی حرفی مخالف نظراتت نمی‌زند. هر زمان هم که حرف جدیدی داشتی که به نظرت باید شنیده شود بیاورش در صحنه. حرفت را بزن، البته هنرمندانه. هیچ‌کس هم مشکلی ندارد. حالا هر حرفی که می‌خواهی.

چرا ما نداریم؟! چرا چند تا از این شخصیت‌های کارتونی نمی‌سازیم و تا چند سال بچه‌های خودمان را با آن سرگرم نمی‌کنیم. هر روز یک خبر از آن نمی‌گذاریم در خبرگزاری‌های‌مان. هر روز یک ماجرای جدید برایش درست نمی‌کنیم. بچه‌های‌مان را برای خودمان نگه داریم. چرا در خانه خواهرزاده‌ها و برادرزاده‌های‌مان مرد عنكبوتي (اسپایدرمن) و انواع مختلف من‌های دیگر است. چرا چند تا از این شخصیت‌ها برای هر رده سنی درست نمی‌کنیم.

ماهواره می‌توانیم بفرستیم فضا، شخصیت کارتونی نمی‌توانیم درست کنیم؟!

یک بنده خدایی می‌گفت ما فکر می‌کنیم درست کردن یک ساختمان سخت‌تر از درست کردن یک جامعه است. گفتم چطور؟!

گفت آخر نگاه کن نظام دبیرستانی‌مان را؛ بيشتر باهوش‌ها می‌روند ریاضی و بعد تجربی و دست آخر انسانی. بعد حرف دیگری زد که به نظرم خیلی جالب بود.

...

به هر حال اگر می‌شد در این زمینه یک مسابقه گذاشت، آن وقت معلوم می‌شد چه هنرهایی در این زمینه وجود دارد. البته نه صرف برگزاری مسابقه؛ یک هدفی هم داشته باشد و یک چیزی از آن در بیاید. نمی‌دانم این کارها اولویت چندم ماست.

قدیمی‌ها می‌گفتند حرف حساب جواب ندارد! ما هم نمی‌خواهیم روی حرف قدیمی‌های‌مان حرفی بزنیم و خدای ناکرده احترام کسی این وسط برود زیر دست و پا... با این حال به نظرم کنار همه این دغدغه‌های مقدسی که سراغ خیلی‌های‌مان هم می‌آید و هر کدام‌مان به نحوی بیانی از آن‌ها داریم و می‌گذریم، جای یک جمله خالی است: چه باید کرد؟ یا بهترش: «من» چه می‌توانم بکنم؟! فکرش را بکنید من و شما مرزنشین‌ایم! مرز فرهنگ اسلامی ایرانی‌مان... و هجوم رسانه‌ای دشمنان‌مان را هم می‌بینیم... مسئولين، نهادها و دستگاه‌ها را بي خيال شويم، از خودمان بپرسیم: برای این میدان، چقدر چمرانیم؟ چقدر همتیم؟ چقدر کاوه‌ایم؟ چقدر....؟
نظرات کاربران
کد امنیتی
پربازدیدتریـــن ها
آنتن

ما هم نازک!

٩٧/٠٢/٢٧
نگاهی به « انتقام جویان: جنگ اینفینیتی» به بهانه اکران بزرگترین پروژه سینمایی «مارول»

بزرگترین گردهمایی تاریخ ابرقهرمان‌ها

٩٧/٠٢/٢٧
شاخ هفته

ای تو نگهبان من

٩٧/٠٢/٢٧
یادداشت

دعوت شدگانیم...

٩٧/٠٢/٢٧
درباره «پلنگ سیاه»، فیلمی که در گیشه‌های دنیا عجیب و غریب می‌فروشد

ابرقهرمان بفروش و نچسب

٩٧/٠٢/٢٧
یادداشت

جامعه‌شناسی تدفین و چیزهای دیگر...

٩٧/٠٢/٢٧
یادداشت

یک ایران، یک صدا

٩٧/٠٢/٢٧
نگاهی به پرونده قلدری‌های آمریکا در چند قرن اخیر به بهانه خروج ترامپ از برجام که البته اتفاق عجیبی هم نبو

قلدرامپ

٩٧/٠٢/٢٧
درباره درخشش بانوان فوتسالیست ایران در آسیا؛

قهرمانان وطن

٩٧/٠٢/٢٧
تا جامِ جهانی

یک ایرانی بین خوش‌تیپ‌ترین بازیکن‌های جام‌جهانی2018

٩٧/٠٢/٢٧
پایان نامه

لوبیا، گلابی و غوطه‌ای که نخورد!

٩٧/٠٢/٢٧
جانونی

تقدیم به جناب خرما... با احترام

٩٧/٠٢/٢٧

تقریبا هیچ!

٩٧/٠٢/٢٧
مینیمال

مینیمال 535

٩٧/٠٢/٢٧
یادداشت

من از شما می‌پرسم: آیا مشکل ما این است؟

٩٧/٠٢/٢٧
یادداشت

یک حقیقت مرگبار

٩٧/٠٢/٢٧
چهره هفته

شهردار تهران

٩٧/٠٢/٢٧
راهکارهایی برای تنفسِ جان، به بهانه آمدن ماه رمضان

هوای تازه برای ریه‌های روح خسته

٩٧/٠٢/٢٧
گفت‌و‌گو با دروازه‌بان تیم ملی فوتسال بانوان ایران

لژیونر شدن ما خیلی محال است

٩٧/٠٢/٢٧
حکایت هفته

اندر حکایت ابن جیم و انبار پر خودروسازان

٩٧/٠٢/٢٧