پس کجاست کلاه قرمزی‌ها!
شاخ هفته

پس کجاست کلاه قرمزی‌ها!

نویسنده : h_rastega

پس کجاست کلاه قرمزی‌ها!

صفحه اصلی- محرمانه – یادداشت کاربران

تاريخ انتشار: 1393/02/10 

بیاورش در یک بازی یا انیمیشن،  اول آن کسی که می‌خواهد با او بازی کند یا ببیند را همراهش کن بعد با خودت هر جایی که می‌خواهی ببرش. می‌خواهی آن کاراکتر را خوار کن، می‌خواهی بزرگش کن، می‌خواهی ناجی‌اش کن یا نه جانی‌اش کن. هیچ وقت هم دنیای واقعی حرفی مخالف نظراتت نمی‌زند. هر زمان هم که حرف جدیدی داشتی که به نظرت باید شنیده شود بیاورش در صحنه. حرفت را بزن، البته هنرمندانه. هیچ‌کس هم مشکلی ندارد. حالا هر حرفی که می‌خواهی.

چرا ما نداریم؟! چرا چند تا از این شخصیت‌های کارتونی نمی‌سازیم و تا چند سال بچه‌های خودمان را با آن سرگرم نمی‌کنیم. هر روز یک خبر از آن نمی‌گذاریم در خبرگزاری‌های‌مان. هر روز یک ماجرای جدید برایش درست نمی‌کنیم. بچه‌های‌مان را برای خودمان نگه داریم. چرا در خانه خواهرزاده‌ها و برادرزاده‌های‌مان مرد عنكبوتي (اسپایدرمن) و انواع مختلف من‌های دیگر است. چرا چند تا از این شخصیت‌ها برای هر رده سنی درست نمی‌کنیم.

ماهواره می‌توانیم بفرستیم فضا، شخصیت کارتونی نمی‌توانیم درست کنیم؟!

یک بنده خدایی می‌گفت ما فکر می‌کنیم درست کردن یک ساختمان سخت‌تر از درست کردن یک جامعه است. گفتم چطور؟!

گفت آخر نگاه کن نظام دبیرستانی‌مان را؛ بيشتر باهوش‌ها می‌روند ریاضی و بعد تجربی و دست آخر انسانی. بعد حرف دیگری زد که به نظرم خیلی جالب بود.

...

به هر حال اگر می‌شد در این زمینه یک مسابقه گذاشت، آن وقت معلوم می‌شد چه هنرهایی در این زمینه وجود دارد. البته نه صرف برگزاری مسابقه؛ یک هدفی هم داشته باشد و یک چیزی از آن در بیاید. نمی‌دانم این کارها اولویت چندم ماست.

قدیمی‌ها می‌گفتند حرف حساب جواب ندارد! ما هم نمی‌خواهیم روی حرف قدیمی‌های‌مان حرفی بزنیم و خدای ناکرده احترام کسی این وسط برود زیر دست و پا... با این حال به نظرم کنار همه این دغدغه‌های مقدسی که سراغ خیلی‌های‌مان هم می‌آید و هر کدام‌مان به نحوی بیانی از آن‌ها داریم و می‌گذریم، جای یک جمله خالی است: چه باید کرد؟ یا بهترش: «من» چه می‌توانم بکنم؟! فکرش را بکنید من و شما مرزنشین‌ایم! مرز فرهنگ اسلامی ایرانی‌مان... و هجوم رسانه‌ای دشمنان‌مان را هم می‌بینیم... مسئولين، نهادها و دستگاه‌ها را بي خيال شويم، از خودمان بپرسیم: برای این میدان، چقدر چمرانیم؟ چقدر همتیم؟ چقدر کاوه‌ایم؟ چقدر....؟
نظرات کاربران
کد امنیتی
پربازدیدتریـــن ها
درباره فردوسی و ادبیات حماسی به مناسبت روز بزرگداشت این شاعر نامی

حکیم زبان فارسی

٩٦/٠٢/٢٨
برگزیده سایت

اضافی‌ها را قیچی کنید!

٩٦/٠٢/٢٨
کافه جهان نما

چین، سرزمین دیوار بلند اعتماد

٩٦/٠٢/٢٨
گزیده‌هایی درباره بهداشت فردی در فصل گرم

خرده جنایت‌های شهروندی!

٩٦/٠٢/٢٨
دات کام

روباتی برای نجات حجم اینترنت‌شما

٩٦/٠٢/٢٨
شاخ هفته

روزی روزگاری وبلاگ نویسی

٩٦/٠٢/٢٨
جارچی 486

اندر حکایت فردای انتخابات

٩٦/٠٢/٢٨
شگرد خفن

نکات طلایی مرورگر که تا به حال نمی‌دانستید

٩٦/٠٢/٢٨
درباره الکساندر نوری که به یکی از شگفتی‌های امسال بوندس لیگای آلمان تبدیل شده است

نور علی نور!

٩٦/٠٢/٢٨
یادداشت شفاهی

مردم هنوز هم به ادبیات‌حماسی نیازمندند

٩٦/٠٢/٢٨
مینی‌ها

مینی 486

٩٦/٠٢/٢٨
کوتاه و خودمانی درباره این‌که چرا شرکت در انتخابات خیلی خیلی خیلی مهم است

می‌سازمت به رای

٩٦/٠٢/٢٨

ایران، یک کیس خاص

٩٦/٠٢/٢٨
جالباسی

دمپایی‌های الماس نشان!

٩٦/٠٢/٢٨
مینیمال

شورای خوشگل‌ها

٩٦/٠٢/٢٨
گفت‌وگوی جیم با «رضا علیپور» قهرمان سنگ نوردی جهان

خوشحالم توانستم رکوردی را به نام ایران ثبت کنم

٩٦/٠٢/٢٨
خیلی کوتاه و مختصر درباره دلایلی که رای دادن را لازم می‌کند

يك رد گزينه جمع و جور!

٩٦/٠٢/٢٨
وقتی «کافه بازار» جای نفس کشیدن به رقبایش را نمی‌دهد حتی اگر بهتر باشند

#فروشگاه_اندرویدی

٩٦/٠٢/٢٨
پایان‌نامه

پنج‌شنبه چه بنویسم

٩٦/٠٢/٢٨

«رای دادن» لازم است ولی کافی نیست

٩٦/٠٢/٢٨
تبلیغات
تبلیغات