آقای گزارشگر  و پایان انحصار  با طعم فوتبال
به بهانه آغاز حرکتی تازه در سیما

آقای گزارشگر و پایان انحصار با طعم فوتبال

نویسنده : مازیار حکاک

مسابقه‌ «آقای گزارشگر» از آن جمله اتفاقات خوبی بود که عجین شدنش با ورزش بهانه خوبی بود تا به سراغ آن برویم. مسابقه‌ای که اگرچه با ضعف‌هایی همراه بود اما به لحاظ رويكرد صدا و سیما به شکستن انحصارطلبی عده‌ای خاص و چند نام محدود یک اتفاق تازه و ویژه بود. این مسابقه که در ایام نوروز هر شب ساعت 23:30 دقیقه روی آنتن شبکه‌ سه سیما می‌رفت، در وهله اول یک برنامه جذاب و سرگرم کننده در حوزه ورزشی بود که توانست تعداد قابل توجهي از مخاطبان را از طیف‌های مختلف با خود همراه کند. گو این که نفرات برتر این مسابقه نشان دادند می‌توانند جایگزین خوبی برای برخی گزارشگران پیشکسوت و البته پر اشتباه فوتبال باشند!

«آقای گزارشگر» از کجا شروع شد؟

تابستان سال گذشته بود که تبلیغات این مسابقه به صورت زیرنویس از شبکه 3 سیما پخش می‌‌شد. حتی اگر واژه «آقای گزارشگر» را جست‌وجو کنید صفحه مربوط به ثبت‌نام این مسابقه ورزشی در یکی از سایت‌های وابسته به شبکه سوم سیما هنوز دایر است. علاقه زیاد به گزارشگری باعث شد حدود 20 هزار نفر در این مسابقه ثبت نام کنند. بعد از این مرحله در مهرماه از ثبت‌نام کنندگان دعوت شد تا در آزمون اولیه شرکت کنند. در آزمون اولیه که بر حسب استان‌ها تقسیم‌بندی شده بود نزدیک 6 هزار نفر در برج آزادی تهران حضور پیدا کردند، از بچه 12 ساله تا مرد 50 ساله. حتی دیدن بعضی از گزارشگران سیما هم فرصت خوبی بود تا عده زیادی از شهرهای مختلف عازم تهران شوند. در نهایت 176 نفر از آزمون اولیه موفق بیرون آمدند که با برگزاری آزمون کتبی اطلاعات عمومی تعداد این افراد به 102 نفر رسید. افراد گزینش شده هم در قالب گروه‌های 6 نفره  به 17 گروه تقسیم شدند و ضبط مسابقه تلویزیوني «آقای گزارشگر» در هفته دوم اسفند 92 کلید خورد.

ساختار مسابقه‌ای با چاشنی تقلید

برنامه «آقای گزارشگر» در 15 قسمت 45 دقیقه‌ای تولید شد. دو قسمت ابتدایی این برنامه شامل تصاویری مستند از نحوه‌ راه‌یابی شرکت‌کنندگان به مرحله‌ دوم، روند آزمون از آن‌ها و برگزاری آزمون کتبی بود. در مسابقه گزارش ورزشی، اطلاعات عمومی شرکت کنندگان از اهمیت بالایی برخوردار بود. گو این که سوال‌ها در زمینه اطلاعات عمومی فوتبالی بسیار سخت و دشوار بود تا جایی كه شاید داوران مسابقه هم از پاسخ به آن عاجز بودند! صحنه‌های انتخاب شده از بازی‌ها هم بسیار متنوع بود که همین یکسان نبودن موضوع شانس را پر رنگ می‌کرد. نحوه داوری و اجرای مسابقه هم چیزی شبیه مسابقات ماهواره‌ای بود.

در این بین گزارش هنرمـــــــندانی چون نیما شاهرخ‌شاهی، سیاوش خیرابی، مهران رنجبر، مجید واشقانی، محمدرضا شیرخانلو و ... تنوع خوبی به آیتم‌های برنامه می‌داد.

چیدمان عجیب داوران و اظهارات روی اعصاب

یکی از نکات محل نقد این مسابقه بحث چیدمان داوری و اظهارات عجیب و غريب داوران بود. حضور داورانی غیرمرتبط با گزارشگری و گاه تحقیر شرکت کنندگان از سوی گزارشگران با سابقه باعث شد مخاطبان این برنامه به طرق مختلف در شبکه‌های مجازی علیه داوران موضع‌گیری کنند. تاییدهای هادی طباطبایی و اظهارات عجیب جواد خیابانی از آن دست اتفاقات روی اعصاب برنامه بود که به نظر باید با دقت و مماشات بیشتری به آن توجه می‌شد. اظهارنظرهای عجیب در مورد فن بیان و گزارشگری از سوی کسانی که هیچ‌گاه این عرصه را تجربه نکرده‌اند، گاهی تعجب مجری برنامه را در برداشت. به غیر از داوری توجه نكردن به بحث‌های آموزشی و جای خالی رای مردمی از دیگر نقدهای مطرح شده به این برنامه بود که می‌تواند در صورت تداوم در سال‌های آینده اصلاح شود. 

معرفی استعدادهای ناب به بهانه «آقای گزارشگر»

«آقای گزارشگر» شاید برنامه‌ای بود که فوتبالی‌ها سال‌ها انتظار آن را می‌کشیدند. این مسابقه، فرصت مناسبی فراهم کرد تا توانمندی علاقه‌مندان به حرفه و تخصص گزارشگری مورد سنجش مردم و داوران قرار گیرد و نشان دهد چقدر استعداد ناب در زمینه یکی از خلاءهای سیما در کشور وجود دارد. در جریان این مسابقه جوان‌های با استعدادی آمدند که تمام ویژگی‌های یک گزارشگر خوب اعم از فن بیان، شناخت بازیکن، بالا و پايين بردن صدا در صحنه‌هاي حساس و معمولي، تسلط و ارتباط با مخاطب را داشتند و می‌توانند نسل جدیدی از گزارشگران فوتبال را تشکیل دهند. پیمان احمدی مومنی، رضا یونسیان و آرتو جانو چهار بخشی برندگان مسابقه «آقای گزارشگر» می‌توانند چهره‌های آتی گزارشگری در سیما باشند.  

نظرات کاربران
کد امنیتی
H_fateme
H_fateme
٩٣/٠١/٢١
١
١
اقای گزارشگر خیلی خنک بود ماکه اصلا نگاه نمی کردیم
پربازدیدتریـــن ها
نگاهی به « انتقام جویان: جنگ اینفینیتی» به بهانه اکران بزرگترین پروژه سینمایی «مارول»

بزرگترین گردهمایی تاریخ ابرقهرمان‌ها

٩٧/٠٢/٢٧
آنتن

ما هم نازک!

٩٧/٠٢/٢٧
شاخ هفته

ای تو نگهبان من

٩٧/٠٢/٢٧
درباره «پلنگ سیاه»، فیلمی که در گیشه‌های دنیا عجیب و غریب می‌فروشد

ابرقهرمان بفروش و نچسب

٩٧/٠٢/٢٧
یادداشت

جامعه‌شناسی تدفین و چیزهای دیگر...

٩٧/٠٢/٢٧
یادداشت

یک حقیقت مرگبار

٩٧/٠٢/٢٧
نگاهی به پرونده قلدری‌های آمریکا در چند قرن اخیر به بهانه خروج ترامپ از برجام که البته اتفاق عجیبی هم نبو

قلدرامپ

٩٧/٠٢/٢٧
درباره درخشش بانوان فوتسالیست ایران در آسیا؛

قهرمانان وطن

٩٧/٠٢/٢٧
راهکارهایی برای تنفسِ جان، به بهانه آمدن ماه رمضان

هوای تازه برای ریه‌های روح خسته

٩٧/٠٢/٢٧
جانونی

تقدیم به جناب خرما... با احترام

٩٧/٠٢/٢٧
یادداشت

یک ایران، یک صدا

٩٧/٠٢/٢٧

تقریبا هیچ!

٩٧/٠٢/٢٧
ساختنیجات

جالباسی، از تولید به مصرف

٩٧/٠٢/٢٧
گفت‌و‌گو با دروازه‌بان تیم ملی فوتسال بانوان ایران

لژیونر شدن ما خیلی محال است

٩٧/٠٢/٢٧
یادداشت

دعوت شدگانیم...

٩٧/٠٢/٢٧
پایان نامه

لوبیا، گلابی و غوطه‌ای که نخورد!

٩٧/٠٢/٢٧
یادداشت

من از شما می‌پرسم: آیا مشکل ما این است؟

٩٧/٠٢/٢٧
تا جامِ جهانی

یک ایرانی بین خوش‌تیپ‌ترین بازیکن‌های جام‌جهانی2018

٩٧/٠٢/٢٧
مینیمال

مینیمال 535

٩٧/٠٢/٢٧
حکایت هفته

اندر حکایت ابن جیم و انبار پر خودروسازان

٩٧/٠٢/٢٧