یک توپ، دو راکت به صرف میز و تور!
همه آن چه که از دنیای تنیس روی میز باید بدانید

یک توپ، دو راکت به صرف میز و تور!

نویسنده : مجید حسین زاه

تنیس روی میز یا همان پینگ‌پنگ خودمان، ورزش هیجان انگیزی است که طرفداران زیادی دارد. یکی از دلایل فراگیر شدن این ورزش ساده ولی سخت در بین نوجوانان و جوانان کشورمان، زنگ های ورزش مدرسه‌هاست! دانش‌آموزانی که حوصله فوتبال و حاشیه‌های آن را ندارند و البته قد بلندی هم برای بازی بسکتبال یا والیبال در فیزیک بدنی‌شان دیده نمی‌شود، به سمت پینگ‌پنگ کشیده می‌شوند. ورزش بی‌نظیری که در عین سادگی، در سطوح قهرمانی به توانایی‌های بالا و دقیق تکنیکی، قدرت و سرعت، هماهنگی، ظرفیت خوب هوازی، توان بی‌هوازی، عمل و عکس‌العمل‌های سریع، انعطاف‌پذیری و چابکی بالایی نیاز دارد که به ظاهرش نمی‌آید.

 

تنیس روی میز ورزش خیلی قدیمی نیست. اولین نشانه‌های مربوط به این رشته ورزشی مربوط به دهه پایانی قرن نوزدهم است که سربازان انگلیسی در هند و آفریقای جنوبی بازی می‌کردند. این ورزش در ابتدا تنیس داخل سالن نامیده می‌شد و بعدها به تنیس روی میز تغییر نام داد.

 

در سال ۱۹۰۲ اولین راکت‌های حرفه‌ای این ورزش ساخته شد و انجمن پینگ‌پنگ در انگلستان تاسیس شد. هر چند این ورزش ابتدا به عنوان یک سرگرمی در بین افراد رایج شد که با هم بازی می‌کردند ولی به تدریج در انگلستان و اروپا پیشرفت کرد و با ورود تجهیزات این رشته ورزشی به ژاپن در سال ۱۹۲۰، تعداد بیشتری از مردم دنیا با این ورزش جدید آشنا شدند.

 

فدراسیون بین‌المللی تنیس روی میز در سال ۱۹۶۲ در گردهمایی بین‌المللی که در برلین تشکیل شده بود با حضور کشورهای انگلیس، سوئد، مجارستان، هند، آلمان، دانمارک، چکسلواکی، استرالیا و ولز تأسیس شد. اولین دوره رقابت‌های قهرمانی جهان یک سال بعد در کشور انگلستان برگزار شد. ورزش تنیس روی میز از بازی‌های المپیک ۱۹۸۸ وارد برنامه بازی‌ها شد. البته این رشته ورزشی از ۱۹۵۸ و سومین دوره بازی‌های آسیایی در برنامه این رقابت‌ها هم قرار گرفت.

 

در سال‌های اولیه رقابت‌های جهانی تا حدود دهه 50 میلادی تیم‌های مجارستان، انگلیس، چکسلواکی و تیم‌های اروپایی بر سایر تیم‌ها برتری داشتند ولی با پیشرفت این رشته ورزشی در شرق آسیا و ورود ژاپن، چین، تایوان و کره جنوبی به این رقابت‌ها برتری ژاپنی‌ها و بعدها کره‌‌ای‌ها و چینی‌ها به حدی رسید که امروزه در رقابت‌های جهانی و المپیک تمامی رویدادهای این ورزش با برتری ورزشکاران این کشورها به پایان می‌رسد.

 

سی امین دوره بازی‌های المپیک لندن برای کشورمان در رشته تنیس روی میز، فراموش ناشدني شد. نوشاد عالمیان که یکی از نمایندگان تنیس روی میز کشورمان در این دوره از مسابقات المپیک بود، توانست نخستین پیروزی تاریخ تنیس روی میز کشورمان در المپیک را به دست بیاورد. 

 

جولای سال گذشته میلادی بود که شاهرخ شهنازی به عنوان قائم مقام دائمی کنفدراسیون تنیس روی میز آسیا منصوب شد. شهنازی نزدیک به 2 دهه در رشته تنیس روی میز فعالیت داشته است. رئیس کنفدراسیون تنیس روی میز آسیا در مراسم معارفه شهنازی گفت: ما از کسی قدردانی می‌کنیم که همیشه الگویی از دوستی، وحدت، همبستگی و مهربانی در میان اعضای کنفدراسیون تنیس روی میز آسیا بوده است

 

محبوبیت رشته تنیس روی میز هر روز در حال افزایش است. این جمله را من نمی‌گویم بلکه «آدام شرار» رییس فدراسیون تنیس روی میز جهان هم معتقد است که تنیس روی میز در جهان بعد از المپیک لندن، محبوبیت چشمگیری پیدا کرده و هر روز بر محبوبیت آن افزوده می شود. «شرار» در ادامه برای صحبتش دلیل می‌آورد و می‌گوید: «این روزها سایت جهانی تنیس روی میز به عنوان سومین سایت در بین سایت‌های ورزشی جهان مطرح شده است و تنیس روی میز به عنوان دومین فدراسیون ورزش محبوب بعد از والیبال در بین فدراسیون‌های ورزشی قرار گرفته است.»

 

در رقابت‌های انتخابی المپیک 2012 لندن رشته پینگ‌‌پنگ یک داور اهل قم قضاوت کرد. «محمد عموییان» با دارا بودن مدرک بین‌المللی داوری رشته پینگ‌‌پنگ و با دعوت فدراسیون جهانی پینگ‌‌پنگ در المپیک 2012 سوت زد.

 

زن پینگ‌پنگ باز ۱۰۰ ساله استرالیایی با حضور در پانزدهمین دوره مسابقات تنیس روی میز قهرمانی پیشکسوتان جهان، نام خود را به عنوان پیرترین ورزشکار در کتاب گینس به ثبت رسانده است. این خانم 100 ساله، از 15 سالگی به پینگ‌پنگ علاقه‌مند شده و هنوز به آن علاقه دارد.

نظرات کاربران
کد امنیتی
k_dartoumi
k_dartoumi
٩٢/١٢/٢١
٠
٠
زیبا بود