به دنبال ذائقه آفرینی برای مخاطب جوان بودیم
تهیه کننده «دستان» از دلایل توقف تولید این برنامه می‌گوید

به دنبال ذائقه آفرینی برای مخاطب جوان بودیم

نویسنده : احسان رحیم زاده

کوتاهی بعد از آن‌که «سیدعباس سجادی» مجری برنامه «دستان» در جشنواره بین‌المللی جام‌جم بین تمام رقبا جایزه دریافت کرد، برنامه دستان متوقف شد! جمعه شب زمانی که برنامه موسیقی محور «دستان» از شبکه آموزش بازپخش می‌شد با «سیدمحمد مناجاتی» تهیه‌کننده و کارگردان برنامه تماس گرفتیم. او در استودیو نبود و از منزلش داشت بازپخش دستان را تماشا می‌کرد. برنامه‌ای که چند هفته‌ای است به علت کمبود بودجه سازمان صداوسیما تولید جدید ندارد و همان قسمت‌های قبلی‌اش روانه آنتن می‌شود. از تهیه‌کننده خواسته شده که برای تامین هزینه‌ها حامي مالي به برنامه بیاورد و او هم نپذیرفته است. با این کارگردان دقایقی پس از بازپخش برنامه گپ کوتاهی زدیم.

 برنامه شما هم اکنون چه وضعیتی دارد؟

 برنامه دستان به علت حمایت نشدن در قالب بازپخش قسمت‌های قدیمی روانه آنتن می‌شود. دستان برنامه‌ای بود که توانست الگوسازی داشته باشد و مسیری را باز کند؛ خیلی از برنامه‌های دیگر از روی دستان تقلید کردند. موسیقی نیاز به حمایت جدی دارد. گاهی درباره دستان این صحبت می‌شود که شما در برنامه‌تان فلان آلبوم را تبلیغ کرده‌اید. به نظرم آلبوم هم مثل کتاب است و اشکالی ندارد که تبلیغ شود. همایون شجریان و علیرضا قربانی با آلبوم‌هایشان به اندازه ۱۰۰ جلد کتاب پیام می‌دهند. این افراد با هزینه‌های بالای تولید مواجه هستند و این مسئله مسئولیت رسانه ملی را بیشتر می‌کند. تلویزیون می‌تواند به اقتصاد موسیقی کمک کند. در برنامه «دستان» ما می‌خواستیم در قالب یک مجله تلویزیونی با آیتم‌های متنوع و ضرباهنگ تند برای مخاطبان جوان ذائقه آفرینی کنیم. 

 چرا برای رفع مشکل از بین شرکت‌هایی که در حوزه موسیقی فعالیت دارند حامي مالي  (اسپانسر) نمی‌گیرید؟

 بسیاری از شرکت‌های خصوصی تولیدکننده موسیقی در آستانه ورشکستگی هستند. شما می‌دانید که خیلی از مردم موسیقی را از اینترنت دانلود می‌کنند و از آلبوم‌های بازار کمتر استقبال می‌شود. به جز چند ناشر خصوصی، بقیه شرکت‌ها اوضاع اقتصادی‌شان خوب نیست. تلویزیون برای پذیرفتن حامي مالي خصوصی محدودیت دارد. چون نمی‌تواند همه حرف‌های آن‌ها را پخش کند. ضمن این که ما وقتی حامي مالي بپذیریم، برنامه‌مان سفارشی می‌شود. ما در برنامه‌مان آزادانه به کنسرت‌ها سر می‌زدیم و نقد می‌کردیم. به موضوع سالن و کیفیت صدابرداری می‌پرداختیم. اگر بخش دولتی حامي مالي بشود به برنامه سرنخ می‌دهد و کار سفارشی می‌شود. برنامه سفارشی هم مخاطب کمی دارد. 

 زمانی که برنامه پخش زنده شد با چه گروه مخاطبانی مواجه بودید؟

 «دستان» از شبکه آموزش پخش می‌شود که به نسبت شبکه‌های قدیمی شبکه پرمخاطبی نیست. با این حالی خیلی‌ها پیامک می‌دادند که ما به خاطر دستان با تلویزیون آشتی کردیم. دستان در کمتر از یک سال توانست با پخش هفتگی به چنین جایگاهی دست پیدا کند. خیلی از هنرمندان و اساتید مثل صدیق تعریف، سالار عقیلی، حسن ناهید، کامبیز روشن‌روان و حمیدرضا نوربخش برای اولین‌بار با برنامه «دستان» به تلویزیون آمدند. دغدغه ما بیشتر کار فرهنگی بود. ما مسئولیت داریم که به عنوان اصحاب رسانه، موسیقی ایرانی را به فرزندان نسل آینده انتقال دهیم. آرزوی من این است که در تلویزیون موسیقی جدی و نقد جدی داشته باشیم. جای افسوس و دریغ است که در تلویزیون به ندرت آواز می‌شنویم. شما نمی‌بینید که یکی از شبکه‌ها در طول شبانه روز 5 دقیقه آواز پخش کند. ترانه‌های جدی مردم را با حافظ آشنا می‌کند و حافظ هم هنرش را از کتاب آسمانی قرآن وام گرفته است. 

 چه زمانی می‌توانیم امیدوار باشیم که بخش‌های جدید «دستان» دوباره پخش شود؟

 در حال حاضر به اندازه 20 برنامه آیتم پخش نشده داریم. اما حداقل بودجه برای ضبط آیتم‌های جدید و تدوین آیتم‌های قبلی در اختیار ما قرار نگرفته است. به‌خاطر نبود نقدینگی کار ما گره خورده است. الان خیلی از تهیه‌کننده‌های ما خودشان حامي مالي هستند. یعنی خودشان برنامه تولید می‌کنند و بعد از چند سال از سازمان صدا و سیما درخواست مطالبات‌شان را دارند. دستان هم به همین روش با بودجه شخصی ساخته می‌شد. هر زمان حداقل بودجه در اختیار ما قرار بگیرد دوباره کار را شروع می‌کنیم.  

نظرات کاربران
کد امنیتی
پربازدیدتریـــن ها
آنتن

ما هم نازک!

٩٧/٠٢/٢٧
نگاهی به « انتقام جویان: جنگ اینفینیتی» به بهانه اکران بزرگترین پروژه سینمایی «مارول»

بزرگترین گردهمایی تاریخ ابرقهرمان‌ها

٩٧/٠٢/٢٧
شاخ هفته

ای تو نگهبان من

٩٧/٠٢/٢٧
یادداشت

دعوت شدگانیم...

٩٧/٠٢/٢٧
درباره «پلنگ سیاه»، فیلمی که در گیشه‌های دنیا عجیب و غریب می‌فروشد

ابرقهرمان بفروش و نچسب

٩٧/٠٢/٢٧
یادداشت

جامعه‌شناسی تدفین و چیزهای دیگر...

٩٧/٠٢/٢٧
یادداشت

یک ایران، یک صدا

٩٧/٠٢/٢٧
نگاهی به پرونده قلدری‌های آمریکا در چند قرن اخیر به بهانه خروج ترامپ از برجام که البته اتفاق عجیبی هم نبو

قلدرامپ

٩٧/٠٢/٢٧
درباره درخشش بانوان فوتسالیست ایران در آسیا؛

قهرمانان وطن

٩٧/٠٢/٢٧
پایان نامه

لوبیا، گلابی و غوطه‌ای که نخورد!

٩٧/٠٢/٢٧
تا جامِ جهانی

یک ایرانی بین خوش‌تیپ‌ترین بازیکن‌های جام‌جهانی2018

٩٧/٠٢/٢٧
جانونی

تقدیم به جناب خرما... با احترام

٩٧/٠٢/٢٧

تقریبا هیچ!

٩٧/٠٢/٢٧
مینیمال

مینیمال 535

٩٧/٠٢/٢٧
یادداشت

من از شما می‌پرسم: آیا مشکل ما این است؟

٩٧/٠٢/٢٧
یادداشت

یک حقیقت مرگبار

٩٧/٠٢/٢٧
چهره هفته

شهردار تهران

٩٧/٠٢/٢٧
راهکارهایی برای تنفسِ جان، به بهانه آمدن ماه رمضان

هوای تازه برای ریه‌های روح خسته

٩٧/٠٢/٢٧
گفت‌و‌گو با دروازه‌بان تیم ملی فوتسال بانوان ایران

لژیونر شدن ما خیلی محال است

٩٧/٠٢/٢٧
حکایت هفته

اندر حکایت ابن جیم و انبار پر خودروسازان

٩٧/٠٢/٢٧