«تونی» مردی که سبیل‌هایش شبیه ایرانی‌هاست!

«تونی» مردی که سبیل‌هایش شبیه ایرانی‌هاست!

نویسنده : مجید حسین زاه

تيم تراکتورسازي تبريز براي نخستين بار در تاريخ اين باشگاه، قهرمان جام حذفي ایران شد. در کنار این خبر که چند روزی می‌شود در تیترهای یک مطبوعات ورزشی کشورمان جا خوش کرده است، نام یک مربی پرتغالی هم می‌درخشد. «آنتونیو ژوزه کونسیسائو اولیویرا» معروف به تونی که توانست نماینده فوتبال شهر تبریز را به یکی از آرزوهای دیرینه‌اش که کسب قهرمانی در لیگ برتر یا جام حذفی بود، برساند. به خاطر همین قهرمانی، چهره هفته این هفته صفحه جام و جنجال را اختصاص دادیم به این مربی محبوب تبریزی‌ها!


«تونی» بازیکن سال پرتغال است

این مربی 68 ساله در کشور پرتغال به دنیا آمده و به عنوان بازیکن پا به دنیاي فوتبال گذاشته است. «تونی» خیلی زود پیشرفت کرد و در روزهایی که تنها 22 سال داشت با یکی از بهترین تیم‌های لیگ کشورش یعنی بنفیکا قرارداد بست. او با درخشش خیره کننده‌اش در این تیم علاوه بر این که نامش را در فهرست یکی از بهترین بازیکنان بنفیکا ثبت کرد، در 14 سال حضورش در بنفیکا 14 بار جام قهرمانی لیگ برتر و جام حذفی این کشور را بالای سر برد. درخشش این بازیکن با کسب عنوان بازیکن سال پرتغال در 26 سالگی ادامه یافت.

کارنامه مربی قهرمان جام حذفی قبل از قهرمانی

اولیویرا در 36 سالگی از دنیای فوتبال به عنوان بازیکن خداحافظی کرد و کارنامه مربیگری اش را با نایب قهرمانی بنفیکا در لیگ پرتغال شروع کرد. تونی در 5 سال حضورش در بنفیکا، موفق شد این تیم را به فینال جام باشگاه های اروپا هم برساند ولی از کسب مقام قهرمانی در ضربات پنالتی باز ماند. تونی فعالیتش را به عنوان مربیگری در تیم های آسیایی از 7 سال پیش و با مربیگری الاتفاق عربستان شروع کرد و نتوانست در این تیم به موفقیت چندانی دست یابد. دوران مربیگری او در آسیا با تیم‌های الشارجه و الاتحاد عربستان ادامه یافت تا در سال 1391 پایش به لیگ برتر کشورمان به عنوان مربی تیم تراکتورسازی تبریز باز شد.

تونی و روزهای پر نوسان تراکتور

اولیویرا تنها چند ساعت بعد از حضورش در ایران با تیم تراکتورسازی به توافق رسید و در اولین کنفرانس خبری اش گفت: «در ۳۴ سال بازی و مربی‌گری در تیم‌های مختلف چنین استقبالی را از یک تیم ندیده بودم. من در بنفیکا هم چنین هواداران پرشوری ندیده بودم.» تونی در یک سال حضورش در لیگ برتر ایران توانست تراکتور را به نایب قهرمانی لیگ برتر برساند و جواز صعود این تیم به لیگ قهرمانان آسیا را برای اولین بار به مردم تبریز تقدیم کند. مردم تبریز هیچ گاه پرگل‌ترین بازی تاریخ باشگاه‌شان که پیروزی 5 بر صفر در برابر گهر درود و تحمیل سنگین‌ترین شکست باشگاه سپاهان با پیروزی 4 بر یک بر این تیم بود، از کارنامه تونی فراموش نمی‌کنند. اما با این کارنامه و در روزهایی که به دلایل مختلفی تراکتور نتیجه نمی گرفت و در حالی که طرفداران این تیم مدیریت باشگاه را مقصر این نتیجه نگرفتن می‌دانستند، مدیر عامل وقت باشگاه تراکتور، تونی را اخراج کرد. بعد از این اخراج باشگاه تراکتور به آرامش نرسید به حدی که در هر بازی تماشاگران تراکتوری در ورزشگاه یک صدا نام این مربی را صدا می‌زدند. این فریادها باعث شد تا در کمتر از یک سال، دوباره تونی به نیمکت این تیم تبریزی برگردد و این تیم را به عنوان قهرمانی جام حذفی برساند. بعد از این قهرمانی هواداران باشگاه تراکتورسازی از اعضای شورای شهر درخواست کردند به تونی اولیویرا عنوان شهروند افتخاری تبریز اعطا نمایند که با موافقت بعضی از اعضای شورای شهر تبریز، این مسئله در حال پیگیری است.

برشی از اظهار نظرهای جالب تونی در مصاحبه‌هایش

 در مدتی که خارج از پرتغال زندگی کردم، کشور ایران را استثنایی‌تر از هر جای دیگری دیدم. به هر نقطه از این کشور که می‌روم، محبت زیادی را از سوی مردم می‌بینم و این فقط درباره تبریز نیست. نمی‌دانم دلیل آن چیست، شاید به خاطر چهره من است. به هر حال سبیل‌هایم مرا شبیه ایرانی‌ها کرده است! 

 ببینید اگر از بارسلونا، لیونل مسی، آندرس اینیستا و ژاوی را خارج کنید دیگر چیزی از این تیم باقی نمی‌ماند. می‌خواهم آن روز بارسلونا را ببینید که این سه بازیکن را نداشته باشد.

 زندگی من همین است، تمرین، خانه، تمرین، خانه، تمرین، خانه. من در خانه هم درباره تراکتور فکر می‌کنم.

 زمانی که خوزه مورینیو کودک بود من با پدرش در یک تیم بازی می‌کردم. البته سن پدرش از من زیادتر بود ولی در حال حاضر من با خوزه مورینیو رابطه نزدیک و صمیمی دارم و هر هفته توسط ایمیل یا تلفن با او در تماس هستم.

نظرات کاربران
کد امنیتی
پربازدیدتریـــن ها
نگاهی به « انتقام جویان: جنگ اینفینیتی» به بهانه اکران بزرگترین پروژه سینمایی «مارول»

بزرگترین گردهمایی تاریخ ابرقهرمان‌ها

٩٧/٠٢/٢٧
آنتن

ما هم نازک!

٩٧/٠٢/٢٧
شاخ هفته

ای تو نگهبان من

٩٧/٠٢/٢٧
درباره «پلنگ سیاه»، فیلمی که در گیشه‌های دنیا عجیب و غریب می‌فروشد

ابرقهرمان بفروش و نچسب

٩٧/٠٢/٢٧
یادداشت

دعوت شدگانیم...

٩٧/٠٢/٢٧
یادداشت

جامعه‌شناسی تدفین و چیزهای دیگر...

٩٧/٠٢/٢٧
یادداشت

یک ایران، یک صدا

٩٧/٠٢/٢٧
تا جامِ جهانی

یک ایرانی بین خوش‌تیپ‌ترین بازیکن‌های جام‌جهانی2018

٩٧/٠٢/٢٧
نگاهی به پرونده قلدری‌های آمریکا در چند قرن اخیر به بهانه خروج ترامپ از برجام که البته اتفاق عجیبی هم نبو

قلدرامپ

٩٧/٠٢/٢٧
درباره درخشش بانوان فوتسالیست ایران در آسیا؛

قهرمانان وطن

٩٧/٠٢/٢٧
پایان نامه

لوبیا، گلابی و غوطه‌ای که نخورد!

٩٧/٠٢/٢٧
جانونی

تقدیم به جناب خرما... با احترام

٩٧/٠٢/٢٧

تقریبا هیچ!

٩٧/٠٢/٢٧
مینیمال

مینیمال 535

٩٧/٠٢/٢٧
یادداشت

من از شما می‌پرسم: آیا مشکل ما این است؟

٩٧/٠٢/٢٧
یادداشت

یک حقیقت مرگبار

٩٧/٠٢/٢٧
چهره هفته

شهردار تهران

٩٧/٠٢/٢٧
راهکارهایی برای تنفسِ جان، به بهانه آمدن ماه رمضان

هوای تازه برای ریه‌های روح خسته

٩٧/٠٢/٢٧
گفت‌و‌گو با دروازه‌بان تیم ملی فوتسال بانوان ایران

لژیونر شدن ما خیلی محال است

٩٧/٠٢/٢٧
حکایت هفته

اندر حکایت ابن جیم و انبار پر خودروسازان

٩٧/٠٢/٢٧