«شیار 143» اتفاق خوب جشنواره فیلم فجر
محرمانه مستقیم

«شیار 143» اتفاق خوب جشنواره فیلم فجر

نویسنده : سید مصطفی صابری

سینمای ما سال‌هاست در ارائه تصویری ناب، واقعی، تماشاگرفهم و منتقدپسند برای برخی مضامین رنج می‌برد، بارها و بارها از این کمبودها نوشته‌ایم، کمبودهایی مثل بی‌توجهی به برگردان سینمایی از آثار ادبیات داستانی، آن هم در این فقر موضوع، یا اشکالات اساسی سینما در تقارن شهر و روستا و زندگی آدم‌هایی که دور از هیاهوی شهرها زندگی می‌کنند، کمبودهای دیگری چون نگاه لطیف، غیر سفارشی و متعهدانه به زندگی مردمی که کیلومترها دور از خاکریزهای جنگ در شهر و روستای‌شان درگیر دفاعی مقدس بودند و... واقعیت آن است که در كنار اين موضوعات، سینمای ما در ارائه تصویری درخور تحسین از زندگی آدم‌هایی که رنج انتظار برای بازگشت عزیزان‌شان پس از جنگ را می‌کشند هم فقر بسیاری دارد، طوری که آثار شاخص این حوزه مثل «بوی پیراهن یوسف»، «گیلانه» و «بوسیدن روی ماه» انگشت‌شمار هستند، از این قسم کمبودها در سینمای ما به وفور پیدا می‌شود و جشنواره‌های متعدد هم به عنوان خروجی و برآیند سینمای ایران می‌رود و می‌آید و کمبودها سر جای خود باقی است، اما امسال قصه تا حدودی متفاوت بود، چون در کنار آثار خوبی که عرضه شد فیلم یک کارگردان جوان و بی‌ادعا کاری کرد که بزرگان سینما با غرق شدن در دنیای‌شان سال‌ها از انجام آن غافل و گاهی عاجز بودند، بزرگانی که ترجیح می‌دهند به جای تعهد در قبال جامعه و دنیای مخاطب‌شان و ارائه تصویری از این دنیای بزرگ، محدود به علایق شخصی و فیلم‌های بی دردسر باشند، اما فیلم «شیار 143» اثر نرگس آبیار که با اقتباس از رمان خود ايشان با حمایت بسیار کمی ساخته شده است، جبران کمبودهای زیاد این سینما بود، فیلمی که محدود به یک لوکیشن آپارتمانی نبود، راوی داستانی در یک بازه یکی دو روزه که این روزها مد شده نبود، قهرمانش با بازی درخشان «مریلا زارعی» قوی بود، اما گاهی هم می‌شکست تا تصویری درست از تقابل یک زن در برابر مشکلات را ارائه کند. از همه مهم‌تر فیلم بدون حاشیه و خبرسازی ساخته شد تا همه حرف‌هایش را روی پرده بزند. با آن‌که فیلم درباره خانواده شهدا و آزادگان است، عوامل فیلم قبل و بعد جشنواره سعی نکردند از مضمون فیلم مصادره به مطلوبی برای موفقیت در کسب سیمرغ کنند، فیلم روایتی از حدود 3 دهه رنج و ایمان و توکل و صبر و شکرگزاری یک زن است، اما دچار آفت‌های رایج چنین آثاری مثل معناگرایی و نمادگرایی کاذب، پر سوز و آه شدن و ... نشده است و با تماشای فیلم به راحتی با زندگی مردم یک منطقه به نمایندگی از یک ملت با حضور چند نسل آشنا می‌شویم. فیلم درباره یا متعلق به نسل خاصی نیست، حتی زبان انسانی و بیان احساسی فیلم می‌تواند فراتر از افکار و عقاید مردم باشد، حضور پر رنگ زندگی روستایی در فیلم هم کمک می‌کند، شخصیت‌ها چیزی بیشتر از آدم‌های اتوکشیده و همیشگی فیلم‌های این روزها باشند، به خاطر همه اين‌ها «شیار 143» اتفاق خوب این روزهای سینمای ایران است.

نظرات کاربران
کد امنیتی
MILAD
MILAD
٩٢/١١/٣٠
٠
٠
استقبال زیادی ازین فیلم شد . امیدوارم تو ایام عید بیاد رو پرده سینما تا بتونیم ببینیم.