این چـپ پاهــای بدشانس‌تر!
مصدومیت دوباره پولادی و باز هم یک بدشانسی دیگر برای چپ پاها

این چـپ پاهــای بدشانس‌تر!

نویسنده : سيد مصطفي صابري

چند روز قبل در دیدار پرسپولیس تهران و فولاد خوزستان مهرداد پولادی بازیکن چپ پای قرمزها بعد از حدود 11 ماه به میدان بازگشت و تنها بعد از چند لحظه بازی کردن دوباره دچار مصدومیت و با آمبولانس راهی بیمارستان شد تا یک چپ پای دیگر طعم بدشانسی‌های عجیب را بچشد و ادامه فوتبالش با چالش مواجه شود، چالشی که بهانه‌ای شد تا مروری داشته باشیم بر بدشانسی‌های چپ پاها در فوتبال کشور و مشکلاتی که آن‌ها داشته‌اند.

از دهه 60 شروع می‌کنیم

برای بررسی ابعاد ماجرا خیلی عقب نمی‌رویم و به دهه 60 اکتفا می‌کنیم، زمانی که گوش چپ قرمزها مجتبی محرمی بود و جناح راست آبی‌ها در اختیار رضا احدی. مجتبی محرمی پرحاشیه بود و خوش فکر، اما رضا احدی برعکس او بی‌حاشیه. پر حاشیه بودن بلای جان محرمی بود و سربه زیری زیاد آفت فوتبال احدی، اما هر دو در بدشانسی اشتراک داشتند، محرمی انواع محرومیت‌ها را تجربه کرد، آن هم به خاطر اشتباهاتی که این روزها بین فوتبالیست‌ها رایج است، مشکلات خانوادگی، درگیری با داور، ضرب و شتم حین بازی و در نهایت شکایت یک تیم اماراتی و محرومیت مادام العمرش باعث شد او از فوتبال کشور محو شود. رضا احدی هم به آلمان رفت، اما انتخاب‌های بد او گریبانش را گرفت و حتی حضور در تیم رقیب استقلال یعنی پرسپولیس نه تنها باعث احیای فوتبالش نشد، بلکه باعث شد جایگاهش را بین استقلالی‌ها هم از دست بدهد و با رفتن یورگن گده مربی آلمانی پرسپولیس که احدی نقش مترجم و بازیکنش را داشت از این‌جا رانده و آن‌‌جا مانده شود! شخصیت رضا احدی هم طوری بود که چندان دنبال گرفتن حق و حاشیه نبود برای همین در سکوت خبری از فوتبال خداحافظی کرد. 

دهه هفتادی‌های محبوب

دهه 70 یک گوش چپ خوش فکر در پرسپولیس کشف شد و با توجه به محرومیت محرمی کارش خیلی گل کرد، یعنی جواد منافی که این‌روزها کمک مربی قرمزهاست، منافی خیلی زود با گلزنی به محمد الدعایه محبوب شد و به یکی از ارکان تیم ملی پروین و بعد از آن استانکو تبدیل شد اما یک تصادف تلخ فوتبال او را در 24 سالگی به پایان رساند. در همان سال‌ها کاپیتان تیم ملی امید و گوش چپ تیم بهمن یعنی رضا رضایی‌منش به تیم ملی رسید، اما درخشش یک گوش چپ خوش تیپ و توانمند به نام رضا شاهرودی کار را برای او سخت کرد تا از تیم ملی دور شود و جالب است بدانید در فاصله بین سال‌های 1992 تا 1994 بعد از محرمی، احدی، منافی و رضایی‌منش، رضا شاهرودی پنجمین چپ پای تیم ملی بود و در حالی که حتی سن محرمی برای حضور در تیم ملی مناسب بود اما اتفاقات طوری رقم خورد که در سال 1993 علی پروین سرمربی وقت تیم ملی در چند بازی از کریم باقری در جناح چپ استفاده کرد. اما حضور شاهرودی این نوید را می‌داد که تیم ملی برای 10 سال در جناح چپ بیمه باشد به خصوص این‌که شاهرودی در 22 سالگی فیکس تیم ملی شد. اما شاهرودی هم خیلی زود در دربی پر زد و سال 1373 محروم شد، بعد از آن هم به تیم ملی برگشت اما مصدومیت‌های مکرر، مشکلاتی گاه منشوری و از همه مهم‌تر انتخاب‌های نامناسب تیم‌های خارجی باعث شد شاهرودی زودتر از آن‌چه تصور می‌شد از تیم ملی دور شود و بازیکنی که روزگاری هامبورگ آلمان خواهانش بود به دنبال اخراج از پرسپولیس توسط پروین سر از تیم آذربایجان در بیاورد. افت فنی و حاشیه‌های شاهرودی باعث شد تیم مایلی کهن در مسابقات آسیایی 1996 از یک پیستون چپ جوان به نام میناوند استفاده کند. میناوند هم مثل بقیه گوش چپ‌ها سریع درخشید و حتی یکی از پدیده‌های مسابقات شد تا سر از اشتورم گراتس اتریش دربیاورد اما روند او هم عجیب بود طوری که آخرین بازی ملی‌اش را در 26 سالگی انجام داد و حتی قبل از 30 سالگی به کل از فوتبال کنار کشید. میناوند یک مقطع کوتاه هم زمان چیرو به تیم ملی بازگشت که همان 26 سالگی‌اش بود منتهی ماندگار نشد، اما گوش چپ بعدی تیم ملی در آن سال‌ها علیرضا امامی‌فر بود، بازیکنی تکنیکی و سریع که با درخشش در پرسپولیس به تیم ملی رسید و از آن‌جا به استاندارد لیژ بلژیک ترانسفر شد اما نیمکت نشینی در اروپا او را هم از تیم ملی دور کرد. 

نظرات کاربران
کد امنیتی