مردی که بالاخره رفتنی شد!
درباره انتخابات کمیته ملی المپیک و خداحافظی تراژیک علی‌آبادی از دنیای ورزش؛

مردی که بالاخره رفتنی شد!

نویسنده : مازیار حکاک

بالاخره پس از کش و قوس فراوان و بعد از یک سال و نیم تاخیر، انتخابات کمیته ملی المپیک برگزار شد تا یکی از مردان همیشه خندان ورزش صندلی ریاست را به فرد دیگری واگذار کند. فردی که اگرچه حضورش در ورزش ایران پر از افتخارات در عرصه جهانی و المپیک بود، اما حاشیه‌ها درباره او با تمام حاشیه‌های روسای قبلی برابری می‌کرد. علی‌آبادی که با سیاست وارد ورزش شده بود این بار با سیاست از ورزش رفت تا یاد و خاطرش برای همیشه در ورزش زنده بماند.

علی‌آبادی و صندلی جدانشدنی

برگزاری مجمع کمیته ملی المپیک و انتخابات این کمیته، داستانی عجیب و منحصر به فرد داشت که شاید در جهان بی نظیر باشد. هر چند علی‌آبادی علاقه به ریاست نداشت و از دوران حضورش در ورزش خسته شده بود، اما صندلی او طاقت این جدایی را نداشت. داستان این صندلی با تغییر اساسنامه کمیته ملی المپیک آن هم در اواخر دولت قبلی شروع شد. اساسنامه‌ای که از سوی کمیته ملی ایران به کمیته بین المللی المپیک (IOC) براي اصلاح معرفی شد و قصد داشت هر طور شده حضور برخی افراد در ورزش را قطعی کند. چیزی که در نهایت محقق نشد و تنها عقب ماندگی به همراه داشت. اگر چه اساسنامه آن طور که برنامه‌ریزی شده بود اصلاح نشد، اما باز هم تیم قبلی کمیته عزم خود را برای حضور در انتخابات جزم کرد ولی دیگر شرایط مثل گذشته نبود. به علاوه این که ماجرای فروش غیرقانونی ساختمان گاندی باعث شد تیم علی‌آبادی عطای شرکت در انتخابات را به لقایش ببخشد و در روز رای گیری  از انتخابات انصراف دهد، مسئله‌ای که معنایش پیروزی صف مقابل در کمیته ملی المپیک بود.

 مرد همه فن حریف

نکته مهم درباره علی‌آبادی حضورش در سمت‌های متفاوت آن هم با‌ ربط و بی ‌ربط به رشته‌اش یعنی راه و ساختمان و معماری بود. مردی که از معاونت عمرانی شهرداری تهران به ورزش آمد، بعدها مقطعی سرپرست وزارت نفت و بعدتر رئیس سازمان شیلات شد و در کنار تمام سمت‌ها و دغدغه ورزش هم غریبانه مدیریت می‌شد. مسئله‌ای که بیش از هر چیز ریشه در علاقه علی‌آبادی به ورزش داشت، گو این که تنها علاقه برای مدیریت در ورزش کشور کافی نبود.

معدل 20 انضباط صفر!

اگر دوران مدیریت علی‌آبادی در سازمان تربیت بدنی و المپیک را بررسی کنیم، نمی‌توانیم نمره بدی به کارنامه افتخارات کسب شده در دوران مدیرت او بدهیم. ایران در بازی‌های آسیایی 2010 گوانژو با کسب 59 مدال در رده چهارم از نظر مرغوبیت مدال قرار گرفت که نسبت به دوره‌های قبلی پیشرفت چشم‌گیری داشت. از طرفی در المپیک لندن با کسب ۱۲ مدال بهترین نتیجه خود را از لحاظ تعداد مدال کسب کرد و در رده هفدهم جهان قرار گرفت و علی‌آبادی کارنامه موفقی در این زمینه داشت. اما به اندازه موفقیت در عرصه افتخارات، کارنامه علی‌آبادی پر از حاشیه‌های ریز و درشت بود. از حمل پرچم در المپیک 2012، برکناری دادکان از فدراسیون فوتبال و ثبت‌نام در انتخابات فدراسیون فوتبال گرفته تا اعلام نامزدي همزمان در انتخابات شورای شهر تهران و ریاست جمهوری همه و همه از حاشیه‌های مرد شماره یک ورزش ایران بود. کسی که حالا با رفتنش حاشیه‌های زیادی را با خود می‌برد و شاید به همین علت دل مردم برایش تنگ شود.

نظرات کاربران
کد امنیتی