احساس هميشه كوره...
یادداشت

احساس هميشه كوره...

نویسنده : مرتضی اخوان

احساس! واژه آشنایی که می‌شناسیمش و هیچ‌گاه به سادگی از کنارش عبور نمی‌کنیم. ما ایرانی هستیم و به واسطه شرقی بودن‌مان، خصلت «احساسی بودن» به شایستگی برازنده ماست. احساسی که در تعادل متبلور شود نیک است، اما اگر دستخوش افراط و تفریط شود، بی‌تردید پای را از مرز منطق فراتر می‌گذارد و مصیبت به بار می‌آورد.

چندی پیش خبر دوپینگ امیر علی‌اکبری، جوان 26 ساله کشتی فرنگی کشورمان از مرزهای خاکی و آبی پا فراتر گذاشت و تیتر یک رسانه‌های خارجی شد. دوپینگی که در جریان مسابقات جهانی کشتی فرنگی در بوداپست مجارستان همین چند ماه پیش رخ داد. فدراسیون جهانی کشتی با مثبت اعلام شدن آزمایش دوپینگ علی‌اکبری این ورزشکار را مادام‌العمر از حضور بر روی تشک طلایی محروم کرد و تک مدال کاروان فرنگی ما از مسابقات جهانی مجارستان را پس گرفت تا شوکی باورنکردنی جامعه ورزش را در برگیرد. شوکی که کمترین تاوان آن اشک‌های جوان ایرانی مقابل دوربین‌های برنامه «ورزش از نگاه دو» بود. شاید این درست مرز میان احساس و منطق باشد که از فردای آن شب جامعه احساسی ایران را در بر گرفت. ما هم که خودمان را با یک یادداشت برای تبیین موضع‌مان نسبت به این واقعه بزرگ و البته تلخ آماده کرده بودیم، به یک‌باره و به دنبال انتشار مطلبی از سوی یکی از همکاران در سایت جیم، در همین رابطه ورق پیش رویمان برگشت.

ابراز احساسات غلیظ شما خوانندگان جان با عباراتی چون: «طفلکی... دلمان سوخت... من مطمئنم کاری نکرده... آخی و...» ما را بر آن داشت تا چند نکته کلیدی را در این خصوص با شما در میان بگذاریم:

1| همان‌طور که ورودی این یادداشت اشاره می‌کند، ما ملتی کاملا احساسی هستیم که گاه احساس‌مان پای را فراتر از منطق می‌گذارد و در مواجهه با گزاره‌های بدیهی و منطقي، دچار اخلال احساس می‌شویم. امیر علی‌اکبری در سال 2011 دوپینگ می‌کند و 2 سال از میادین محروم می‌شود. چه می‌شود که او بلافاصله در بازگشت مجدد به میادین دوباره آزمایشش مثبت می‌شود؟! آیا یک ورزشکار در این کلاس جهانی این‌قدر مبتدی است که با یک قرص زیر زبانی یا مواردی مشابه اسیر دوپینگ شود؟!

2| علی‌اکبری مدعی شده است مافیای فدراسیون جهانی کشتی می‌خواسته او شکست بخورد! سوال این‌جاست؛ آقای علی‌اکبری که با احساس ملتی بازی کرده‌اید، مگر تک مدال شما چه برای رقبای ایران در مسابقات جهانی مجارستان داشت که بخواهند چنین توطئه‌ای بکنند؟ آیا مدال شما جدول را تغییر می‌داد؟! 

3| جوانان شایسته ایرانی در عرصه‌های ورزش جهانی با وجود تمام کمبودها و بی‌مهری‌های مسئولان با رشادت افتخارآفرینی می‌کنند تا حماسه‌هایی چون حماسه المپیک لندن رقم بخورد، حالا چرا می‌خواهیم با غلبه احساسات بر منطق‌مان و توجیه عمل زشت دوپینگ، از کنار قضایا بگذریم؟!  چرا می‌خواهیم با به تصویر کشیدن اشک‌های یک جوان ایرانی که قدیمی‌ترین شیوه تحریک احساسات مردم از سوی رسانه ملی است، دل ملتی را به رحم آوریم؟! آیا همین کسانی که امروز دایه مهربان‌تر از مادر برای علی‌اکبری شده‌اند، تضمینی می‌دهند که فردا دیگر بار آبروی ایران با چنین اقداماتی نرود؟! به راستی چرا می‌خواهیم با منطق سست واژگانی چون: «آخی... ما دلمان روشن است کاری نکرده... طفلی... گناه دارد و...» با مسائل ساده‌انگارانه برخورد کنیم؟! امیر علی‌اکبری همان جوانی است که شب پایانی تابستان 92 را برای‌مان به غوغاکده‌ای از شادی مبدل ساخت. علی‌اکبری همان جوانی است که نگارنده یادداشت بعد از طلای جهانی‌اش در بوداپست تا صبح از خوشحالی نخوابید و به او درود فرستاد. او بايد تاوان گناهی را بدهد که دل ملتی را شکست. ملتی که با احساسش می‌میرد!

نظرات کاربران
کد امنیتی