بدرود سرباز
یادداشت

بدرود سرباز

نویسنده : بهنام اخوت

سربازها پیاده‌های سرافرازی هستند که برای موفقیت و بزرگی سواره‌شان به میدان می‌روند. شاید به همین خاطر است که در تاریخ پیاده نظام‌های زیادی در دنیای فوتبال درخشیدند و نام‌شان تا ابد بر صفحه تاریخ ثبت شد. امروز ارتش سرخ پایتخت در پاسداشت سربازهایش که در تاریخ فوتبال این باشگاه دل بسیاری را با درخشش‌شان شاد کردند و نگذاشتند پرچم سرخ دشمن شاد شود، نبردی اگرچه دوستانه اما خاطره‌انگیز با روسونری‌ها در آوردگاه آزادی ترتیب داده‌اند. آوردگاهی یکصد هزار نفری که بی‌شک با نگاهی ملی امروز پر از هوادار خواهد شد تا همه در کنار یکدیگر شکوه و عظمت پاسداشت مهدوی‌کیاها، دایی‌ها و باقری‌ها را جشن بگیرند. اما سوال اساسی در قبال این حرکت خوب و پسندیده این است که به راستی چه‌قدر فلسفه برپایی این دیدارهای بزرگ دوستانه و خداحافظی مردانی که با هنرمندی‌شان در مستطیل سبز دل هواداران را شاد کردند، در کشور ما حساب شده و مبتنی بر یک نگاه آگاهانه است؟ نگاه آگاهانه و متقابلا ناآگاهانه چه تاثیرات مثبت و منفی می‌تواند در پی داشته باشد؟ در این یادداشت تلاش شده است به بخشی از این سوالات پاسخ داده شود.

1 شاید بزرگ‌ترین انتقادی که به این‌گونه برگزار کردن بازی‌های خداحافظی در فوتبال وارد است، این باشد که بدون در نظر گرفتن ساختار مشخصی از سوی سیستم فوتبال در کشورمان به برگزاری این مراسم تحت عنوان بازی خداحافظی اقدام می‌شود. حال آن‌که ساز و كار مشخصی برای آن وجود ندارد. به عنوان مثال خداحافظی غریبانه مهدی مهدوی‌کیا، اسطوره دوست‌داشتنی فوتبال کشورمان از تیم پرسپولیس در فینال جام حذفی بهانه‌ای شد تا سرداران ارتش سرخ به فکر برگزاری بازی خداحافظی برای او بیفتند، حال آن‌که در بازی پیش روی پرسپولیس مقابل میلان به نام مهدوی‌کیا و به کام دیگران اقدام شده است! حضور تمام پیشکسوتان پرسپولیس در این دیدار به نوعی بازی را از حالت خداحافظی مهدوی‌کیا خارج ساخته و نوعی سوءاستفاده از یک نام برای پیشبرد اهداف تلقی می‌شود. 

2 گرچه باشگاه پرسپولیس در زمینه برگزاری بازی خداحافظی بزرگ برای ستاره‌هایش یک گام از سایر باشگاه‌ها جلوست و دیدار خداحافظی احمدرضا عابدزاده مقابل بایرن مونیخ بزرگ‌ترین دیدار خداحافظی برای بازیکنان ایرانی بوده است، اما سوال این‌جاست که چرا دیگر بزرگان این فوتبال از این نعمت بی‌بهره بوده‌‌اند؟ آیا باشگاه‌ها و فدراسیون در قبال آن‌ها سلیقه‌ای عمل نکرده‌اند؟ مثلا چرا برای دایی، اسطوره اول فوتبال ایران بازی خداحافظی نگرفتند؟ جز به این دلیل که در آن برهه که دایی از فوتبال خداحافظی کرد فدراسیون‌نشینان و مسئولان باشگاه پرسپولیس با او اختلاف نظر‌های شدید داشتند و به نوعی چالش و درگیری میان آن‌ها بود؟! پاسخ واضح و مبرهن است.

3 اما شاید ذکر این نکته قابل تامل باشد که برپایی چنین دیدارهای دوستانه‌ای می‌تواند دستاوردهای بزرگی هم برای فوتبال کشورمان داشته باشد. شناساندن فوتبال ایران به جامعه جهانی، کشاندن پای حاميان مالي به فوتبال کشور، استفاده از دانش و تجربه بزرگان فوتبال جهان همه و همه می‌تواند از جمله این دستاوردها باشد. 

4 شاید شائبه این سوال باشد که هزینه‌های این چنین مسابقات در شرایطی که ورزش کشور با رکود و چالش بزرگ مالی رو به روست به عهده چه کسی است؟ آیا بهتر نبود به جای برگزاری این چنین مسابقاتی پول بی‌زبان را در راستای آماده‌سازی تیم ملی فوتبال در راه جام جهانی خرج کرد؟ در این باره نیز باید گفت که بر اساس روال معمول در تمام کشورهای دنیا شرکت‌های تبلیغاتی هزینه برپایی این چنین مسابقاتی را تقبل می‌کنند که ظاهرا باشگاه پرسپولیس هم در این رابطه توانسته است پای یکی از شرکت‌های تبلیغاتی دنیا را که در این‌جا از ذکر نام آن به دلیل محدودیت‌ها معذوریم به میان بکشد. 

5 در پایان شاید تکرار این نکته ضروری باشد که نفس برپایی چنین دیدارهای دوستانه‌ای برای خداحافظی بزرگان از فوتبال خوب است. کما اینکه در کشورهای بزرگ دنیا هم این چنین بازی‌هایی و بلکم بالاتر مراسماتی در خور گرفته می‌شود اما فراموش نکنیم که سیستم و مکانیزم مشخص به فلسفه ارزشمند این اقدام روحی تازه می‌دمد ولی در کشور ما هنوز به برنامه و ساختار مشخصی در این زمینه نرسیده‌ایم و حرکات بیشتر از آن‌که آگاهانه باشد مبتنی بر احساس است.  

نظرات کاربران
کد امنیتی
ali007
ali007
٩٢/٠٩/٠٧
١
٠
بدرود سرباز..............مچکر!!!!!!!!!!
faryad.taze2
faryad.taze2
٩٢/٠٩/١٠
٠
٠
به یاد آقا مهدی :-(
w_ebeight
w_ebeight
٩٣/٠٦/٠٩
٠
٠
گریه اش درد آور بود.