مرد آرام نیمکت‌های ناآرام!
گپ متفاوت جیم با انگین فیرات سرمربی آلمانی ترک‌تبار حاضر در فوتبال ایران

مرد آرام نیمکت‌های ناآرام!

نویسنده : مجتبی نورعلی

انگین فیرات (Engin Fırat) در یازدهم ژوئن سال 1970 در استانبول ترکیه از پدری آلمانی و مادری ترکیه‌ای به دنیا آمد. انگین به دلیل زندگی در آلمان از جمله مربیان آلمانی حاضر در فوتبال ایران به شمار می‌آید. فیرات که در آوریل 2010 به دلیل عملکردش جایزه بهترین مربی ترک در خارج از این کشور را نیز دریافت کرده، هیچگاه سابقه پوشیدن پیراهن تیم باشگاهی را نداشته و فوتبالش را از مربیگری آغاز کرده است. فیرات که مربیگری را از سال ۱۹۹۷ آغاز کرد، در ابتدا دستیار «هورست هروبش» در تیم دسته اولی سامسون اسپور ترکیه بود. او تنها با داشتن 27 سال سن توانست خود را در دنیای فوتبال حرفه‌ای به اثبات برساند. برای همین هم تیم ترکیه‌ای پس از اخراج هروبش بدون هیچ تردیدی به همکاری با او ادامه داد و همچنان به عنوان دستیار زیر نظر «ژوزف ژارابینسکی»، مربی اهل چک به کار در این تیم ترک ادامه داد. آنتالیا اسپور، اینتراخت فرانکفورت، فنر باغچه، ال آر آهلن، اینچئون یونایتد (کره‌جنوبی)، سیواس اسپور، سایپا، کایزری اسپور، تیم ملی ایران، گسترش فولاد تبریز و سپاهان اصفهان ایستگاه‌های مربیگری فیرات بوده‌اند. او حالا سرمربی سایپا در لیگ برتر است. با این همه توضیح شک نکنید یک گپ شیک و مجلسی و البته جیمی را با انگین از نظر خواهید گذراند. بفرمایید...

 نه اصلا! شما با این پول‌ها می‌توانید بازیکن خوب به تیم‌تان بیاورید اما در تیم ما بازیکن میلیاردی وجود ندارد و بازیکنانی در سایپا بازی می‌کنند که دل و جرات میلیاردی دارند.
 در این چند سالی که در فوتبال ایران رفت و آمد داشتید سطح فوتبال ما را چه‌طور دیدید؟
 خب اگر بخواهم نظر اصلی‌ام را در این خصوص بدهم باید بگویم که سطح فوتبال ایران از روزی که من به آن آمدم تا به امروز خیلی تغییر نکرده است. خود ایرانی‌ها نمی‌دانند که چه‌قدر با استعداد هستند و چه‌قدر از نظر فیزیکی و تکنیکی در فوتبال می‌توانند سرآمد باشند. در فوتبال مدرن هر چه که لازم باشد در بین فوتبالیست‌های ایرانی دیده می‌شود. مشکلی که به نظرم همیشه در فوتبال وجود داشته و دارد سرمایه‌گذاری نكردن در تیم‌های پایه است و همه تلاش مدیران زوم شده بر روی تیم‌های بزرگسالان. الان خود شما گفتید که بعضی از تیم‌ها بازیکن میلیاردی دارند اما ببینید همین تیم‌ها چه‌قدر بر روی تیم‌های پایه‌شان سرمایه‌گذاری می‌کنند؟ موضوع دیگری که در فوتبال ایران هست این بوده که بازیکنان ایرانی با استعدادهای خدادادی‌شان در فوتبال بازی می‌کنند اما کسی را نمی‌بینید که به این استعدادها اضافه کند و به آن‌ها آموزش دهد. این موضوع کار را سخت می‌کند. 
 در فوتبال اروپا هم شرایط به این‌گونه است؟
 نه اصلا! در اروپا این‌طور نیست. بازیکنان از سنین کودکی آموزش می‌بینند و وقتی 18 ساله می‌شوند می‌توانند به راحتی در تیم‌های بزرگ بازی کنند. مشکل فوتبال ایران همین‌جاست. مشکل دیگری که در فوتبال ایران وجود دارد به سازماندهی و نبود برنامه‌ریزی مناسب باز می‌گردد. برای شما مثالی می‌زنم. در فدراسیون فوتبال آلمان برنامه تیم ملی تا 2 سال آینده مشخص است. آن‌جا می‌دانند که 2 سال بعد در کجا اردو برگزار می‌کنند و با چه تیم‌هایی بازی خواهند کرد. باشگاه‌های اروپایی هم همین شرایط را دارند اما در فوتبال ایران این نوع برنامه‌ریزی دیده نمی‌شود. 
 فکر می‌کنید دلیل این که در فوتبال ایران به تیم‌های پایه و بازیکنان جوان کمتر اعتماد می‌شود، چیست؟
 برای این که تیم‌های پایه نتیجه بگیرند باید چند سال صبر کرد و صبور بود اما در فوتبال ایران کسانی مدیریت می‌کنند که صبر ندارند و خیلی زود می‌خواهند نتیجه بگیرند.
 خود شما به بازیکنان پایه بها می‌دهید. از این موضوع نمی‌ترسید که یکی از همین مدیران کم صبر طاقت نیاورد و شما را از کار کنار بگذارد؟
 من برای این کار ریسک کردم. برای شما مثالی می‌زنم. همکاران من در سایر تیم‌ها به بازیکنان 35 و 36 ساله بازی می‌دهند اما کسی از آن‌ها انتقاد نمی‌کند. جالب این‌جاست که نتایج خوبی هم با آن‌ها رقم نمی‌زنند اما اگر یک مربی به بازیکن 18 ساله بازی بدهد و نتیجه نگیرد همه از او انتقاد می‌کنند. برای خود من هم این موضوع جالب است که چرا صبر مردم و مدیران فوتبالی در این زمینه این‌قدر کم است. 
 اوایل که شما به فوتبال ایران آمدید صحبت‌هایی درباره‌تان بود مبنی بر این‌که مربی فنی نیستید و بدنساز هستید! در این‌باره می‌گویید؟
 خب در وهله اول این موضوع را باید از کسانی که شایعه‌اش را ساخته‌اند بپرسید و من جوابی برای آن‌ها ندارم. از نظر مدرک فوتبالی باید بگویم که من مدرک پرو لیسانس را که از لیسانس بالاتر است دارم و مدرس فوتبال هستم و به مربیان آموزش می‌دهم. معمولا کسانی که از موفقیت من خوشحال نمی‌شوند برایم از این صحبت‌ها می‌سازند و چون بهانه‌ای از من ندارند این حرف‌ها را مي‌زنند. همیشه سعی کرده‌ام فاصله‌ام با دیگران را حفظ کنم و عملکرد کاری‌ام با همه حرف بزند.
 البته به نظر می‌رسد شما بر خلاف سایر مربیان آرام‌تر هستید!
 من آن‌قدر که شما می‌گویید هم آرام نیستم اما همیشه احترام را باور دارم و دوست دارم بین همه احترام باشد. وقتی در روزنامه‌‌ها و تلویزیون می‌بینم که همکارانم چه‌قدر علیه یکدیگر حرف می‌زنند ناراحت می‌شوم. 
نظرات کاربران
کد امنیتی
ali007
ali007
٩٢/٠٨/٣٠
٠
٠
مرسی جالب بود!!!!!!!!!
تبلیغات
تبلیغات