در بند سینما
محرمانه مستقیم

در بند سینما

نویسنده : صدیقه سادات بهشتی

۷۰-۶۰ تا وروجک مقنعه سفید به سر، جلوي سینما صف کشیده بودند و عابرها مثل بچه ندیده‌ها نگاه‌شان می‌کردند و لبخند می‌زندند و لابد دل‌شان به حال معلم و ناظمی که این‌ها را به سینما آورده می‌سوخت، یادم نیست چند سالم بود و کلاس چندم بودم؛ یادم هست که از طرف مدرسه رفتیم فیلم ببینیم، فیلمی که نشان‌مان دادند «گلنار» بود، یک فیلم موزیکال و پر از هیجان (در حد بچه دبستانی!) یادم هست که چه قدر ذوق کرده بودیم، یادم هست که بعد از بیرون آمدن از سالن چه‌قدر انرژی داشتیم، چه‌قدر سرخوش بودیم. در آن سال‌ها که هیجان‌انگیزترین برنامه دیدنی ما تیتراژ اول برنامه کودک بعدازظهرها بود، دیدن یک فیلم خوب توی سینما، حال‌مان را خیلی خوب می‌کرد. «علی و غول جنگل»، «دزد عروسک‌ها»، «مریم و میتیل»، «کلاه قرمزی و پسرخاله»، «خواهران غریب»، «قصه‌های مجید»، «بچه‌های آسمان» و... دیگر مطمئن بودیم که همه چیز به همین خوبی است، حتی اگر اتفاق بدی می‌افتاد منتظر بودیم آخر ماجرا درست شود، آخر داستان درست می‌شد و ما، دست می‌زدیم و شعر می‌خواندیم. سال‌های بعد هم اتفاق‌های خوب زیاد دیدیم، فیلم‌های خوب، فیلم‌هایی که حال‌مان را خوب می‌کردند. اصلا همین آلفرد هیچکاک خودمان گفته است که «سینما برشی از زندگی نیست، برشی از یک کیک است.» خب آدم وقتی می‌رود سینما دلش کیک می‌خواهد، دلش شادی می‌خواهد، قدیم‌تر‌ها فیلم‌هایی می‌دیدیم که حتی اگر غم بار بودند ولی پوچ نبودند.

دنبال فیلم زرد نیستم ولی مدت‌هاست فیلمی ندیدم که شادم کند، تکلیفم با سلیقه‌ام روشن است، برای فیلم‌هایی که یک سری بازیگر معلوم‌الحال دارد و پر از مسخره‌بازی است، سینما نمی‌روم و نگاه‌شان نمی‌کنم، از فیلم‌های خوب و کارگردان‌های حسابی توقع فیلم خوب دارم. ولی قسمت بد ماجرا، داستان سینما و اجتماع است، این‌که سینما آینه تمام نمای جامعه است، یعنی اتفاقات سینما بالاخره جایی توی دنیای‌مان رخ می‌دهد و ما باید این‌ها را ببینیم، «سعادت‌آباد»، «زندگی خصوصی»، «من مادر هستم»، «برف روی کاج‌ها»، «اسب حیوان نجیبی است»، «پرسه در مه»، «هیس! دخترها فریاد نمی‌زنند»، «به خاطر پونه»، «پل چوبی» و این آخری «دربند» همه این‌ها حالم را خوب نکرده‌اند که هیچ، با ترس و گریه از سالن بیرون آمده‌ام. اصلا انگار همه کارگردان‌ها دست به دست هم داده‌اند تا همه سیاهی‌های جامعه را یکهو بریزند جلوی چشم‌مان. دنیای جوانان کشور که کلا در سیاهی و تباهی است! فقط کافی ا‌ست همین «دربند» را ببینید، هر چند فیلمنامه مشکل منطقی دارد ولی ظرافت‌های کارگردانی باعث می‌شود حسابی وارد فضای سیاه فیلم شوید. اگر سینما را از غربی‌ها و به خصوص هالیوودی‌ها یاد گرفته‌ایم و از روی دست آن‌ها املا می‌نویسیم که اصلا رسمش این نیست، یعنی همین آمریکایی‌ها هم اگر سه تا فیلم سیاه از اوضاع جامعه و سیاهی و تباهی می‌سازند، هفت تا فیلم هم می‌سازند که در آن رویای آمریکایی را تقویت می‌کنند و قدرت آمریکا را نمایش می‌دهد یا نجات دهندگی آمریکا و اهداف بلند سیاسی‌اش در آینده را ترسیم می‌کند و به آن‌ها جهت می‌دهد. چرا سینمای ما روی سیاهی مانده و بیرون نمی‌آید؟ قبول که آدم بد‌ها زیادند ولی خوبی‌ها هم کم نیستند و قرار است که باشند، مگر قرار نیست فیلمساز از جامعه‌اش جلوتر باشد، مگر همین آمریکایی‌ها قبل از حمله به عراق و افغانستان فیلم نساختند و بدبختی و سیاه روزی مردم این کشورها را نشان ندادند و افکار عمومی دنیا را راضی نکردند که باید حمله کنند و مردمش را نجات بدهند؟! خب پس آینده‌نگری فیلمساز ما کجا رفت. بر فرض که جامعه ما سیاه است، ما باید بنشینیم و بزنیم توی سرمان، راهش این است؟! هیچ‌کس نیست که به راه‌های خوب فکر کند و آینده فرهنگی و اجتماعی و حتی علمی این کشور را ترسیم کند و فیلمش را بسازد. 

نظرات کاربران
کد امنیتی
arezou
arezou
٩٢/٠٨/٠٧
٠
٠
آره منم با نظرت کاملا موافقم صدیقه یعنی ما باید فیلم های شاد داشته باشیم ولی فیلم های خوب و سازنده ی شاد نه فیلم های لوده ,فبلم هایی که روشون فکر شده باشه و هدفمند باشه نه فقط صرف شاد بودن ساخته بشه به امید روز های خوب سینمای ایران
پربازدیدتریـــن ها
کافه جهان نما

دهلی نو شهر سکانس های بی پایان

٩٥/١١/٢٨
شگرد خفن

چگونه از دست اینترنت اکسپلورر خلاص شویم

٩٥/١١/٢٨
برگزیده سایت

نقطه سر خط به توان 3

٩٥/١١/٢٨
شاخ هفته

پلک بگشا صنما، صبح مرا روح ببخش

٩٥/١١/٢٨
تلگجیم

تلگجیم 475

٩٥/١١/٢٨

نفس های آخر

٩٥/١١/٢٨
چند روایت برای این‌که روزهای قبل از عیدمان متفاوت شود

عید نوروز را از اسفند شروع کنیم

٩٥/١١/٢٨
درباره شخصیت‌های فیلم‌های ماجرای نیمروز، سیانور و امکان مینا و تصویری که از سازمان منافقین برای ما می‌

ماجرای منافقین

٩٥/١١/٢٨
مستند «فیلمی ناتمام برای دخترم سمیه»؛ روایتی پی پرده از گروهک تروریستی منافقین

قربانی ایدئولوژی پدر

٩٥/١١/٢٨
جاکتابی

مردی که گورش گم شد

٩٥/١١/٢٨
ذهن زیبا

ذهن زیبا 475

٩٥/١١/٢٨
آنتن

ظرفیت پشت یخچال تکمیل است

٩٥/١١/٢٨
فتوچاپ

فتوچاپ 475

٩٥/١١/٢٨
مینیمال

کی عروسی گرفتن از مد می افتد؟

٩٥/١١/٢٨
درباره برد شیرین آبی‌ها در دربی یکشنبه که به یک قهرمانی می‌ارزید

تیم خوب منصوریان، تیم بد برانکو!

٩٥/١١/٢٨
چهره هفته

در چیستی اصولگرایی

٩٥/١١/٢٨
حکایت هفته

اندر حکایت مریدان و ناله های ایشان

٩٥/١١/٢٨
درباره انتخاب سرمربی تیم ملی والیبال و پایان کشمکش برای نیمکت

«ویچ» غیر کروات این بار برای والیبال

٩٥/١١/٢٨
جارچی

جارچی 475

٩٥/١١/٢٨
نکاتی درباره زندگی ورزشی و شخصی مربی جدید تیم‌ملی والیبال ایران

کولاک کن کولاکوویچ!

٩٥/١١/٢٨
تبلیغات
تبلیغات