مدرسه پدرم، من و پسرم!

مدرسه پدرم، من و پسرم!

نویسنده : سعید برند

«واقعا یادش به خیر! حالا قدر حرف‌های معلمم را می‌دانم، چقدر نصیحت می‌کرد که درس‌هایم را بخوانم، کوچک‌ترین اشتباه مساوی بود با فلک کردن با ترکه و یا زندانی شدن در انباری مدرسه، جایی که بچه‌ها به آن به سیاه چال یا قصاص‌گاه مدرسه می‌گفتند.» 

این‌ها حرف‌های پدرم است، تمام خاطرات او از روزهای خوب دانش آموزی‌اش. اما آنچه من به یاد دارم، نیمکت‌های چوبی با جامیزهای فلزی است. «آقا اجازه! تو جامیزت پیازه ...» تنها دلخوشی ما بود، و البته گذاشتن لپه یا کاغذ گرد شده در لوله خودکار و فوت کردن پشت گردن نفر جلویی! به ترک دیوار هم می‌خندیدیم، البته پاش که می‌افتاد باید برای هر بازیگوشی یا پس ندادن درس حداقل دو سه تا ضربه از کابل آقای ناظم را هم نوش جان می‌کردیم!

پشت هر نیمکت چهار نفر می‌نشستیم و تمام چالشی که بین ما بود استفاده هر چه بیشتر از فضای نیمکت بود، حتی گاهی با خودکار روی میز و صندلی خط می‌کشیدیم تا کسی از حد خودش تجاوز نکند! عشق بزرگ‌مان این بود که مامور انتظامات سالن شویم ولی همیشه یا مامور قسمت آبخوری بودیم یا مامور بهداشت! برگزاری امتحانات ثلثی و کارنامه‌ای که حتما باید به امضا پدر می‌رسید سخت‌ترین روزها بود، یادم می‌آید یکی از بچه-های درس نخوان ولی خلاق کلاس انگشت شصت پایش را داخل استامپ می‌کرد و پای کارنامه‌اش می‌زد و به معلم می‌گفت: آقا اجازه پدرمون بی‌سواده، انگشت زده به جای امضا! البته ما هم یکی دو بار که نمرات‌مان خیلی درخشان نبود از این خلاقیت الگو برداری کردیم...!

ولی آن چیزی که از کلاس اول ابتدایی در ذهنم مانده است، سیبی بود که توسط ماردم به 4 قسمت مساوی تقسیم شده بود و در یک پلاستیک فریزر گوشه کیفم جا خشک کرده بود، به سفارش مادر باید هر قسمت را در یک زنگ تفریح می‌خوردم و من لحظه‌ها را می‌شمردم تا زنگ تفریح زودتر از راه برسد تا قسمتی دیگر از سیب سرخ را بخورم! 

اما صدای زنگ ساعت، لباس پوشیدن‌های خواب آلود، چای و صبحانه نصفه و نیمه، چرت کوتاه روی صندلی عقب خودروي پدر و انتظارهای طولانی هنگام بازگشت به خانه پشت دری که بسته است! این‌ها تنها خاطراتی است که پسرم از روزهای مدرسه‌اش دارد، خاطراتی که آن‌ها را مدیون پدر و مادر شاغلی است که صبح زود با هم از خانه بیرون می‌روند و عصرها مثل یک لشکر شکست خورده جداگانه به خانه بازمی‌گردند. در عوض او در مدرسه‌اش تخته وایت‌برد دارد، نیمکت تکنفره دارد، ویدئو پروجکشن دارد،  آزمایشگاه تخصصی دارد، میکروسکوپ واقعی دارد و همه آن چیزهایی که من حسرت داشتنشان را داشتم. اما او حسرت خنده‌ها، شادی‌ها و سیب‌های سرخی را می‌کشد! البته همانطور که می‌دانید من پسری ندارم ولی خداییش برخی از پدر و مادرهای امروزی اینچنین پسرهایی ندارند؟!!

نظرات کاربران
کد امنیتی
پربازدیدتریـــن ها
آنتن

دلیل قطع تماس‌های صوتی تلگرام مشخص شد!

٩٦/٠١/٣١
پایان نامه

پول نارنگی، ما و این همه حادثه!

٩٦/٠١/٣١
کافه جهان نما

ژاپن، سرزمین آفتابِ تابانِ احترام

٩٦/٠١/٣١
برگزیده سایت

بازخوانی

٩٦/٠١/٣١
جارچی

جارچی 482

٩٦/٠١/٣١
شگرد خفن

کدام خبر درست است؟

٩٦/٠١/٣١
نصیرزاده رئیس سابق کمیته تدوین مقررات فدراسیون در گفت‌و‌گو با جیم:

درج ستاره استقلال و پرسپولیس بر اساس تلقی خودشان است

٩٦/٠١/٣١
مروری بر نویسندگانی که با آثارشان هیجانی ویژه در میان کتاب‌خوان‌ها ایجاد کردند

داستان موج‌ها و موج‌های داستانی

٩٦/٠١/٣١
ذهن زیبا

ذهن زیبا 481

٩٦/٠١/٣١
درباره اظهار نظر عجیب سرمربی پرتغالی تیم ملی که به مذاق پرسپولیسی‌ها خوش نیامد

طبقه‌بندی هواداران به سبک استاد کی‌روش!

٩٦/٠١/٣٠
ستاره استقلالی‌ها واقعی‌تر است یا ستاره‌ای که به پیراهن پرسپولیس اضافه می‌شود؟

ستاره سُرخ در آسمان کُری

٩٦/٠١/٣١

ستاره‌ها در آسیا

٩٦/٠١/٣١
شاخ هفته

نسل تنهای ما

٩٦/٠١/٣١

داستان ستاره‌ها

٩٦/٠١/٣١
تلگجیم

تلگجیم 482

٩٦/٠١/٣١
حکایت هفته

اندر حکایت برنامه هفت و افخمی که رفت

٩٦/٠١/٣١
نگاهی به فیلم «خشکسالی و دروغ» با حضور محمدرضا گلزار

مخاطب پسند و قصه‌‌گو

٩٦/٠١/٣١
دات کام

آتلیه سرخود بشوید

٩٦/٠١/٣١
فتوچاپ

فتوچاپ 482

٩٦/٠١/٣١
چهره هفته

هرگز نرسیدن بهتر از دیر رسیدن است!

٩٦/٠١/٣١
تبلیغات
تبلیغات