مدرسه پدرم، من و پسرم!

مدرسه پدرم، من و پسرم!

نویسنده : سعید برند

«واقعا یادش به خیر! حالا قدر حرف‌های معلمم را می‌دانم، چقدر نصیحت می‌کرد که درس‌هایم را بخوانم، کوچک‌ترین اشتباه مساوی بود با فلک کردن با ترکه و یا زندانی شدن در انباری مدرسه، جایی که بچه‌ها به آن به سیاه چال یا قصاص‌گاه مدرسه می‌گفتند.» 

این‌ها حرف‌های پدرم است، تمام خاطرات او از روزهای خوب دانش آموزی‌اش. اما آنچه من به یاد دارم، نیمکت‌های چوبی با جامیزهای فلزی است. «آقا اجازه! تو جامیزت پیازه ...» تنها دلخوشی ما بود، و البته گذاشتن لپه یا کاغذ گرد شده در لوله خودکار و فوت کردن پشت گردن نفر جلویی! به ترک دیوار هم می‌خندیدیم، البته پاش که می‌افتاد باید برای هر بازیگوشی یا پس ندادن درس حداقل دو سه تا ضربه از کابل آقای ناظم را هم نوش جان می‌کردیم!

پشت هر نیمکت چهار نفر می‌نشستیم و تمام چالشی که بین ما بود استفاده هر چه بیشتر از فضای نیمکت بود، حتی گاهی با خودکار روی میز و صندلی خط می‌کشیدیم تا کسی از حد خودش تجاوز نکند! عشق بزرگ‌مان این بود که مامور انتظامات سالن شویم ولی همیشه یا مامور قسمت آبخوری بودیم یا مامور بهداشت! برگزاری امتحانات ثلثی و کارنامه‌ای که حتما باید به امضا پدر می‌رسید سخت‌ترین روزها بود، یادم می‌آید یکی از بچه-های درس نخوان ولی خلاق کلاس انگشت شصت پایش را داخل استامپ می‌کرد و پای کارنامه‌اش می‌زد و به معلم می‌گفت: آقا اجازه پدرمون بی‌سواده، انگشت زده به جای امضا! البته ما هم یکی دو بار که نمرات‌مان خیلی درخشان نبود از این خلاقیت الگو برداری کردیم...!

ولی آن چیزی که از کلاس اول ابتدایی در ذهنم مانده است، سیبی بود که توسط ماردم به 4 قسمت مساوی تقسیم شده بود و در یک پلاستیک فریزر گوشه کیفم جا خشک کرده بود، به سفارش مادر باید هر قسمت را در یک زنگ تفریح می‌خوردم و من لحظه‌ها را می‌شمردم تا زنگ تفریح زودتر از راه برسد تا قسمتی دیگر از سیب سرخ را بخورم! 

اما صدای زنگ ساعت، لباس پوشیدن‌های خواب آلود، چای و صبحانه نصفه و نیمه، چرت کوتاه روی صندلی عقب خودروي پدر و انتظارهای طولانی هنگام بازگشت به خانه پشت دری که بسته است! این‌ها تنها خاطراتی است که پسرم از روزهای مدرسه‌اش دارد، خاطراتی که آن‌ها را مدیون پدر و مادر شاغلی است که صبح زود با هم از خانه بیرون می‌روند و عصرها مثل یک لشکر شکست خورده جداگانه به خانه بازمی‌گردند. در عوض او در مدرسه‌اش تخته وایت‌برد دارد، نیمکت تکنفره دارد، ویدئو پروجکشن دارد،  آزمایشگاه تخصصی دارد، میکروسکوپ واقعی دارد و همه آن چیزهایی که من حسرت داشتنشان را داشتم. اما او حسرت خنده‌ها، شادی‌ها و سیب‌های سرخی را می‌کشد! البته همانطور که می‌دانید من پسری ندارم ولی خداییش برخی از پدر و مادرهای امروزی اینچنین پسرهایی ندارند؟!!

نظرات کاربران
کد امنیتی
پربازدیدتریـــن ها
نگاهی به چند کتاب محبوب که همیشه جزو پرفروش‌های بازار کتاب هستند

فرمانروایان واقعی کتاب‌فروشی‌ها

٩٦/٠٩/٢٣
سحر مصیبی، کارگردان مستند «صفر تا سکو» در گفت وگو با جیم

در زندگی خواهران منصوریان غیر ممکنی وجود ندار

٩٦/٠٩/٢٣
NFC فناوری جدیدی که ترند حال و هوای تکنولوژی کشورمان شده

#Near_Field_comunication

٩٦/٠٩/٢٣
شاخ هفته

میم من را خوب بشناس

٩٦/٠٩/٢٢
چهره هفته

جو سحر قریشی نگیردمان!

٩٦/٠٩/٢٣
جارچی

جارچی 516

٩٦/٠٩/٢٣
چاپ‌های متعدد و استقبال از «ملت عشق» برای چندمین بار این سوال را مطرح می‌کند که؛ چطور رمان‌های متوسط این

رُمان با لایک اضافه

٩٦/٠٩/٢٣
کافه جهان نما

به پایان آمد این کافه...

٩٦/٠٩/٢٣
فتوچاپ

فتوچاپ 516

٩٦/٠٩/٢٣
یادداشت

مربی تایلندی نباشیم

٩٦/٠٩/٢٣
تلگجیم

تلگجیم 516

٩٦/٠٩/٢٣
شگرد

آموزش اتصال به مودم wifi بدون نیاز به رمز عبور

٩٦/٠٩/٢٣
یادداشت

چطور برخی ناشران ما را دور می‌زنند؟

٩٦/٠٩/٢٣
شبکیه

جنجال سه بُعدی کاسبان تحریم

٩٦/٠٩/٢٣
مواجهه با یک مدل متفاوت زندگی در مصاحبه با محمدرضا شاه‌پسند، یک گردشگر ایرانی

جهان دیدن به از جهان خوردن

٩٦/٠٩/٢٣
حکایت هفته

اندر حکایت مریدان و کاهش تعطیلات تقویمی

٩٦/٠٩/٢٣
دات کام

مهراب قاسمخانی هستم، دو ماهه پاکم!

٩٦/٠٩/٢٣
یادداشت

دلم برای پدیده می‌سوزد

٩٦/٠٩/٢٣
کوتاه درباره رمان «ملت عشق» و دلایل محبوبیت آن

رمانی با رگه‌های سریال ترکی

٩٦/٠٩/٢٣
یادداشت

اندر حکایت هله هوله خوردن در سینما

٩٦/٠٩/٢٣
تبلیغات