جایگاه کمرنگ رده‌‌بندی سنی در سینمای ایران

جایگاه کمرنگ رده‌‌بندی سنی در سینمای ایران

نویسنده : هانیه تند هوش

ما ایرانی‌ها معمولا عادت داریم برای دیدن یک فیلم به صورت گروهی و به خصوص خانوادگی به سینما برویم و در کنار همه اعضای خانواده از دیدن فیلم‌ لذت ببریم، فارغ از این که مضمون بعضی از فیلم‌ها برای همه افراد یک خانواده با سنین مختلف مناسب نیست. البته واضح است که این ضعف مخاطب یا والدین نیست بلکه ضعف نظام رسانه‌‌‌‌ای ما است که هنوز درجه‌‌‌‌بندی سنی برای نمایش فیلم‌ها در اکران عمومی به‌طور رسمی تعریف نشده است. اکران فیلم سینمایی «هیس! دخترها فریاد نمی‌زنند» با مضمونی کاملا جسورانه که یکی از مهم‌‌‌‌ترین آسیب‌های اجتماعی را به تصویر می‌کشد، بهانه‌‌‌‌ای شد تا به موضوع رده‌بندی سنی در سینما بپردازیم. دیدن این فیلم به‌طور حتم برای کودکان و حتی نوجوانان مناسب نبود و متاسفانه مسئولان نه در تبلیغات تلویزیونی، نه در پوستر و یا حتی هنگام اکران فیلم نیز رده سنی را برای تماشاگر مشخص نکرده بود و خیلی از خانواده‌ها بعد از مشاهده مضمون و داستان آن از آوردن فرزندان خود پشیمان شدند. اگر به گذشته برگردیم خواهیم دید که در این سال‌ها هیچ اقدام قانونمندی برای تعریف رده سنی در فیلم‌ها مشخص نشده و فقط چندین مورد انگشت شمار بود که به واسطه دیدگاه کارگردان در تبلیغات‌شان یک رده سنی را برای تماشا به مخاطب توصیه کردند. فیلم «مصائب شیرین» ساخته «علیرضا داوودنژاد» در سال 1377 یکی از همین موارد بود که برای اولین‌بار بعد از انقلاب اسلامی طی آن از تماشاگران زیر رده سنی 15 سال خواسته شده بود به سینما نیایند. هم‌چنین «پارک وی» اولین فیلمی در ژانر وحشت بود که نمایش آن برای افراد زیر 16 سال و افراد دارای بیماری قلبی ممنوع شد. در سال‌های بعد این روند تا حدی ادامه پیدا کرد و فیلم‌هایی چون «پستچی سه بار در نمی‌زند»، «حریم» و «کلبه» با درجه‌بندی سنی روبه‌رو شدند تماشای آن‌‌‌‌ها برای افراد زیر 13 سال ممنوع شد؛

درجه‌بندی سنی در هالیوود

انجمن فیلم سینمایی آمریکا (MPAA) کار درجه‌بندی نمایشی فیلم‌های سینمای هالیوود را برعهده دارد که از سال 1968 به‌طور رسمي کار خود را آغاز کرده است. وظیفه این سیستم اطلاع‌رسانی به والدین در مورد محتواي فیلم‌های درحال اکران یا شبکه خانگی است تا والدین خود قضاوت کنند که فرزندان‌شان فیلمی را ببینند یا نه؟ در واقع این سیستم هیچ‌گاه فیلمی را خوب یا بد معرفی نمی‌کند بلکه فقط برای راهنمایی والدین است.

هیئت درجه‌بندی در آمریکا دقیقا معیارهایی را که والدین برای دیدن فیلمی برای فرزندان‌شان در نظر می‌گیرد و هدف فیلم که چه موضوعی را در بر دارد، مدنظر قرار می‌دهد و در نهایت نظر خود را در قالب مخفف‌هایی که در زیر معرفی می‌کنیم، اعلام می‌کند. گروه G: همه سنین قادر به تماشای این فیلم‌ها هستند و هیچ محدودیتی برای تماشای این فیلم‌ها وجود ندارد. گروه PG: فیلم‌های این گروه هم مناسب همه سنین است اما به خانواده‌ها هشدار داده می‌شود که بهتر است آن‌‌‌‌ها نیز همراه کودکان حضور داشته باشند. گروه PG‌‌‌‌13: کودکان زیر سن 13 سال اجازه ندارند تا برای تماشای فیلم بدون حضور بزرگ‌تر به سینما بیایند. گروه R: افراد پایین‌تر از 17 سال می‌بایست برای تماشای فیلم‌های این گروه تحت نظارت بزرگ‌ترها به سینما بیایند. گروه NC‌‌‌‌17: هیچ فرد 17 ساله یا پایین‌تری حق دیدن این رده فیلم‌ها را ندارد. 

نظرات کاربران
کد امنیتی
مهرنوش
مهرنوش
٩٢/٠٦/٢٣
٠
٠
سلام. بسیــــــار ممنونم از این‌که این‌قدر دلسوزانه این مطلب را نوشته‌اید و در آن اطلاعات بسیار دقیق و درستی ارائه کرده‌اید. موفق باشید...