سلام بر مردم سرزمینم
روی پرده

سلام بر مردم سرزمینم

نویسنده : دست قیچی

«در این لحظه بسیاری از ایرانیان در سراسر جهان، ما را نگاه می‌کنند و فکر می‌کنم بسیار خوشحال باشند. آن‌ها خوشحالند نه فقط برای یک جایزه مهم سینمایی یک فیلم یا یک فیلمساز، بلکه خوشحالند چون... نام ایران در این‌جا به خاطر فرهنگ شکوهمند آن مطرح است... » این‌ها سخنانی بود که فرهادی 16 ماه پیش در هنگام دریافت جایزه اسکار بیان داشت. سخنانی که به‌عنوان تأثیرگذارترین سخنرانی اسکار 84‌ شناخته شد و بیش از هر تلاش مسئولان فرهنگی ما در نشان دادن فرهنگ غنی ایرانی- اسلامی و معرفی منش صلح‌طلبانه ما به عموم جهانیان موفق بوده است. اما فرهادی عقب ننشسته است و علاوه بر ادامه روند فیلمسازی خود، همچنان به‌تنهایی و در زمین حریف به نبرد سختی در عرصه فرهنگی مشغول است و شمایل‌های شناخته شده سینمایی را بازتعریف می‌کند. در دنیایی که هالیوود از سریال‌های تلویزیونی گرفته تا فیلم‌های سینمایی و حتی انیمیشن‌هایی مثل شیرشاه و علاء‌الدین، ریش داشتن و مومشکی بودن را به‌عنوان نشانه آدم بدها معرفی می‌کند، فرهادی 3 نفر از نژادهای مختلف عرب، ایرانی و اروپایی را زیر یک سقف جمع می‌کند تا نشان دهد که این کاراکتر احمد با همان ریش و موی تیره است که مدام در راستای صلح و آشتی بین شخصیت‌ها حرکت می‌کند و درنهایت هم همه امور را سامان می دهد. تراژدی اصلی در «جدایی نادر از سیمین» این بود که چرا شرایط باید به‌گونه‌ای باشد که کودک می‌بایست ناچار از انتخاب بین یکی از والدین باشد. این انتخاب دو سر باخت دغدغه فرهادی در آن زمان بود. کاراکتر احمد در فیلم گذشته، آینده انتخاب گزینه عزیمت به خارج در فیلم «جدایی...» است. احمد عقل‌گرایی و قانون «کلاه خود را بچسب» این دیار را هم خوش نمی‌دارد، به دام افسردگی می‌افتد، مدام خود را در خانه محبوس می‌کند و درنهایت هم به کشورش بازمی‌گردد. به قول دوست‌اش که گفت: «تو اصلا از اولش هم آدم این‌جا نبودی»  اما احمد باز هم در بازگشت به فرانسه برای پایان یک رابطه نمی‌تواند خود را متعهد به گذشته نداند. در کشوری که سمیر دو دل است که مسئولیت یک چمدان شکسته را بپذیرد یا خیر و عقل‌گرایی غربی مدام تأکید می‌کند که مواظب باش رنگی نشوی، احمد با آن خوی نرم خود، رنگی می‌شود تا این روابط را نجات دهد و تکه‌های خرد شده‌ای از افراد را که در گذشته جا مانده سامان بدهد. حتی تنها جایی که شمایل آرام احمد می‌شکند و او فریاد می‌زند، هدف‌اش سامان دادن رابطه لوسی با مادرش است. 

نظرات کاربران
کد امنیتی
پربازدیدتریـــن ها
نگاهی به « انتقام جویان: جنگ اینفینیتی» به بهانه اکران بزرگترین پروژه سینمایی «مارول»

بزرگترین گردهمایی تاریخ ابرقهرمان‌ها

٩٧/٠٢/٢٧
آنتن

ما هم نازک!

٩٧/٠٢/٢٧
شاخ هفته

ای تو نگهبان من

٩٧/٠٢/٢٧
درباره «پلنگ سیاه»، فیلمی که در گیشه‌های دنیا عجیب و غریب می‌فروشد

ابرقهرمان بفروش و نچسب

٩٧/٠٢/٢٧
یادداشت

دعوت شدگانیم...

٩٧/٠٢/٢٧
یادداشت

جامعه‌شناسی تدفین و چیزهای دیگر...

٩٧/٠٢/٢٧
یادداشت

یک ایران، یک صدا

٩٧/٠٢/٢٧
تا جامِ جهانی

یک ایرانی بین خوش‌تیپ‌ترین بازیکن‌های جام‌جهانی2018

٩٧/٠٢/٢٧
نگاهی به پرونده قلدری‌های آمریکا در چند قرن اخیر به بهانه خروج ترامپ از برجام که البته اتفاق عجیبی هم نبو

قلدرامپ

٩٧/٠٢/٢٧
پایان نامه

لوبیا، گلابی و غوطه‌ای که نخورد!

٩٧/٠٢/٢٧
درباره درخشش بانوان فوتسالیست ایران در آسیا؛

قهرمانان وطن

٩٧/٠٢/٢٧
جانونی

تقدیم به جناب خرما... با احترام

٩٧/٠٢/٢٧

تقریبا هیچ!

٩٧/٠٢/٢٧
مینیمال

مینیمال 535

٩٧/٠٢/٢٧
یادداشت

من از شما می‌پرسم: آیا مشکل ما این است؟

٩٧/٠٢/٢٧
یادداشت

یک حقیقت مرگبار

٩٧/٠٢/٢٧
چهره هفته

شهردار تهران

٩٧/٠٢/٢٧
راهکارهایی برای تنفسِ جان، به بهانه آمدن ماه رمضان

هوای تازه برای ریه‌های روح خسته

٩٧/٠٢/٢٧
گفت‌و‌گو با دروازه‌بان تیم ملی فوتسال بانوان ایران

لژیونر شدن ما خیلی محال است

٩٧/٠٢/٢٧
حکایت هفته

اندر حکایت ابن جیم و انبار پر خودروسازان

٩٧/٠٢/٢٧