موج نویی که بسیاری را به ساحل شعر کشاند
یادداشت

موج نویی که بسیاری را به ساحل شعر کشاند

نویسنده : سید مصطفی صابری

دنیایی ساده در کلام و فرم اما شیرین و بدیع، شاید بهتر باشد بگوییم اشعار محمدرضا عبدالملکیان شیرین و بدیع است، چون مثل یک فنجان چای تازه دم پس از یک روز سخت و پر از روزمرگی، مخاطبش را شارژ می‌کند، چای در ظاهر چندان عجیب و خاص نیست اما کارکرد زیادی دارد و صدالبته هر چایی هم خستگی را از تن بیرون نمی‌کند. اشعار عبدالملکیان در عین سادگی با همان بیان سرراست و عاری از ژست‌های متداول دیگران، به راحتی با مخاطب ارتباط برقرار می‌کند. عبدالملکیان با ذوق فراوان و بی‌نظیرش به راحتی مخاطب را جذب خود می‌کند و بعد از چندی مخاطبش را شاعر می‌کند. اگر خواننده اشعار او و پسرش گَروس باشید شاید بعد از مدتی احساس کنید شاعر شده‌اید یا حداقل هوس شاعری به سرتان بزند، اما ماجرا به این سادگی هم نیست. البته شاید همین روحیه پرورش دیگران و رشد دادن مخاطب در ایشان است که باعث شده فرزند جوانش گروس  چنین جایگاهی در شعر کشور داشته باشد و آثارش مثل پدر، پر مخاطب و دوست داشتنی باشد. 

استاد عبدالملکیان در رشته‌ای جز ادبیات تحصیل کرده و شغلی دارد که چندان با فضای شعر، نشر و ادبیات همخوانی ندارد،  لذا می‌تواند بدون دغدغه معاش و... زبان خاص خودش را برای مخاطب حفظ کند و عاشقانه و در عین حال اجتماعی بسراید، بدون آنکه کارهایش سفارشی یا عوام‌پسند و ساده شود. شاید برای همین باشد که آثار نسبتاً خاصی هم دارد مثل «گل چه پایان قشنگی دارد» (یادنامه سلمان هراتی)، «حالا که رفته‌‌ای» (یادنامه قیصر امین‌پور) «حالا که آمده ‌ای». البته خاص بودن، کوتاه بودن، ایجاد موج نو و جهت دادن به شعر جوان و ... هر کدام به نوعی اسامی انتخابی قراردادی برای خدمات استاد هستند که شاید مورد اتفاق همه نباشد اما در هر حال نمی‌توان جایگاه ایشان در شعر را نادیده گرفت. نسل سومی‌ها هر چه قدر هم که اهل شعر نباشند حتماً این سروده استاد را در کتاب فارسی دبیرستان سراغ دارند: تو چرا می‏جنگی؟ ... پسرم می‏پرسد ... من تفنگم در مشت .... کوله‏بارم بر پشت ... بند پوتینم را محکم می‏بندم... مادرم،  آب و آیینه و قرآن در دست ... روشنی در دل من می‏بارد... پسرم بار دگر می‏پرسد... که چرا می‏جنگی؟... با تمام دل خود می‏گویم ... تا چراغ از تو نگیرد دشمن ....  

و اگر اهل شعر باشید با این سروده‌اش انس دارید که می‌گوید: با هر چه عشق... نام تو را می‌توان نوشت... با هر چه رود.... راه تو را می‌توان سرود... بیم از حصار نیست... که هر قفل کهنه را... با دست‌های روشن تو می‌توان گشود

نظرات کاربران
کد امنیتی
پربازدیدتریـــن ها
برگزیدن یک موقعیت شغلی متفاوت

عشق و زندگی در نقطه‏ صفر مرزی

٩٦/٠٤/٠١
تلگجیم

تلگجیم 491

٩٦/٠٤/٠١
برگزیده سایت

سه راهکار تضمین شده برای کوتاه‌ نویسی!

٩٦/٠٤/٠١
شاخ هفته

کاش حوصله شان سر برود

٩٦/٠٤/٠١
پایان‌نامه

به دولت کمک کنید!

٩٦/٠٤/٠١
چهره هفته

من هم یک خمار هستم!

٩٦/٠٤/٠١
معرفی تلگرام‌های غیررسمی و پاسخ به این سـوال که آیا آن‌ها قابل اعتمادند؟

تلگرام‌ های فارسی!

٩٦/٠٤/٠١
هر سال احسان علیخانی در ماه عسل یادمان می‌اندازد که بعضی‌ها عجیب دوست دارند مشکلات زندگی‌شان را در بوق

کی از همه بدبخت ‌تره؟!

٩٦/٠٤/٠١
مینیمال

قحطی پوشک در ﺍﺳﺮﺍﺋﯿﻞ!

٩٦/٠٤/٠١

پاسخ به یک سوال مهم آیا تیم‌های ایرانی می‌توانند سیاست بایرن را در نقل و انتقالات دنبال کنند؟

٩٦/٠٤/٠١
جانونی

قصه شیخ بهایی و اختراع نان سنگک!

٩٦/٠٤/٠١
دات کام

کلاس ترک اعتیاد اسمارت فون‌ها

٩٦/٠٤/٠١

نگاهی به رایج‌ ترین موقعیت‌ هایی که یکهویی بیچاره‌ ترین می‌شویم!

٩٦/٠٤/٠١
ناصرخان آکتور سینما

حكمت همه و هيچى!

٩٦/٠٤/٠١
جارچی

جارچی 491

٩٦/٠٤/٠١
فتوچاپ

فتوچاپ 491

٩٦/٠٤/٠١
حکایت هفته

اندر حکایت دزدیده شدن شمشیر نادرشاه و مریدان

٩٦/٠٤/٠١
درباره فصلِ نقل و انتقالات لیگ برتر و اشکالاتی که به آن وارد است

ما بلد نیستیم!

٩٦/٠٤/٠١
درباره افول ستاره‌ها در تیم‌های بزرگ و عاقبت نافرجام نقل و انتقالات پر سر و صدا

بمب‌هایی که نترکیدند!

٩٦/٠٤/٠١
«خودافشاگری» چه ربطی به فرهنگ دینی و ملی ما دارد؟

جای خالی «الحمد لله» در زندگی ما

٩٦/٠٤/٠١
تبلیغات
تبلیغات