موج نویی که بسیاری را به ساحل شعر کشاند
یادداشت

موج نویی که بسیاری را به ساحل شعر کشاند

نویسنده : سید مصطفی صابری

دنیایی ساده در کلام و فرم اما شیرین و بدیع، شاید بهتر باشد بگوییم اشعار محمدرضا عبدالملکیان شیرین و بدیع است، چون مثل یک فنجان چای تازه دم پس از یک روز سخت و پر از روزمرگی، مخاطبش را شارژ می‌کند، چای در ظاهر چندان عجیب و خاص نیست اما کارکرد زیادی دارد و صدالبته هر چایی هم خستگی را از تن بیرون نمی‌کند. اشعار عبدالملکیان در عین سادگی با همان بیان سرراست و عاری از ژست‌های متداول دیگران، به راحتی با مخاطب ارتباط برقرار می‌کند. عبدالملکیان با ذوق فراوان و بی‌نظیرش به راحتی مخاطب را جذب خود می‌کند و بعد از چندی مخاطبش را شاعر می‌کند. اگر خواننده اشعار او و پسرش گَروس باشید شاید بعد از مدتی احساس کنید شاعر شده‌اید یا حداقل هوس شاعری به سرتان بزند، اما ماجرا به این سادگی هم نیست. البته شاید همین روحیه پرورش دیگران و رشد دادن مخاطب در ایشان است که باعث شده فرزند جوانش گروس  چنین جایگاهی در شعر کشور داشته باشد و آثارش مثل پدر، پر مخاطب و دوست داشتنی باشد. 

استاد عبدالملکیان در رشته‌ای جز ادبیات تحصیل کرده و شغلی دارد که چندان با فضای شعر، نشر و ادبیات همخوانی ندارد،  لذا می‌تواند بدون دغدغه معاش و... زبان خاص خودش را برای مخاطب حفظ کند و عاشقانه و در عین حال اجتماعی بسراید، بدون آنکه کارهایش سفارشی یا عوام‌پسند و ساده شود. شاید برای همین باشد که آثار نسبتاً خاصی هم دارد مثل «گل چه پایان قشنگی دارد» (یادنامه سلمان هراتی)، «حالا که رفته‌‌ای» (یادنامه قیصر امین‌پور) «حالا که آمده ‌ای». البته خاص بودن، کوتاه بودن، ایجاد موج نو و جهت دادن به شعر جوان و ... هر کدام به نوعی اسامی انتخابی قراردادی برای خدمات استاد هستند که شاید مورد اتفاق همه نباشد اما در هر حال نمی‌توان جایگاه ایشان در شعر را نادیده گرفت. نسل سومی‌ها هر چه قدر هم که اهل شعر نباشند حتماً این سروده استاد را در کتاب فارسی دبیرستان سراغ دارند: تو چرا می‏جنگی؟ ... پسرم می‏پرسد ... من تفنگم در مشت .... کوله‏بارم بر پشت ... بند پوتینم را محکم می‏بندم... مادرم،  آب و آیینه و قرآن در دست ... روشنی در دل من می‏بارد... پسرم بار دگر می‏پرسد... که چرا می‏جنگی؟... با تمام دل خود می‏گویم ... تا چراغ از تو نگیرد دشمن ....  

و اگر اهل شعر باشید با این سروده‌اش انس دارید که می‌گوید: با هر چه عشق... نام تو را می‌توان نوشت... با هر چه رود.... راه تو را می‌توان سرود... بیم از حصار نیست... که هر قفل کهنه را... با دست‌های روشن تو می‌توان گشود

نظرات کاربران
کد امنیتی