قضاوت سوت عدالت!
بررسی‌های جیمی در راستای اتفاقات همیشگی موجود در دنیای فوتبال و داوری

قضاوت سوت عدالت!

نویسنده : طاهره سادات بهشتی

صدایی آشنا در گوش استادیوم‌نشینان می‌پیچد که هم‌زمان با آن ثانیه‌‌شمار به حرکت در می‌آید؛ سوت شروع مسابقه است. گاهی اوقات با استرس و دلهره تمام به توانایی‌های تیم و شرایط و آمادگی آن نگاه می‌کنیم، امیدوار می‌شویم. تیم ما روی کاغذ برنده است. اما، اما و اگرهایی که فاصله آنالیز کاغذی تا بازی واقعی را افزایش می‌دهند، هرروز بیشتر و بیشتر می‌شوند. همین سوت شروع مسابقه که لحظاتی پیش به صدا در آمد، تا به پایان واقعی‌اش نزدیک شود، بارها و بارها به صدا در می‌آید و گاهی به صدا در نمی‌آید(!). این سوت یکی از همان عوامل ایجاد تفاوت بین پیش‌بینی و نتیجه است. عاملی که نه دست کیفیت زمین مسابقه است و نه آب وهوا... کرسی که نه...! همان سوت و پرچم قضاوت در فوتبال تا به حال فراتر از یک خودرو لیزینگی دود کرده و دودش در چشم‌های زیادی فرو رفته است. ما هم از کرسی‌های ناعادلانه قضاوت عبور کرده و قدم در همان مستطیل سبز می‌گذاریم. حساب چشم‌هایی که به دود کرسی‌های ناعادلانه کور شده دیگر قابل شمارش نیست. با ما همراه باشید...

قاضی، یاردوازدهم!

اصولا زمانی‌که در حوالی یک مسابقه فوتبال یا هر ورزش دیگری قرار می‌گیریم، هواداران تیم لقب یار دوازدهم را به خود می‌گیرند و احتمالا بخشی از موفقیت تیم‌شان را رقم خواهند زد. اما گاهی همین یار دوازدهم با شباهت بسیار بیشتر و در همان مستطیل سبز رخ می‌نمایاند.

در کشور ما که نه (!) اما در جای جای جهان، بارها و بارها موفقیت‌های ناجوانمردانه عظیمی به لطف همین یار دوازدهم حاضر در زمین که همه قضا و قدر روزگار یک مسابقه را در دست دارد، به وجود آمده است. 90 دقیقه و 11 نفر فرصت‌های خوبی هستند برای ایجاد یک پیروزی جوانمردانه و دلچسب اما گاهی شبیه همین موفقیت را با یک نفر و تنها در چند دقیقه کوتاه می‌شود، به چنگ آورد. این‌جاست که تنها یک خطای دید و اشتباه از سوی داور مسابقه، کاشته دقیقی می‌شود بر آرزوهای جمعیتی عظیم.

اشتباهات داوری جزئی از فوتبال است

این جمله‌ای بسیار آشنا و البته دم دست برای بسیاری از مسئولان مسندهای فوتبالی است. ماهم نمی‌دانیم چگونه این اشتباهات بی سرانجام، این جزو جدایی‌ناپذیر فوتبال آن‌قدردقیق عمل می‌کنند که در لحظات حساس، آن هم در مسابقات تیم‌های حمایت‌شونده به وجود می‌آیند، اما مسابقه معمولی یک تیم متعلق به بخش خصوصی در کمال سلامت و به دور از اتفاقات به وجود آمده از سوی انسان جایزالخطا برگزار می‌شود. هرچند بارهای بار در مستندات شرعی آمده است که انسان نه جایزالخطا، بلکه ممکن الخطاست، اما ظاهرا به علت سنگینی جامه داوری بر دوش داوران این امکان همه جوره در کشور ما به وجود می‌آید. 

شاید در بعضی موارد استرس موجود در بازی که بین بازیکنان و هواداران چند آتشه تیم تقسیم شده با نوساناتی همراه می‌شود و هنگام عبور و مرور در استادیوم در عمق وجود داوران نفوذ می‌کند و این جزو جدایی‌ناپذیر فوتبال را به وجود می‌آورد که در این صورت مقصر اشتباهات داوری شخص هوادار و بازیکنان تیم‌ها هستند! اما بنا به گفته رییس دپارتمان داوری گاهی استرس‌ها و مشکلات روحی و شخصی در اشتباهات قاضیان مستطیل سبز دخیل هستند که در این صورت هم، این مشکلات شخصی هستند که مقصر تغییرات ناجوانمردانه در رده‌بندی جدول لیگ برترند. احتمالا گاهی ایجاد مشکلات شخصی داوران به صورت صد در صد اتفاقی(!) مصادف می‌شود با روز دیدار تیم مورد علاقه من و شما.

من نبودم، دستش بود...

از یک چشم‌انداز کلی هم که به مستطیل سبز ورزش نگاه کنیم، بارها و بارها با هردو چشم و گاهی حتی با هر دو جفت چشمان‌مان دیده‌ایم که هر چه‌قدر بازیکنی به خطایی که مرتکب شده یا نشده مطمئن باشد و هر مقدار که جان اعضای خانواده و قسم و آیه را به میانه میدان بکشد، داور محترم حتی ذره‌ای در تصمیم اولیه‌اش مماشات نمی‌کند و در صورت اصرار بیش از حد این کارت زرد است که بیش از گذشته رنگش زرد شده است. در نهایت گاهی و فقط گاهی، نه عذر خواهی بلکه تنها قبول اشتباه از سوی داور محترم نهایت شادی و خوشحالی را به تیم زخم خورده منتقل می‌کند. احتمالا جواب داور و تیم داوری چیزی نیست جز جمله معروف: «من نبودم، دستم بود...» اما مسئله این‌جاست که واقعا این دست داور بود یا دست‌های دیگر عالم هستی؟!

مقصر، تقصیرکار است...

چشم بر آمار و ارقام تهیه شده از سوی باشگاه‌های مختلف و نتیجه‌گیری‌های متعدد انجام شده می‌بندیم و سرسری، ابتدای لیگ پر جنجال فوتبالی را تا به امروز مرور می‌کنیم. از حق نگذریم چشمان‌مان به همان آمارگیری‌های باشگاه تراکتور و سپاهان روشن می‌شود. درست است که این اتفاقات و اشتباهات در همه جا رخ می‌دهد و نه تنها فوتبال که گردن همه رشته‌های ورزشی را به سختی می‌فشارد، اما همیشه و در همه جا حضور در پهنه وسیع قضاوت جنبه و روحیه انتقاد‌طلبی بالایی می‌خواهد که به جای بزرگتر کردن میدان نزاع، برای کاهش حجم چالش‌ها گام بردارد.

این قصه سر دراز دارد

هر چه‌قدر اعتراضات منشاء گرفته از اشتباهات داوری و انتقاد از این بخش تاثیرگذار فوتبال کشور بیشتر می‌شود، با نام «هجمه علیه داوران» از آن یاد و در نهایت آن را سرکوب می‌کنند و چراغ سبزهایی که تیم‌های ضرر دیده از داوری امیدوار به چشمک زدن آن‌ها هستند، سرانجام برای همین قشر بی‌طرف و همیشه بی‌صلاح یعنی تیم‌های داوری روشن می‌شود.

این اشتباهات ناگهانی و نوسانات بی‌مورد نه تنها در نقطه شروع نیستند، بلکه با دیرینگی و قدمتی که دارند بخشی از سروصداهای گنگ فوتبال دنیا را تنها در قاب تاریخ ذخیره کرده‌اند تا شاید در انتهای جهان و برای رسیدگی به امور یک روزه دنیا، چهره بگشایند و اندکی در مسیر اعتراف حرکت کنند. اعترافات بعد از واقعه‌ای که به «نوش داروی بعد از مرگ سهراب» می‌مانند و نه آبی برای مردم گرم می‌کنند و نه نانی سرد. در نهایت این قصه که حالا حالاها سر دراز دارد و نه تنها در ایران که حتی گاهی گلوی تیم‌های حاضر در جام‌جهانی فوتبال را هم بریده، هنوز از هیچ سمت و سویی به گردن گرفته نشده است. به امید آینده‌ای که شاید اشتباهات فوتبال تنها خطای دید باشد و بس. مثل همین حالا(!)

نظرات کاربران
کد امنیتی
t.m
t.m
٩١/١٢/١٠
١
٠
خداییش بعضی اشتباها دیواااااااانه کنندس!
faryad.taze2
faryad.taze2
٩١/١٢/١٠
٠
٠
به جای خانوم بهشتی: واقعا :-(
t.m
t.m
٩١/١٢/١٠
٠
٠
کامل رو تردمیل اعصاب آدم پیاده روی میرن...