چرا برای مردم عکاسی نمی‌کنیم؟
یادداشتی از حسین فاطمی درباره دغدغه‌هایش برای عکاسی امروز

چرا برای مردم عکاسی نمی‌کنیم؟

نویسنده : محمد مهدی اعتمادی

بعضی وقت‌ها به این فکر می‌کنم که روزانه چند فریم عکس تولید می‌شود؟ چند مجموعه آغاز می‌شود؟ چند گزارش منتشر می‌شود و سوال اساسی‌تر این که چند نفر از عکاسان میهنم دغدغه «عکاسی برای مردم» را دارند. چند نفر عکاسی می‌کنند تا یک دغدغه اجتماعی را نمایش دهند و با عکس‌هایشان برای برطرف کردن آن دغدغه تلاش کنند؟

آن‌چه که من امروز می‌بینم این است که برای بسیاری از ما، عکاسی به جای آن‌که یک دغدغه باشد، یک مد است. ما عکاسی می‌کنیم تا معروف شویم، جایزه ببریم، مورد احترام باشیم و... کمتر کسی هست که به دغدغه عکاسانه این مسئله توجه کند. در تمام این مدتی که «از مردم» عکاسی کرده‌ایم، چقدر به این موضوع اندیشیدیم که این عکس‌ها باید «برای مردم» باشد؟ چقدر به این فکر کرده‌ایم که عکس‌هایمان اگر نمی‌تواند دغدغه‌های اجتماعی را سامان دهد، حداقل آن‌ها را فریاد کند. چند مجموعه در کشورمان تولید شده است که دردهای اجتماعی را بهبود ببخشد. مادرم همیشه می‌گفت آدمی که درد داشته باشد می‌تواند درد بقیه را بفهمد. بعضی وقت‌ها فکر ‌می‌کنم شاید واقعا ما دردی نداریم! یا شاید جامعه دوست ندارد ما دردهایش را نشان دهیم...

جامعه عکاسی ما تحت تاثیر رسانه‌هاست. مدت‌هاست که همه ما برای رسانه‌ها عکاسی می‌کنیم و منتظریم ببینیم چه خوراکی دوست دارند تا برایشان آماده کنیم. روزهای قرمز رنگ تقویم را نگاه می‌کنیم تا بلکه با مناسبتی یا رویدادی روبه‌رو شویم و سراغ عکاسی برویم. منتظر سیزده به در و چهارشنبه سوری هستیم بی‌آن‌که بدانیم اگر تفکر ارزشمندی پشت عکس‌ها باشد، گاهی اوقات بهترین مجموعه‌ها می‌تواند در اتاق خود ما اتفاق بیفتد.

اگر عکس‌های دقتی، گلستان و... در جشنواره‌ای پذیرفته نشد، «عکاس بودن» آن‌ها زیر سوال می‌رود؟ اگر جلالی، عطار و... در انجمنی عضو نشدند، دیگر عکاس نیستند؟

کاوه برای جشنواره‌ها از کارگران و مجنون‌ها عکاسی نکرد. عطار عکس‌های انقلاب را برای جایزه‌ها نگرفت. وقتی جلالی آرشیو عکس‌های قاجار را ساماندهی می‌کرد به فکر جشنواره‌ها نبود. دقتی برای جایزه‌ها سرش را جلوی گلوله‌های طالبان در افغانستان نگذاشت. همه آن‌ها فلسفه «عکاسی برای مردم» را درک کرده بودند. بارها و بارها شنیده‌ایم که یک عکس خوب می‌تواند بیشتر از یک فیلم تاثیرگذار باشد. اما آیا به این مسئله فکر کرده‌ایم که چند بار چنین عکسی گرفته‌ایم؟ یا حداقل چند بار تلاش کرده‌ایم که چنین عکسی بگیریم؟

و این‌بار هم باز من می‌مانم و تکرار این سوالات که چرا کمتر «برای مردم» عکاسی می‌کنیم؟ چرا کسی عکس مستند چاپ نمی‌کند؟ چرا کسی عکس مستند بر دیوار اتاقش نمی‌زند؟ چرا گالری‌ها عکس مستند نمایش نمی‌دهند؟

نظرات کاربران
کد امنیتی
تبلیغات
تبلیغات