قصه پریای معتاد
شبکیه

قصه پریای معتاد

نویسنده : علی نیک فرجام

دست خودمان نیست اما وقتی نام «فریدون جیرانی» روی یک فیلم باشد انتظاری که از آن داریم، بهطور یقین بیش از حسی است که پس از دیدن درام اجتماعی «قصه پریا» به ما دست میدهد. لااقل انتظار داریم که پس از گذشت سالهای طولانی از ساخت فیلم موفقی مانند «قرمز»، خروجی فیلمسازی جیرانی، چیزی بالاتر از «پارک وی» یا «قصه پریا» باشد که متاسفانه این قرار نیست به این زودیها رخ دهد. قصه پریا با همکاری سازمان مبارزه با مواد مخدر ساخته شده است و قرار است روایتگر معضل اعتیاد در بستر یک درام عاشقانه باشد، معضل کهنهای که متاسفانه هنوز تازه است ولی داستانهایی که براساس آن نوشته میشود، دیگر رنگ و بوی کهنگی گرفته است و حرف تازهای برای گفتن ندارد و استثنایی مثل «مرهم» هم برای برآیند چند سال اخیر سینمای عریض و طویل و پر مدعای کشورمان کافی نیست.

درهمین باره بد نیست اشارهای داشته باشیم به اولین فیلم تاریخ سینما درباره اعتیاد که توسط «بیلی وایلدر» در سال 1945 میلادی به نام «تعطیلات از دست رفته» ساخته شده است؛ به یقین در مقام مقایسه متوجه خواهیم شد که پس از گذشت نزدیک به 7 دهه از ساخت این اثر پیشتاز سینمای جهان، فیلم کارگردان کهنهکار ایرانی حتی موفق به پرداختن به جنبههای مهم این معضل اجتماعی نمیشود و توجه و تمرکز بیننده را از مسئله اعتیاد به قصه ناتوان و سردرگم فیلم معطوف میکند. قصهای که به خاطر شخصیتپردازی ضعیف، بیش از اندازه آبکی شده است و حتی جذابیتهای عادی یک داستان جوانانه را هم ندارد.

معلوم نیست کجای کار ایراد دارد که شخصیتهای «قصه پریا» تا این اندازه غیرواقعی از آب درآمدهاند؟ طبیعتا ساز و کاری که براساس آن بتوان شخصیتهای یک داستان را به واقعیت نزدیک کرد، کار سختی نیست اما انگار برخی داستان نویسان ایرانی علاقه دارند که در سرزمین رویاها فیلم بسازند و همین میشود که بیننده «قصه پریا» در میانه فیلم از خود میپرسد که این آقای نویسنده و روزنامهنگار فیلم چند درصد هوش دارد که به این راحتی به هر مسیری که دیگران میخواهند، هدایت میشود؟ شخصیت این آقای نویسنده با چه سرعتی دچار تغییر میشود که یک روزه و با تصمیم خودش، از یک انسان به انگل اجتماع تبدیل میشود؟ یا برای دختر عکاسی که مشغول فعالیت اجتماعی و اقتصادی است چه اتفاقی میافتد که در یک برش کوتاه از فیلم، تبدیل به معتادی میشود که حتی توانایی جمع کردن خودش را هم ندارد؟ روشن است که تصویری که در نیمه دوم فیلم از شخصیتها نمایش داده میشود، هیچ تناسبی با تصویر آنها در نیمه اول فیلم ندارد و بیش از دو احتمال برای این تناقض وجود ندارد؛ یا بخشهای مهم و تعیین کنندهای از فیلم دچار سانسور شدهاند یا این که به سبب غیرواقعی بودن شخصیتها با قصهای مثل شاه پریان مواجه هستیم، البته داستان پریان معتاد!

نظرات کاربران
کد امنیتی
پربازدیدتریـــن ها
مینیمال

جورج کلونی وجودم را بیدار کنید

٩٦/١١/٢٦
چهره هفته

ذکر مولانا رضا رشیدپور

٩٦/١١/٢٦
یادداشت

لطفا مرا پرزنت نکنید

٩٦/١١/٢٦
یادداشت

شهیدی‌فرد مرد متین و پرتکرار یک دهه گذشته جشنواره فیلم فجر

٩٦/١١/٢٦
یادداشت

یک خانم بی اعصاب شگفت انگیز

٩٦/١١/٢٦
درباره ماجرای روی اعصاب مجری‌های تکراری افتتاحیه و اختتامیه جشنواره‌های مختلف یا بهتر بگوییم «بین مجری

اجراهای‌کوچک زنگ‌زده

٩٦/١١/٢٦
شاخ هفته

برای مهم‌ترین آدمِ زندگی‌ام

٩٦/١١/٢٦
تلگجیم

تلگجیم 525

٩٦/١١/٢٦
درباره بازیگرانی که در حوزه اجرا هم دستی بر آتش دارند

مایل به مجری

٩٦/١١/٢٦
شگرد

هنگام خواب با گوشی چه کنیم؟

٩٦/١١/٢٦
حکایت هفته

اندر حکایت مریدان و دلخوری

٩٦/١١/٢٦
ذهن زیبا

ذهن زیبا 525

٩٦/١١/٢٦
خاطرات گرشاسبی‌بزرگ

کادوی استاد

٩٦/١١/٢٦
کوتاه درباره مهم‌ترین فیلم‌های سی و ششمین جشنواره فیلم فجر

متفاوت و پرسروصـــدا مـثل فـجـر 96

٩٦/١١/٢٦
مینی

مینی 525

٩٦/١١/٢٦
آنتن

حمله سوسک‌های لانچیکودار!

٩٦/١١/٢٦
پایان نامه

ادابازی درمانی!

٩٦/١١/٢٦
واکاوی یک دلیل ساده برای حسرت 16 ساله قهرمانی در جام باشگاه‌های آسیا

نبرد نابرابر

٩٦/١١/٢٦
جانونی

هشدار! مبتلایان به ناراحتی قلبی این متن را نخوانند...

٩٦/١١/٢٦
یادداشت

من هم معترضم

٩٦/١١/٢٦