کار آزاد را به علم و پژوهش ترجیح می دهم!
درد و دل تامل برانگیز یک دانش آموز نخبه با جیم:

کار آزاد را به علم و پژوهش ترجیح می دهم!

نویسنده : وحید تفریحی

حامد جعفرزاده سرپرست گروهی از دانش‌آموزان نخبه مشهدی است که چند سال پیش وارد عرصه روباتیک و علم مکاترونیک شد. جعفرزاده همراه دوستانش در این چند سال افتخارات زیادی را کسب کردند، از کسب رتبه‌های اول و دریافت نشان‌های طلا در مسابقات بین‌المللی روباتیک iran open 2012 گرفته تا همین اواخر که رتبه دوم مسابقات روباتیک جهانی مکزیک را با وجود حضور کشورهای صنعتی و پیشرفته‌ای چون آمریکا، آلمان و ژاپن به خود اختصاص دادند. او می‌گوید: «در مکزیک تنها بودیم نه جای خواب داشتیم و نه کسی از ما حمایت می‌کرد، ما با گروه مازندران و تهران و اصفهان همراه بودیم، واقعا تفاوت از زمین تا آسمان بود، وقتی وارد فرودگاه مکزیک شدیم، افرادی همراه با خودرو منتظر گروه‌های دانش‌آموزی بودند و فقط ما مشهدی‌ها غریب بودیم» اما حامد جعفرزاده دانش‌آموز دبیرستانی درد دل مفصل و تامل برانگیزی هم دارد که برای ما ارسال کرده است که در ادامه بخشی از آن را می‌خوانید...

خب مثل این‌که باز هم باید درد دل کرد. اما به‌تازگی آنقدرها گلایه ندارم چون بالاخره خیلی چیزها برایم طبیعی شده است. جالب است بدانید ما رفتیم و برگشتیم (منظور مسابقات جهانی مکزیک است)؛ موقع برگشت، برخی از مسئولان که تا كنون اسمی از آن ها نشنیده بودیم، آمدند و همراه ما عکس گرفتند و همه جا اعلام كردند که یک گروه مشهدی را فرستادیم و حمایت کردیم و توانستیم رتبه بیاوریم، این‌ها همه به کنار وقتی برگشتیم، کمترین انتظار ما این بود که لااقل 2 نفر از ما را دعوت کنند و به ما تبریک بگویند، اصلا تبریک نه؛ یك خسته نباشید، آن هم نه، اصلا بپرسند چرا اول نشدید و دوم شدید؟ که بازهم این اتفاق نیفتاد.

حدوده 2 یا 3 هفته بعد از کسب رتبه دوم در مسابقات مکزیک با یک جعبه شیرینی سراغ رئیس اداره آموزش و پرورش ناحیه 7 مشهد رفتیم، خدا را شکر، به ما گفتند «بچه‌ها مرسی خیلی گل کاشتید، انشاا... در یک جلسه مفصل از شما قدردانی خواهد شد.» فردا در سایت این اداره دیدیم که بله! عکس ما را گذاشته‌اند و تیتر زدند؛ تقدیر شایسته از دانش‌آموزان برتر مسابقات جهانی! این هم گذشت. با کلی خواهش و تمنا یک وقت جلسه از مدیر کل آموزش و پرورش گرفتیم، آن هم یک ماه بعد از بازگشت‌مان به كشور، همه جمع شدیم و رفتیم، نزدیک اداره کل آموزش و پرورش خراسان رضوی بودیم که زنگ زدند و اعلام کردند جلسه ضروری پیش آمده و جلسه ما لغو شده است.

حالا که حداقل 5 ماه از کسب رتبه دوم ما در مسابقات جهانی مكزیك می‌گذرد هنوز هم در حسرت یک خسته نباشید هستیم! هنوز یک هزار تومانی که به حساب ما اضافه نشده هیچ کلی هم از جیب‌مان رفته است! 

مدیر عزیز مدرسه هنوز در مدرسه اعلام نکرده است که رتبه آوردیم! هنوز معلم‌ها می‌پرسند «اصلا شما رفتید مکزیک؟!»

از نظر من فضا برای فعالیت‌های علمی و پژوهشی فراهم نیست و همه این‌ها موجب شد كه کار آزاد را به علم و پژوهش ترجیح دهم! حرف‌هایم را در این چند بندی كه در ادامه می‌آید جمع و جور می‌کنم:

1| مسئولان برای ما خوب شعار می‌دهند اما دریغ از یک مثقال عمل! هیچ حمایت معنوی و مادی در کار نبود! حرف‌هایشان در نمایشگاه پژوهش سال گذشته كه می‌گفتند حمایت می‌كنیم، شعار بود. طرف صحبتم با آقایان عزیز استاندار و معاون پارک علم و فناوری است که هنوز هم عکس و تصاویر و قول‌های‌شان را در حافظه دارم! 

2| هیچ پژوهشکده‌ای نبود که بشود فعالیت‌های علمی‌مان را در آن پیگیری كنیم! این همه زمین ورزشی در گوشه و کنار شهر ساختند، کاش یک اتاق 4×3 برای فعالیت جوانان نخبه هم در مشهد می‌ساختند!

3| در تنها پژوهشکده روباتیک مشهد، یک فرد با مدرک کارشناسی ادبیات را برای مدیریت گذاشته‌اند! در ضمن در جشنواره خوارزمی امسال یک طرح موقعیت‌یاب محلی را که با هزینه بسیار پایین ساخته‌ایم شركت دادیم و گویا رتبه آورده است و همین امروز و فردا خبرش اعلام می‌شود! می‌گویم مسئولان آماده شوند برای عكس‌های یادگاری؛ مثل خوارزمی 89!

نظرات کاربران
کد امنیتی