رسم وفا در آیین نیک‌بختی
جاکتابی

رسم وفا در آیین نیک‌بختی

نویسنده : الهام یوسفی


عنوان: رسم وفا نویسنده: رفیعه رضاداد ناشر: جام طهور قطع کتاب: پالتویی تعداد صفحه: 222 قیمت: 3500 تومان

 «... من یارانی باوفاتر و بهتر از یاران خود سراغ ندارم...» این فرموده حسین‌بن‌علی(ع) در شب عاشورا است.

گمان می‌کنم عاشورا شبیه کتابی شده است که از بس به چشمان‌مان نزدیکش کرده‌ایم توان خواندنش را از دست داده‌ایم. البته ممکن است فرض عده‌ای غیر از این باشد و بگویند امکان خواندن این کتاب حماسی از دوری آن است، اما من فکر می‌کنم ما برای خواندن نوشته‌هایی که دور از چشمان‌مان است بیش‌تر تلاش داریم تا آنان‌که پیش روی‌مان است!

عاشورا بیشتر از آن که مصیبت در دل خود جای داده باشد، حماسه و ایثار در خود نهفته دارد. حماسه‌ای که با یارانی اندک رقم خورد و چنین جاودانه شد. اما نکته این‌جاست که درخشش شهدای هاشمی کربلا، باعث شده تا حماسه‌آفرینی دیگر یاران امام چندان مورد توجه قرار نگیرد.

درک این که چگونه خاندان پیامبر(ص) به این مرتبه از لیاقت رسیده‌اند که در زمره بهترین‌ها قرار بگیرند شاید چندان سخت نباشد اما چگونه یاران غیر هاشمیِ آن حضرت به این مرتبه و جایگاه رسیده‌اند، سوالی‌ست بس مشکل! به خصوص وقتی که می‌بینیم در این میان تعدادی نیز بوده‌اند که در روزهای آخر و حتی ساعات واپسین از لشکر اشقیا، به سپاه شهادت پیوسته‌اند و چنان صحنه‌های عاشقانه‌ای را به نمایش گذاشته‌اند که تاریخ را انگشت به دهان گذاشته است. این اصحاب که رسم وفا را به بشریّت آموختند، همانانی بودند که تا آخرین دم پاسدار جانِ امام و خانواده ایشان شدند.

 «رسمِ وفا» نام کتابی‌ست به قلم سرکار خانم «رفیعه رضاداد» که توجهی در حد توان به زندگی شهدای غیر هاشمی کربلا دارد. ایشان برای شفاف شدن زندگی این شهدا سراغ کتب و منابع تاریخی متعدد می‌رود و با استفاده از 28عنوان کتاب که نام‌شان در پایان کتاب آمده به شرح حال شهدای غیر هاشمی که نام‌شان در زیارت ناحیه مقدسه امام زمان(ع) آمده و یاران دیگری که نام‌شان در این زیارت نیامده، می‌پردازد. نویسنده به شکل رسمی و مورّخانه قلم به دست گرفته و هرآنچه در تاریخ درباره این شهدا آمده و این را که ایشان چگونه به امام خویش پیوسته‌اند و در عاشورا چه کرده‌اند نقل می‌کند. البته برای بعضی این شهدا اشارات کوتاهی در مقاتل و منابع آمده، اما حتی خواندن همان چند خط نیز خالی از لطف نیست.

خانم رضاداد کمتر وارد فضای احساسی شده است؛ اما با این حال، چون خیلی مرتب و مختصر و مفید کتابش را نوشته، خواننده را به خوانِشِ خویش تشویق می‌کند.

نظرات کاربران
کد امنیتی
تبلیغات
تبلیغات