کاظميان در عرش؟ کاظميان در فرش؟
[حکايت‌هفته]

کاظميان در عرش؟ کاظميان در فرش؟

نویسنده : ایمان فروزان-مهدیه جوادی

مريدان نزد ابوجارچي آمدند و او را گفتند: ما را پندي ده تا فوتباليست شويم. پيرنا گفت: «جواد کاظميان» را الگو قرار دهيد. گويند چون او براي اولين بار پا در زمين خاکي فوتبال محله‌شان گذاشت، تا شعاع 5 کيلومتر تمامي توپ‌هاي پلاستيکي و بادي به يک باره ترکيدند، در 3 سالگي به درجه‌اي از فن فوتبال رسيد که با يک پا هزار روپايي مي‌زد، در ده سالگي توپ را 10 روز بر روي گردن داشت تا روزي به WC رفته بود، توپ از روي گردنش به داخل چاه افتاد (وگرنه هنوز توپ روي گردنش بود.) استادنا و خفن اخلاق فوتبالي «شيث رضايي» در وصف او گفته است: دادشنارا را صبر و جنبه‌اي بسيار بود، مثلا در همين بازي سپاهان و پرسپوليس، بعد از اين‌که در يک تعويض به زمين آمد و 5 دقيقه بعد دوباره تعويض شد، نه تنها شيشه آب را به دماغ مربي نکوفت، تازه به مربي هيچ نگفت و فقط به روزنامه‌ها گفت که: «فوتبال ورزش کثيفيه و آدم يک روز روي عرش است و يک روز روي فرش.» مريدان با درک اين حد از جنبه و ظرفيت جملگي قالب تهي کردند و عطاي فوتبال را به لقايش بخشيده به سر کوچه رفتند و توشله بازي را پيشه کردند.

نظرات کاربران
کد امنیتی