حيرانم! حيراني؟
سي جيم نما

حيرانم! حيراني؟

نویسنده : دست قيچي

نماهاي عجيب و غريبي را که سيروس مقدم از ته ليوان، زير ميز و امثال اين‌ها مي‌گرفت يادتان هست؟ سريال «24» و نمونه داخلي‌اش را که «فريدون جيراني» ساخته بود و تصوير مدام به چند قسمت تقسيم مي‌شد را هم بگذاريد کنارش تا به اثري جديد برسيم که همه اين خاطرات را از ذهن‌تان پرت مي‌کند بيرون. در اين يکي هر بار کسي با ديگري تماس مي‌گيرد (که تقريبا نيمي از زمان هر قسمت به اين تماس‌ها اختصاص پيدا مي‌کند) تصوير به 2 الي 9 قسمت تقسيم مي‌شود. سريال مدام بين گذشته و حال در نوسان است و کلي صحنه آهسته دارد. يکي از ابداعات جديد اين سريال هم استفاده فراوان از انعکاس تصوير در آب و شيشه و اين جور چيزهاست. بعضي وقت‌ها هم شخصيت اصلي که دارد راه مي‌رود، سايه کلي آدم از جلوي تصوير رد مي‌شود که يادآور فيلم‌هاي پرده‌اي است که کنار خيابان مي‌فروشند و سايه تماشاگران داخل سالن روي فيلم مي‌افتد.

 

اما اين تمهيدها به همراه نماهاي بسته (کلوزآپ) شديد که در آثار سينمايي «اميد بنکدار» و «کيوان علي‌محمدي» مثل «شبانه» و «شبانه‌روز» هم به وفور ديده مي‌شد و کارآيي چنداني نداشت، اين‌جا و در سريال حيراني تا حدودي جواب داده است. در اين داستان «پولاد مرزبان» پس از مدت‌ها غربت‌نشيني به ايران برمي‌گردد تا مراقب مادربزرگ بيمارش «مهربانو» باشد. ولي صحبت‌هاي مادربزرگ و آشنايي با خانواده، فرجام او را به ورطه حيرت سوق مي‌دهد. درگيري محمد هم که با فوت پدرش در پي واقعيت زندگي او افتاده و شک کرده است که آيا ثروت خانواده ناشي از حق‌خوري بوده يا نه هم جالب از کار درآمده است. پس اين پيچش‌هاي تصويري خيلي به درآمدن اين فضاي سرگشتگي کمک کرده است. ولي افراط در اين سبک هم سر مخاطب را به درد مي‌آورد و باعث ريزش مخاطبي مي‌شود که چندان صبور نيست. گره افکني‌هاي قصه هر چند از جنسي نخ‌نما شده و تکراري است اما درست و به‌موقع به کار رفته است و مدام سؤال‌هاي جديد براي مخاطب ايجاد مي‌کند. فقط کاش کمي از دوربين روي دست اثر کم مي‌شد چون ديگر واقعا به يک ژست دستمالي شده تبديل شده است.

 

کار بازيگران هم در مجموع قانع‌کننده است چون در اين شيوه فيلم‌برداري که حرکت زيادي ندارد و دوربين مدام روي صورت بازيگران است، همه حس و حال صحنه بايد از طريق ميميک‌هاي صورت و نحوه بيان درست به مخاطب منتقل شود. جز يکي دو مورد بقيه بازيگران توانسته‌اند از عهده کار برآيند، به ويژه «بابک حميديان» هم که مثل هميشه عالي است. در مجموع «حيراني» يکي از پديده‌هاي تلويزيون در سال جديد است که بعيد مي‌دانم به اين زودي‌ها ديگر تکرار شود، چون تا بخواهد سردرد ناشي از اين يکي خوب شود، يک دهه وقت و کلي قرص آسپرين لازم است!

نظرات کاربران
کد امنیتی