وجدان ما و ميانمار
بازتاب

وجدان ما و ميانمار

نویسنده : سيد محسن اسدي

هفته گذشته در ستون محرمانه مستقيم به فاجعه ميانمار اشاره شده بود. منظور از آن يادداشت علاوه بر توجه دادن به آن فاجعه انسان‌سوز و نسل‌کش، تاکيد اين نکته بود که المپيک (که به دليل اهميت و جايگاهش در متن و راس اخبار رسانه‌ها قرار مي‌گيرد) مانع ديده شدن بدن‌هاي سوخته کودکان ميانماري و شنيده شدن صداي مادران و زنان مظلوم آن نشود. حرف اين بود که با آغاز المپيک رسانه‌هاي دنيا بيش از پيش فرصت دارند که از مسلمانان ميانمار نگويند! اين خاصيت رسانه‌هاست که از بين صداها صداي بلندتر را مي‌شنوند و همچنين هر صدايي که بلندتر باشد را مهم‌تر مي‌انگارند. بگذريم...

 

خوانندگان در واکنش به آن يادداشت به سه گونه اظهار نظر کرده بودند:

 

گروه نخست، ضمن تشکر از نويسنده با مردم ميانمار ابراز همدردي کرده بودند.

 

گروه دوم، نسبت به آمار کشته‌شدگان که در آن يادداشت بين 20 تا 50 هزار نفر ذکر شده بود ايراد گرفته بودند. مثلا پيامکي از شماره 1968...0915 نوشته بود: «تعداد کشته‌ها 2 طرف در ميانمار 400 نفر ذکر شده است، لطفا آمار کذب پخش نکنيد».

 

نکته اينجاست که تا موقع نوشته شدن آن يادداشت و چاپ جيم، آمار دقيقي از کشته‌شدگان روايت نشده بود و نگارنده کمترين و بيشترين آماري که از طريق رسانه‌ها مخابره شده بود را ذکر کرده بود. روز چهارشنبه چهارم مردادماه (جيم قبل از چهارشنبه چاپ مي‌شود!) اولين کسي که در اين آمارها تشکيک ايجاد کرد وزير امور خارجه کشورمان بود که آمار واقعي را به نقل از سفارت ايران در بانکوک، 400 کشته اعلام کرده بود. از همان روز تا الان اين اعداد توسط خبرگزاري‌هاي داخلي و خارجي آمار کشته‌شدگان را روايت کردند: 2000، 1200، 400، 100، 80، 78، 70 و...

 

در نهايت بايد گفت منظور نگارنده از آن يادداشت، تعداد افراد کشته شده، آواره شده و يا مورد تجاوز قرار گرفته نبوده است و صرفا توجه بيشتر به دنياي پيرامون و تصويري که رسانه‌ها از آن براي‌مان مي‌سازند، مراد بود. به همين منظور شايد يادآوري ماجراي ترور در سينماي ايالت کلورادو ايالات متحده بد نباشد. حجم بالاي خبري که درباره اين خبر در رسانه‌هاي داخلي و خارجي توليد شد را مقايسه کنيد با تعداد خبرهايي که در مورد فاجعه انساني ميانمار توليد شده است. بعد از آن مقايسه کنيد تعداد قربانيان هر دو حادثه را. در مورد اول 12 نفر کشته شده‌اند و در دومي به گفته سفارت ايران در بانکوک 400 نفر.

 

گروه سوم، افرادي با نگاهي شبيه اين پيامک بودند: «به جاي اينا از ايران خودمون بنويس وضع ما از اونا هم بدتره. از طرف يه دختر نوجوون که بايد به فکر درمان سرطانش باشه»

 

درباره اين قبيل پيامک‌ها خيلي مي‌شود گفت و نوشت ولي به همين نکته بسنده مي‌کنم که در مقابله بين وجدان و مشکلات، بايد ديد کدامش بيشتر است...

نظرات کاربران
کد امنیتی