نکاتي که بايد در باره «دعا» بدانيم
گفت‌وگوي جيم با مسئول آموزش بعثه مقام معظم رهبري در خراسان

نکاتي که بايد در باره «دعا» بدانيم

نویسنده : فاطمه آستاني

جايي خواندم که؛ «نهاد هستي در اصل وجود خود و در جميع حالت‌ها و حاجت‌هايش لحظه‌‌اي از دعا جدا نيست و وجود دعا از لوازم حتمي و ضروري است که همه مخلوقات از آن برخوردار و به آن مفتخرند.» اين يعني در هيچ ثانيه‌اي نيست که ملکوت خدا از زمزمه دعاي مخلوقي خالي شود. در منابع مختلف آمده که روزها و شب‌هاي ماه مبارک رمضان فرصت مناسبي براي دعاست. اينکه چه بخواهيم؟ و کي بخواهيم؟ و چطور بخواهيم؟ سوال‌هايي‌ست که آن‌ها را با حجت‌الاسلام و المسلمين مسعود حاجي‌ ابراهيمي مسئول آموزش بعثه مقام معظم رهبري در منطقه خراسان در فاصله يک‌ساعته تا افطار در ميان گذاشتيم.

در اين ماه کمترين هزينه را بکنيد و بيشترين بهره را ببريد

زمان و مکان در ميزان اثرگذاري يک دعا موثرند. اين شروع حرف‌هاي حاجي‌ ابراهيمي است. او توضيح مي‌دهد:اغلب اين پرسش مطرح مي‌شود که روز و ساعت خوب و بد براي دعا داريم يا نه؟ من در پاسخ مي‌گويم: روزهايي هستند که در آن‌ها ضريب نفوذ دعاها افزايش مي‌يابند. مثل خوردن دارو مي‌ماند که گاهي دارو تقويتي‌‌ست و گاهي شربت تلخ. فقط تفاوتش اين است که شربت تلخ را در وقت بيماري مي‌خوريم، پس اثرش بيشتر است تا داروي تقويتي.

وي ادامه مي‌دهد: زمان برتر براي دعا يعني برکت. يعني با کمترين هزينه بيشترين بهره را بردن پس اگر کسي دنبال دنيا باشد و براي دنيا هم دعا کند، اين ماه اين خصوصيت را دارد که در صورت اجابت دعايش، دنيايش هم آباد شود. پس اين ماه براي دعا به ديگر زمان‌ها شرافت دارد.

به اعتقاد اين مدرس حوزه دعا در بعضي شرايط نتايج بهتري دارد: دعا در سکون معنا ندارد. يعني نمي‌شود بي‌حرکت انتظار برکت داشت. دوم اينکه اگر دنبال جايي براي دعا هستيد به «خلوت» پناه ببريد. زمان مناسب براي دعا شب و نيمه‌شب است. از طرفي دعاي دسته‌جمعي اثرگذاري زيادي دارد.

وي اضافه مي‌کند: رمضان همه اين ويژگي‌ها را در دل خود دارد. يعني زمان دعاي ما يا سحر است و يا افطار که هر دو زمان شب هستند. اغلب دعاهايمان را در خلوت‌هاي شبانه‌مان روانه آسمان مي‌کنيم و شب‌هاي قدر هم دور هم جمع مي‌شويم تا در يک برنامه دسته‌جمعي طلب نيازهايمان را داشته باشيم. خلاصه اينکه فضا براي دعا حسابي مساعد است.

اين کارشناس مذهبي بيان مي‌کند: به همين خاطر است که پيامبر خدا (ص) مي‌فرمايند: شقي (بيچاره) کسي است که اين ماه بيايد و بخشيده نشود.

 

عافيت فراموش نشود

اما آن ويژگي مهم که حاجي ابراهيمي براي کامل کردن يک دعا بر آن تاکيد دارد؛ درخواست «عافيت» است. او عنوان مي‌کند: هيچ‌گاه در دعاهايمان از عافيت يادمان نرود. يعني عافيت چاشني همه‌چيز باشد. مثلا حتي اگر طلب فلان درخواست دنيايي را هم داريم، دنباله‌اش يک عافيت ضميمه کنيم تا اگر نصيب‌مان شد، همان اسباب ضرر برايمان نشود.

وي تاکيد دارد که يک دعا را هرگز نبايد فراموش کرد و آن طلب ظهور حضرت ولي‌عصر(عج) است؛«اگر ايشان بيايند و قدم بر چشم‌هاي آدميان بگذارند ديگر خيلي از همين دردهايي که در دعاهاي‌مان گنجانده‌ايم، خود به خود محو مي‌شوند و اين يعني نوش‌دارو براي همه نوع درد و نياز.»

 

زبان دعا

اما زبان دعا چيست؟ پاسخ ساده است:

گاهي در دعا لفظ و معنا با هم مطابقت دارند و دل و زبان باهم سازگارند، اما مشکل در محدوديت علم شخص دعا کننده است؛ به اين معنا که اگر فرد دعا کننده بر اسرار و تبعات دعا و حاجت خود واقف بود، نه تنها آن را نمي خواست، بلکه عميقاً از آن دوري مي جست، نقل شده است اميرمؤمنان(ع) در جايي مي‌فرمايد:

رب أمر حرص الانسان عليه، فلما أدرکه ود أن لم يکن أدرکه؛

چه بسا چيزي که انسان براي رسيدن به آن حريص است، ولي وقتي به آن مي‌رسد دوست مي‌دارد که اي کاش هرگز به آن دست نمي‌يافت.

خلاصه در يک کلام يعني بخواهيد اما بدانيد که چه مي‌خواهيد.

نظرات کاربران
کد امنیتی