المپيک مرگ

المپيک مرگ

نویسنده : سيد محسن اسدي

آتش بازي‌ها در دستان ورزشکاراني از تمام دنيا دست به دست مي‌چرخد... در دستان فردي از قبيله ماگ نيز مشعلي است... مشعل بازي‌ها روشن مي‌شود... اجاق آتش نيز روشن مي‌شود... پس از روشن شدن مشعل المپيک همه فضاي ورزشگاه المپيک لندن را سوت و هلهله پر مي‌کند... پس از آتش گرفتن هيزم‌ها اين کودکان مسلمانان ميانماري هستند که مي‌سوزند... اينجا لندن است صداي ما را از محل برگزاري مسابقات المپيک مي‌شنويد... اينجا ميانماراست صداي بي‌نواي صدها هزار مسلمان شنيده نمي‌شود. از امروز به مدت 19 روز مشعل بازي‌هاي المپيک لندن روشن مي‌شود و اين در حالي است که مشعل‌هاي خشم حکومت ميانمار چندين هفته است که وحشيانه‌تر از هميشه بر مسلمانان آن کشور مي‌تازد و خانه و کاشانه آن‌ها را مي‌سوزاند و آن‌ها را از سرزمين مادري‌شان بيرون مي‌کند. از امروز که مسابقات المپيک شروع مي‌شود رسانه‌هاي دنيا بيش از پيش و حتي بيش از همين دو هفته اخير، فرصت دارند که از مسلمانان ميانمار نگويند! سوت مسابقات المپيک چنان بلندايي دارد که به هيچ صداي ديگري مجال شنيده شدن نمي‌دهد چه رسد به صداي مظلومان ميانمار.

در فجايع چند وقت اخير ميانمار به نقلي 20 هزار و به نقلي ديگر 50 هزار مسلمان کشته شده‌اند و به بيش از 5 هزار زن مسلمان تجاوز شده است، 17 روستاي مسلمان‌نشين به خاک و خون افتاده، 30 هزار نفر ناپديد شده‌ و 90 هزار نفر آواره شده‌اند! دولت ميانمار مسلمانان را شهروندان اين کشور نمي‌داند، بنابراين مساجد را تخريب مي‌کند و قرآن‌ها را مي‌سوزاند، حتي زنان مسلمان قبل از 25 سالگي و مردان مسلمان قبل از 30 سالگي حق ازدواج ندارند و افزون بر اين‌ها براي ازدواج بايد از اداره امنيت ميانمار مجوز دريافت کنند که آن هم با شرايط سختي داده مي‌شود! دولت ميانمار در چند سال اخير حتي بر روي افرادي که در عيد قربان، قرباني مي‌کنند، به مسجد رفت و آمد مي‌کنند و يا به آموختن قرآن مشغول مي‌شوند تحت کنترل شديد امنيتي قرار داده است.

ميانمار مي‌رود که به فلسطين جنوب شرقي آسيا تبديل شود، کشوري است با 3 تا 4 ميليون مسلمان و يک حکومت بودايي. گرچه مسلمانان ميانمار حداکثر 7 درصد جمعيت اين کشور را تشکيل مي‌دهند ولي بر اساس مستندات تاريخي، گسترش اسلام در ميانمار به قرن اول هجري باز مي‌گردد. مسلمانان ميانمار در پي اين اتفاقات وحشيانه چاره‌اي جز مهاجرت به مرزهاي بسته کشورهاي همسايه از جمله بنگلادش و تايلند ندارند و در آن جا هم که خبري از توجه بين‌المللي نيست، اتفاقي بهتر از مرگ صرفا با يک فرصت بيشتر در انتظار آن‌ها نيست. نه غذايي و نه سر پناهي. بيماري و مرگ پشت درهاي کشورهاي همسايه، برنده مسابقه نابرابري هستند که در پي حذف بازندگان از صفحه تاريخند.

سکوت دردآور رسانه‌ها بين‌المللي در اوج حملات دولتي و غير دولتي به مسلمانان مظلوم منطقه آراکان ميانمار، حتما در حجم پوشش‌هاي خبري المپيک ناپديدتر مي‌شود. در جايي که حتي خانم «آنگ سان سوچي» رهبر دموکراسي‌خواهان ميانمار و برنده جايزه صلح نوبل (!) سکوت کرده است و چشم بر حقايق اطراف خود بسته است.

نظرات کاربران
کد امنیتی