پيوند نافرجام سـيـنـمـا و فوتبال

پيوند نافرجام سـيـنـمـا و فوتبال

نویسنده : علي نيك فرجام

هفته پاياني ماه خرداد که همزمان بود با آغاز جام ملت‌هاي اروپا (يورو 2012) به شيوه‌اي بي‌سابقه سبب پيوند خوردن موضوع سينما و فوتبال در ايران شد و به‌طور دقيق‌تر بايد بگوييم که اين پيوند نافرجام، از همان زماني شروع شد که زمزمه پخش فوتبال در سالن‌هاي سينما قوت بيشتري گرفت. هرچند که در ابتدا اين زمزمه‌ها خبرهاي مثبتي براي علاقمندان به فوتبال و رويداد پرطرفدار يورو 2012 داشت اما کم‌کم خبرهاي متناقض، سرتاسر خبرگزاري‌ها را به‌خود اختصاص دادند؛ از اعلام نظر سجادپور (مديرکل اداره کل نظارت و ارزشيابي) مبني بر نبودن هيچ مانعي بر سر راه پخش فوتبال در سالن‌هاي سينما، تا مصاحبه نايب رئيس انجمن سينماداران و اعلام خبرهايي مبني بر ارسال نامه‌ براي صدا و سيما و اماکن نيروي انتظامي و اين‌که اکنون هيچ مشکلي براي نمايش مسابقات فوتبال وجود ندارد تا برخورد پليس با «پرديس سينمايي زندگي» که اقدام به فروش بليت به خانواده‌ها براي نمايش فوتبال کرده بود و اظهار نظر سردار احمدي‌مقدم (فرمانده انتظامي تهران بزرگ) که گفته بود: «براي کمک به سينما بايد فيلم خوب توليد شود نه اين‌که در سينما فوتبال نمايش داده شود.» در همين راستا سئوالاتي به ذهن نگارنده مي‌رسد که مي‌تواند در حاشيه اين همه کش‌وقوس جواب‌هاي روشني داشته باشد:

آيا بهتر نبود که يک آئين‌نامه محکم براي فعاليت‌هاي حاشيه‌اي سالن‌هاي سينما تهيه مي‌شد تا شاهد برخوردهاي اين چنيني با سينماداران نباشيم؟

درحالي که سينماداران کشورمان از افت 40 درصدي فروش فيلم‌ها مي‌گويند و به‌طور يقين پخش مسابقات فوتبال در سينماها مي‌توانست نقش موثري در تامين مخارج سالن‌هايي داشته باشد که متعلق به مردم است؛ آيا اين موضوع نمي‌توانست به رفاه بيشتر مخاطبان با بازسازي سالن‌ها از محل درآمدهايي اين چنيني کمک کند؟

درحالي که بسياري از سينماهاي جهان، از ظرفيت‌هاي خود براي برگزاري کنسرت‌هاي موسيقي و جشنواره‌ها بهره مي‌برند، چه‌طور برخي مي‌گويند که سينما فقط جاي پخش فيلم است؟

مگر در هنگام نمايش يک فيلم کمدي‌موزيکال در سينما، خانواده‌ها در کنار هم به تماشا نمي‌نشينند؟ حالا درمورد فوتبال چه تفاوتي ايجاد مي‌شود که مي‌تواند تا اين حد خطرناک جلوه کند؟

نظرات کاربران
کد امنیتی