خداحافظ الکس...
به بهانه خداحافظي اسطوره تورين پس از 19 سال از دنياي فوتبال

خداحافظ الکس...

نویسنده : محمد مهدی اعتمادی

«خوشحالم که شما لبخند زديد، مرا تشويق کرديد، نام مرا فرياد زديد و حمايت کرديد. بطور حتم براي من رنگي زيباتر و روشن‌تر از سفيد و سياه بينکونري نخواهد بود. شما روياي مرا به حقيقت گره زديد و در حال حاضر چيزي مهم‌تر از اين نخواهد بود که بگويم از شما ممنونم».

اين‌ها قسمتي از نامه پر از غم و حسرت پسر طلايي تورين به همه هواداران بيشمارش است؛ الکس دل‌پيرو دو هفته قبل، بعد از 19 سال بازي براي بانوي پير يا همان يوونتوس، از اين تيم خداحافظي کرد. آن هم در يک بازي تلخ مقابل ناپولي که با شکست يووه به پايان رسيد و اين آخرين باري بود که الکس پيراهن سياه و سفيد يوونتوس را به تن مي‌کرد. مردي که نامش با يوونتوس عجين شده و همين او را تبديل به 10 ابدي در قلب همه هوادارانش کرده است. يادآوري سال‌هاي درخشش دل‌پيرو در يوونتوس مطمئنا براي آن‌هايي که فوتبال را با او زندگي کرده‌اند، خالي از لطف نيست.

شروع الکس دوست داشتني

اولين تيمي که الکس در آن به‌طور حرفه‌اي بازي کرد، «پادوا» بود. او نزديک به سه سال در اين تيم بازي مي‌کرد تا بالاخره اولين بازي رسمي در تيم زير 17 ساله‌اي پادوا را تجربه کرد. پادوا فقط يک استارت بود براي ملي پوش شدن دل‌پيرو. او از سال 1991 به تيم ملي زير 17 سال ايتاليا دعوت شد، 3 بازي کرد و 1 گل زد. در سال 1993 به تيم ملي زير 23 سال دعوت شد که در 11 بازي توانست 3 گل براي ايتاليا بزند. الکس از سال 1995 تا 2008 در 91 بازي ملي در مجموع 27 گل براي تيم ملي بزرگسالان ايتاليا زد.

 

1993
 
ميراث دار پيراهن بزرگان

يوونتوس و دورتموند به فينال يوفاکاپ رسيده بودند. در اين بازي روبرتو باجو، دو بار توپ را به دروازه دورتموند زد و همين براي قهرماني يووه کافي بود. باجو آن سال بهترين بازيکن اروپا و بهترين بازيکن سال جهان شد. تورين غرق در شادي در حماسه‌اي بود که باجو آن را رقم زده بود. اما دوست‌داران روبرتو باجو اصلا تصور نمي‌کردند که روزي شماره 10 تيم‌شان را برتن بازيکن ديگري ببينند که او را بيشتر دوست داشته باشند. دوران الکس از راه رسيده بود. حالا او ميراث‌دار پيراهن بزرگاني چون باجو، پلاتيني و ليام برادي بود.

1997
 
منطقه الکس تاسيس شد!

در اين سال يک منطقه جديد به منطقه‌هاي موجود در مستطيل سبز افزوده شد؛ «منطقه دل‌پيرو» او در 3 فصل بازي در يوونتوس آن‌قدر از اين منطقه گل زد تا توانست اين منطقه را به نام خودش سند بزند. سمت چپ محوطه جريمه «منطقه دل‌پيرو» است؛جايي که اگر در آن پا به توپ مي‌شد، ضربه روي پا و بغل پايش مهم نبود. چون آن‌قدر به توپ قوس مي‌داد که گلر بدبخت حريف نتواند به هيچ نوعي دروازه‌اش را نجات دهد. 1997-1998 فصل رويايي الکس بود؛ يعني زماني که او 21 گل در ليگ ايتاليا به ثمر رساند و با زدن 10 گل در چمپيونز ليگ، آقاي گل آن رقابت‌ها شد.

 

1998-2002
 
آغاز عصر رنسانس تورين

سال 98 سال بدي براي يووه بود. تيم به دوپينگ متهم اما تبرئه شد. زانوي دل‌پيرو در اکتبر آسيب ديد و او را 6 ماه از ميدان دور کرد. تيم به رده ششم در پايان فصل سقوط کرده بود؛ فقط يک رنسانس مي‌توانست وضعيت يووه را از اين شوک خارج کند و اين «پنتوريکو» بود که در شروع فصل بعد، رنسانس يووه را رقم زد؛ رنسانسي که 3 سال بعد و در 2001 به اوج خودش رسيد. يوونتوس در سال 2001-2002 دوبار قهرمان سري A شدو دوبار هم سوپر کاپ ايتاليا را به خانه برد. اما از اين مهم‌تر هم بود؛ نايب قهرماني چمپيونز ليگ. نايب قهرماني که با پشت سر گذاشتن بارسا به دست آمد.

 

2008
 
معجزه در سانتياگو برنابئو

بهترين و کوتاه‌ترين توصيف اين است: الکس ديشب سانتياگوبرنابئو را با خاک يکسان کرد! دل‌پيرو در چمپيونز ليگ 2008 دو گل به رئال زد و يوونتوس 2 بر صفر رئال را مغلوب کرد. گل دوم او واقعا به ياد ماندني بود؛ پشت محوطه جريمه، کمي آن طرف‌تر از محوطه دل‌پيرو، با کاسياس تک به تک شد. دل‌پيرو با يک ضربه قوس‌دار طاق دروازه را نشانه گرفت و توپش را به تور رئال دوخت. اين گل زيبا باعث شد در پايان بازي سانتياگوبرنابئو ايستاده او را تشويق کند.

 

2011
 
تشويق و قيام تمام قد!

يوونتوس در ماه فوريه راهي منچستر شد تا براي خداحافظي کهنه‌کار منچستر يعني گري نويل، بازي دوستانه‌اي را ترتيب دهد. دقيقه 65 تابلوي تعويض بالا رفت و شماره 10 روي آن نقش بست. دل‌پيرو تعويض شد تا بيرون بيايد. از زماني که تابلو شماره 10 را نشان مي‌داد تا زماني که الکس به کنار خط رسيد، هواداران منچستر حاضر در اولترافورد همگي به احترام او ايستاده بودند و نزديک به يک دقيقه او را تشويق کردند. بعد از دل آلپي و سانتياگوبرنابئو، اين سومين استاديومي بود که الکس را ايستاده به سمت رخت‌کن بدرقه مي‌کرد.

 

2012
 
پايان غم انگيز يک اسطوره

دل‌پيرو از برخورد مديران باشگاه نااميد است. الکس در فصلي که گذشت 4 گل زده که هر 4 گل براي يووه پيروزي به همراه داشت. 2 تا از همين گل‌ها بود که که اين تيم را در جام حذفي به فينال رساند. اما انگار هيچ‌کدام از مديران يووه و مخصوصا آندرا آنيلي چشم ديدن اسطوره را نداشتند. بازيکن هر اندازه بزرگ‌تر باشد، خداحافظي‌اش به همان اندازه غم‌انگيزتر و تاسف برانگيزتر مي‌شود. الکساندرو دل‌پيرو 36 ساله يا الکس هواداران يوونتوس، فصل آينده کفش‌هايش را آويزان خواهد کرد. تصميم براي خداحافظي شايد در سن و سالي که دل پيرو دارد، چيز چندان عجيبي نباشد، اما 19 سال حضور در يک باشگاه شرايط متفاوتي را رقم مي‌زند؛ به گونه‌اي که همه انگشت به دهان بمانند. همه هواداران يوونتوس مي‌دانند که الکس يک اسطوره بود؛ يک اسطوره بي‌پايان.

نظرات کاربران
کد امنیتی