مگر مشهد تئاتر هم دارد؟

مگر مشهد تئاتر هم دارد؟

نویسنده : اعظم عامل نیک

نقدهای مختلفی به فضای نمایشی مشهد چه از لحاظ مدیریتی و چه در حوزه فعالیت‌های درون گروهی به نظر می‌رسد که دقت در آن‌ها موجب تقویت و تسریع این حرکت مهم خواهد شد، نکاتی که خیلی گذرا به برخی از آن‌ها می‌پردازیم.
نبود فضای آکادمیک در مشهد امکان نقد علمی و تقویت کیفی آثار را کم می‌کند. خیلی از مدعیان نمایش هنوز مکاتب اصلی نمایش را نخوانده‌اند و نمایشنامه‌های مشهور را نمی‌شناسند. این امر انتقادها را بیشتر به سمت تحلیل‌ها و برداشت‌های شخصی می‌کشاند و به افراد اجازه می‌دهد احساسات و نظرات خود را در نقد دخیل کنند و تعبیر به غرض‌ورزی‌های شخصی می‌شود. چه بهتر بود اگر حرص مطالعه در جوانان در کنار عشق به روی صحنه رفتن و دیده شدن تقویت می‌شد. گروه‌های نمایشی فضاهای مطالعاتی درون گروهی تعریف می‌کردند تا این‌که فقط تلاششان این نباشد که کاری را آماده کنند و به روی صحنه ببرند. راستی چرا نویسندگان حرفه‌ای نمایش ما بعضا مکاتب اصلی نمایشنامه نویسی را نمی‌دانند؟ اصلاح این امر فقط با جایگزینی اصل مطالعه محوری در هر حوزه‌ای به‌جا و درکنار تجربه محوری ممکن است.
استعداد یابی، تقویت و پرورش استعدادها مهم‌ترین اتفاقی است که در بطن انجمن‌های هنری باید بیفتد. حمایت از استعدادهای جوان و کمک به مطرح شدن و پیشرفت آنان نیز آنطور که باید و شاید صورت نمی‌گیرد. خبرها حاکی از آن است که بعضی جوان‌ها برای گرفتن محل تمرین باید کلی دوندگی و خواهش کنند و آخرش هم یک روز با گروهشان به محل تمرین مراجعه می‌کنند متوجه می‌شوند که محل تمرین توسط یکی از پشت میزنشینان نمایش و تیمش اشغال شده و اگر جرأت کنند اعتراضی کنند هم صدایشان به جایی نمی‌رسد. حال که حرکت رو به رشد نمایش مشهد با استقبال قابل توجهی از مخاطبان همراه شده‌است بهتر است که مهره‌های مختلف نمایشی از مدیریت گرفته تا هنرمندان روی صحنه، دست برادری به یکدیگر دهند و یادشان نرود که هنوز هم در این شهر بسیارند افرادی که از شنیدن خبر اجرای نمایش در شهرشان تعجب می‌کنند و می‌گویند: «مگر مشهد نمایش هم دارد؟»

نظرات کاربران
کد امنیتی