چرا تهرونيان ناراحتند؟!

چرا تهرونيان ناراحتند؟!

نویسنده :

مي‌گويند 42 درصد تهراني‌ها اغلب شاد هستند، 28 درصد آن‌ها گاهي شاد و گاهي غمگين هستند و 30 درصد تهراني‌ها هميشه غمگين هستند و زانوي غم در بغل دارند!

اين آمارها را عمه خانم کوچيکه ارائه نکرده، بلکه نتايج يک پايان نامه در دانشگاه شهيد بهشتي تهران است. بنده به آن 42 درصد تهراني خوشحال کاري ندارم، آن 28 درصد هم وقتي تکليف‌شان با خودشان روشن شد بعدا مي‌توانند ابراز وجود کنند و اما براي اين که ثابت کنم پايان نامه‌هاي من از پايان‌نامه‌هاي اين دانشگاه کم نمي‌آورد، علت‌هاي غمگينانه بودن 30 درصد از تهراني‌ها يا همان تهرونيان را مي‌نويسم:

* اين بندگان خدا که مثل ما شبکه استاني ندارند که 24 ساعته پاي آن بنشينند و از خنده روده بر شوند، براي همين مجبورند غمگين شوند.

* دم به ساعت اعلام مي‌کنند که در تهران مي‌خواهد زلزله بيايد بدتر از بم، خداييش ما هم جاي اين طفلک‌ها باشيم اول مثل بيد مي‌لرزيم و بعد زانوي غمناک‌مان را در آغوش مي‌گيريم!

* اصلا و اصولا وقتي 30 درصد آدم بروند جردن و شادي 42 درصد آدم الکي خوش را ببينند، همين که از غصه دق مرگ نمي‌شوند بايد کلاه‌شان را بيندازند بالا!

* از علت‌هاي غمگين شدن تهرونيان وجود مترو است! اگر آن‌ها هم قطارشهري داشتند، هر روز صبح با اشتياق روزنامه مي‌خريدند و وقتي از قول شهردار مي‌خواندند که «قطارشهري تهران تا پس فردا افتتاح مره، اگه نرفت، مو موروم» کلي ذوق مي‌کردند!

* خيابان‌هاي تهران مثل خيابان‌هاي ما آبگرفتگي ندارد، در نتيجه آب باران جمع نمي‌شود، در نتيجه هيچ آبي هم پيشينگ نمي‌شود، پس نتيجه مي‌گيريم که به تهراني جماعت حس قايق موتوري دست نمي‌دهد و کيف نمي‌کند و در نتيجه زانوي غم به سمت بغل‌شان مي‌آيد!

* کنسرت‌ موسيقي، تئاتر و چيزهايي از اين قبيل که همگي سعي در بيرون آوردن اشک آدمي از مجاري چشم را دارند، بسيار در غمگينانه کردن موثرند، اي کاش اين بي‌نواها هم امکانات فرهنگي و هنري ما را داشتند تا هميشه گونه‌هايشان ورقلمبيده بود!

* و البته علت اصلي غمناکي 30 درصد تهراني‌ها اين است که «جيم» در تهران دفتر ندارد!

در آخر متقاضي هستم از دانشگاه پيام نور مشهد که يک تحقيق همين جوري روي مردم مشهد اجرا کند تا علت‌هاي غمگينانه بودن مشهديان را هم توضيح دهم. علي ايحال شاد باشيد!

نظرات کاربران
کد امنیتی
پربازدیدتریـــن ها
یادداشت

سر‌پل‌ذهاب با «ذال» نوشته می‌شود، نه با «ز» زلزله

٩٦/٠٨/٢٥
درباره حضور پرتعداد بازیگران در جایگاه اجرا، به بهانه عبدی‌شو

پا تو کفش من نکن!

٩٦/٠٨/٢٥
یادداشت

خدمت خالصانه

٩٦/٠٨/٢٥
فتوچاپ

فتوچاپ 512

٩٦/٠٨/٢٥
روایت‌هایی درباره خرده رفتارهای ما در مقایسه با سبک زندگی پیامبر (ص) و امامان‌ معصوم‌مان(ع)

پدران ما و ما

٩٦/٠٨/٢٥
تلگجیم

تلگجیم 512

٩٦/٠٨/٢٥
آنتن

جیم بدون نمک!

٩٦/٠٨/٢٥
چهره هفته

سوشا در جستجوي پاتريك

٩٦/٠٨/٢٥
جارچی

جارچی 512

٩٦/٠٨/٢٥
درباره جایزه‌های ادبی و کتاب سال ایران به بهانه برگزاری اولین دوره جایزه احمد محمود

قلم های مطلا

٩٦/٠٨/٢٥
پایان نامه

مثلا ما همه مقصریم ...

٩٦/٠٨/٢٥
مهدی برادران رئیس هیئت فوتبال استان خراسان در گفت و گو با جیم خبر داد

به دنبال حذف ورزشگاه ثامن نیستیم

٩٦/٠٨/٢٥
کافه جهان نما

اراک، دیاری در مسیر جاده ابریشم...

٩٦/٠٨/٢٥
گفت‌و‌گو با حجت الاسلام واعظ موسوی درباره سحر و جادو

سحر و جادو دکان است

٩٦/٠٨/٢٥
شگرد

قبل از فروش گوشی آیفون‌ چه کنیم؟

٩٦/٠٨/٢٥
شاخ هفته

قطار بازی

٩٦/٠٨/٢٥
یادداشت

بازار رمالی در فوتبال دودوتا چارتای ساده

٩٦/٠٨/٢٥
یادداشت

اندر حکمت قیمه و ماست!

٩٦/٠٨/٢٥
ذهن زیبا

ذهن زیبا 512

٩٦/٠٨/٢٤
دات کام

ساوند کلاود؛ غنیمتی برای موزیک دوستان

٩٦/٠٨/٢٥
تبلیغات