چرا تهرونيان ناراحتند؟!

چرا تهرونيان ناراحتند؟!

نویسنده :

مي‌گويند 42 درصد تهراني‌ها اغلب شاد هستند، 28 درصد آن‌ها گاهي شاد و گاهي غمگين هستند و 30 درصد تهراني‌ها هميشه غمگين هستند و زانوي غم در بغل دارند!

اين آمارها را عمه خانم کوچيکه ارائه نکرده، بلکه نتايج يک پايان نامه در دانشگاه شهيد بهشتي تهران است. بنده به آن 42 درصد تهراني خوشحال کاري ندارم، آن 28 درصد هم وقتي تکليف‌شان با خودشان روشن شد بعدا مي‌توانند ابراز وجود کنند و اما براي اين که ثابت کنم پايان نامه‌هاي من از پايان‌نامه‌هاي اين دانشگاه کم نمي‌آورد، علت‌هاي غمگينانه بودن 30 درصد از تهراني‌ها يا همان تهرونيان را مي‌نويسم:

* اين بندگان خدا که مثل ما شبکه استاني ندارند که 24 ساعته پاي آن بنشينند و از خنده روده بر شوند، براي همين مجبورند غمگين شوند.

* دم به ساعت اعلام مي‌کنند که در تهران مي‌خواهد زلزله بيايد بدتر از بم، خداييش ما هم جاي اين طفلک‌ها باشيم اول مثل بيد مي‌لرزيم و بعد زانوي غمناک‌مان را در آغوش مي‌گيريم!

* اصلا و اصولا وقتي 30 درصد آدم بروند جردن و شادي 42 درصد آدم الکي خوش را ببينند، همين که از غصه دق مرگ نمي‌شوند بايد کلاه‌شان را بيندازند بالا!

* از علت‌هاي غمگين شدن تهرونيان وجود مترو است! اگر آن‌ها هم قطارشهري داشتند، هر روز صبح با اشتياق روزنامه مي‌خريدند و وقتي از قول شهردار مي‌خواندند که «قطارشهري تهران تا پس فردا افتتاح مره، اگه نرفت، مو موروم» کلي ذوق مي‌کردند!

* خيابان‌هاي تهران مثل خيابان‌هاي ما آبگرفتگي ندارد، در نتيجه آب باران جمع نمي‌شود، در نتيجه هيچ آبي هم پيشينگ نمي‌شود، پس نتيجه مي‌گيريم که به تهراني جماعت حس قايق موتوري دست نمي‌دهد و کيف نمي‌کند و در نتيجه زانوي غم به سمت بغل‌شان مي‌آيد!

* کنسرت‌ موسيقي، تئاتر و چيزهايي از اين قبيل که همگي سعي در بيرون آوردن اشک آدمي از مجاري چشم را دارند، بسيار در غمگينانه کردن موثرند، اي کاش اين بي‌نواها هم امکانات فرهنگي و هنري ما را داشتند تا هميشه گونه‌هايشان ورقلمبيده بود!

* و البته علت اصلي غمناکي 30 درصد تهراني‌ها اين است که «جيم» در تهران دفتر ندارد!

در آخر متقاضي هستم از دانشگاه پيام نور مشهد که يک تحقيق همين جوري روي مردم مشهد اجرا کند تا علت‌هاي غمگينانه بودن مشهديان را هم توضيح دهم. علي ايحال شاد باشيد!

نظرات کاربران
کد امنیتی
پربازدیدتریـــن ها
برگزیدن یک موقعیت شغلی متفاوت

عشق و زندگی در نقطه‏ صفر مرزی

٩٦/٠٤/٠١
تلگجیم

تلگجیم 491

٩٦/٠٤/٠١
برگزیده سایت

سه راهکار تضمین شده برای کوتاه‌ نویسی!

٩٦/٠٤/٠١
هر سال احسان علیخانی در ماه عسل یادمان می‌اندازد که بعضی‌ها عجیب دوست دارند مشکلات زندگی‌شان را در بوق

کی از همه بدبخت ‌تره؟!

٩٦/٠٤/٠١
شاخ هفته

کاش حوصله شان سر برود

٩٦/٠٤/٠١
معرفی تلگرام‌های غیررسمی و پاسخ به این سـوال که آیا آن‌ها قابل اعتمادند؟

تلگرام‌ های فارسی!

٩٦/٠٤/٠١
پایان‌نامه

به دولت کمک کنید!

٩٦/٠٤/٠١
چهره هفته

من هم یک خمار هستم!

٩٦/٠٤/٠١
جارچی

جارچی 491

٩٦/٠٤/٠١

نگاهی به رایج‌ ترین موقعیت‌ هایی که یکهویی بیچاره‌ ترین می‌شویم!

٩٦/٠٤/٠١
ناصرخان آکتور سینما

حكمت همه و هيچى!

٩٦/٠٤/٠١
جانونی

قصه شیخ بهایی و اختراع نان سنگک!

٩٦/٠٤/٠١
فتوچاپ

فتوچاپ 491

٩٦/٠٤/٠١
حکایت هفته

اندر حکایت دزدیده شدن شمشیر نادرشاه و مریدان

٩٦/٠٤/٠١
دات کام

کلاس ترک اعتیاد اسمارت فون‌ها

٩٦/٠٤/٠١
مینیمال

قحطی پوشک در ﺍﺳﺮﺍﺋﯿﻞ!

٩٦/٠٤/٠١

پاسخ به یک سوال مهم آیا تیم‌های ایرانی می‌توانند سیاست بایرن را در نقل و انتقالات دنبال کنند؟

٩٦/٠٤/٠١
گپ وگفتی با «پیمان خاکسار»، مترجمی که در بازار کساد نشر کارهایش با استقبال مواجه می‌شود

از تدوین «شیار ۱۴۳» تا ترجمه «جزء از کل»

٩٦/٠٤/٠١
کافه جهان نما

سوئد، اینجا همه چیز سرجای خودش است

٩٦/٠٤/٠١
شگرد خفن

Adsl ندارید؟ هات‌اسپات کنید

٩٦/٠٤/٠١
تبلیغات
تبلیغات