یک عکس و هزاران حرف
از عکاسی مستند - اجتماعی چه می دانید؟

یک عکس و هزاران حرف

نویسنده : تینا کمال احمدی

تقریباً دو سال پیش بود که خواهرم یک دوربین نیمه حرفه‌ای خرید و همین قضیه باعث شد که من علاقه و همچنین استعدادم را کشف کنم. دوربین خواهرم همراه همیشگی من شد و تا کوچک‌ترین مسئله‌ای توجه‌ام را جلب می‌کرد از آن عکس می‌گرفتم. کمی بعد ماجرا جدی‌تر شد و برای همین به کلاس‌های عکاسی رفتم و در کنار آن کتاب‌های مرتبط با این رشته را هم خواندم. دوست داشتم از مردم عکس بگیرم، از همین اتفاق‌های ساده که هر روز با آن مواجه هستیم ولی ساده از کنارش می‌گذریم. عکاسی مستند دنیایی داشت که هر روز بیشتر و بیشتر توجه‌ام را جلب می‌کرد. 

«رضا زنگنه» از عکاسان مستند خوشنامی است که سال‌هاست در این حوزه فعالیت می‌کند. حوزه کاری او عکاسی خیابانی است که اتفاقاً این روزها طرفداران زیادی پیدا کرده. کافی است کمی اینستاگرام را بالا و پایین کنید تا متوجه اشتیاق مردم برای عکاسی خیابانی را ببینید. آنچه در ادامه می‌خوانید گفت و گوی من با رضا زنگنه در خصوص عکاسی خیابانی است. 

 

+ عکاسی شاخه‌های مختلفی دارد که اخیرا نوع خیابانی‌اش با استقبال مواجه شده، لطفاً کمی در مورد عکاسی خیابانی و علاقه‌تان توضیح دهید؟

شخصا دوست دارم بیشتر ژانرها و سبک‌های این هنر را تجربه کنم اما بیش از همه به عکاسی مستند-اجتماعی علاقه دارم. در این سبک همه چیز را همان‌طور که هست و کاملاً واقعی ثبت می‌کنیم. عکاسی خیابانی نیز شاخه‌ای از عکاسی مستند-اجتماعی است، در واقع محوریت موضوعی این سبک مردم هستند. در عکاسی خیابانی می‌توان به وسیله‌ی موضوعات سیاسی، اجتماعی، فرهنگی و... یک جامعه را به تصویر کشید، البته خیلی وقت‌ها یک عکاس خیابانی، خیلی ساده می‌تواند صحنه‌هایی از زندگی روزمره‌ی افراد معمولی را در پارک و خیابان، فروشگاه‌ها و یا هر مکان دیگری که محل رفت و آمد مردم است به ثبت برساند.

 

+ برای افرادی که می‌خواهند حرفه‌ای‌تر به این نوع عکاسی نگاه کنند، چه چیزی پیشنهاد می‌کنید؟ 

برای شروع عکاسی در هر ژانری شرط اول علاقه است. گذراندن یک دوره مقدماتی آموزشی و رفته رفته کسب تجربه و بعد از آن هم انتخاب مسیر و سبک مورد علاقه‌مان عکاسی، چیزی است که هنرجو به آن احتیاج دارد تا بتوانید وارد دنیای حرفه‌ای عکاسی شود.  

 رضا زنگنه

 

+ وقتی کار با دوربین و مبانی تئوری را آموختیم، برای عکاسی خیابانی به چه چیزهایی نیاز داریم؟ 

 یک عکاس مستند-اجتماعی باید روابط عمومی بالایی داشته باشد. درست است که در خیلی از موارد باید بدون اینکه سوژه شما متوجه حضور عکاس بشود، عکس را ثبت کنید اما گاهی اوقات لازم است که با سوژه ارتباط برقرار کنید و چه بسا به عکس‌های جذابتری برسید. بعضی مواقع هم ممکن است که سوژه شما در لحظه عکاسی از حضور در عکس شما ممناعت کند که شما می‌توانید با رویی خوش و گفت‌وگویی دوستانه او را متقاعد کنید. گاهی برای ارائه یک مجموعه خوب در ابتدا لازم است با اشخاصی که مربوط به سوژه عکاسی شما هستند، نشست و برخاست کنید و حتی خیلی از نکات ریزی که می‌توانند به بهتر شدن عکس‌ها کمک کنند را کشف کنید. برای داشتن یک عکس خوب گاهی لازم است موضوعات را با لحن طعنه‌آمیز و یا شوخ طبیعی سیاسی و اجتماعی در عکس‌هایتان بیان کنید تا نظر بیننده را جلب کند. 

 

+ چه شد که مردم تا این اندازه به عکاسی خیابانی مشتاق شدند؟ 

نمی‌خواهم خدایی نکرده به نویسندگان جسارت کنم اما به نظرم هنر عکاسی و نقاشی می‌تواند نسبت به هنرهای دیگر ساده‌تر و گیراتر باشد. می‌تواند حرف‌های دل مردم را بهتر نشان دهد. من به شخصه هدفم از عکاسی خیابانی نشان دادن مشکلات و دردها است. یا شاید مسائلی که باعث شادی مردم می‌شود. در واقع اثرگذاری خوب آن است، که مردم را مشتاق می‌کند.

 

خیلی از عکس‌های خیابانی خوب با موبایل به ثبت می‌رسند، به نظر شما داشتن دوربین حرفه‌ای در عکاسی خیابانی ملاکی برای بهتر بودن است؟

عکاسی خیابانی با موبایل بسیار راحت‌تر است، چون هم حجم کم‌تری نسبت به دوربین‌های حرفه ای دارد و هم عکاس به راحتی و بدون اینکه کسی متوجه بشود می‌تواند عکاسی کند. نکته دیگر اینکه موبایل همیشه و همه جا در دسترس شما است! هنرمندانی هستند که بصورت کاملاً حرفه‌ای به وسیله‌ی موبایل ثبت‌های بسیار گیرا و حرفه‌ای را خلق می‌کنند.

علت مورد توجه قرار گرفتن عکاسی با موبایل هم در بین مردم به نظرم برمی‌گردد به امکان ارسال و به اشتراک گذاشتن عکس‌ها در فضای مجازی و عدم مراجعه به لابراتور‌ها برای چاپ عکس‌ها.

رضا زنگنه 

 

+ خیلی از مردم دوست ندارند بی‌اجازه از آن‌ها عکس بگیریم و یا سوژه عکس‌های خیابانی ما بشوند. ممکن است حتی هنگام عکاسی مچ ما را بگیرند و واکنش منفی نشان دهند، چه راهکارهایی برای کم شدن بازخورد‌های منفی و همکاری مردم دارید؟

برای عکاسی خیابانی اول از همه پوشش لباس شما اهمیت دارد. حتی چهره شما هم می‌تواند تاثیر داشته باشد. طوری لباس بپوشید که جلب توجه نکند و حدالامکان از دوربین‌های نیمه حرفه‌ای و یا موبایل برای ثبت تصاویر استفاده کنید تا کم‌تر توجه بقیه را به خودتان جلب کنید. 

 

+ از آنجایی که در بسیاری از موارد ممکن است با عکس گرفتن به حریم شخصی افراد تجاوز کنیم، چه وقت‌هایی باید از طرف مقابل اجازه بگیریم؛ حتی خیلی وقت‌ها ممکن است اجازه گرفتن به قیمت قربانی شدن سوژه تمام شود یا اینکه طرف مقابل وقتی که بفهمد داریم از او عکس می‌گیریم ژست بگیرد و عکس حالت طبیعی نداشته باشد... 

بعضی وقت‌ها، در عکاسی خیابانی، برای من پیش آمده است که اشخاصی که از آن ها عکاسی میکنم بعد از این که متوجه می شوند در حال عکاسی از آن‌ها هستم واکنش نشان داده اند،که کاملاً هم حق داشته‌اند. در بیشتر موارد صحبت کردن با روی خوش، توضیح دادن دلیل عکاسی و یا ارائه کارت شناسایی معتبر مشکل حل می‌شود. ولی گاهی عزیزانی هستند که اصلاً با این قضیه کنار نمی‌آیند که تنها راه حل، حذف عکس گرفته شده و عذر خواهی است! 

رضا زنگنه

برچسب ها
عکاسی خیابانی
علاقه مردم به عکاسی خیابانی
عکاسی خیابانی در اینستاگرام
رضا زنگنه عکاس مستند
رضا زنگنه
اصول عکاسی خیابانی
درباره نویسنده
نظرات کاربران
کد امنیتی
الهام حبشی
الهام حبشی
٩٦/٠٩/٢٢
٠
٠
تنها بدی دوربین دست گرفتن همین جلب توجهشه! یک جوری به آدم نگاه می کنن مردم انگار یک چیز محیرالعقول دستته!! احساس معذب بودن! منم خیلی عکاسی رو دوس دارم ولی خب فعلا دوربین ندارم و به دوربین گوشیم قناعت کردم. اغلب از هر جایی یا هر چیزی که نظرم رو جلب کنه عکس می‌گیرم ولی سعی میکنم اگر سوژه آدمه یا چیزی که ممکنه صاحبش شاکی بشه یواشکی اینکارو بکنم :)) حرف این بنده خدا رو در مورد سادگی یادگیریش قبول دارم . ولی خب عکاسی هم مثل خیلی از هنرهای دیگه، علاقه و استعداد می‎خواد که خیلی ها هرچند اگر ابزارش رو هم داشته باشن توان تشخیص و ثبت تصاویر خوب رو ندارن.
تینا کمال احمدی
تینا کمال احمدی
٩٦/٠٩/٢٣
٠
٠
اره، دقیقا همینطوره....خیلی وقتها برای خود من پیش اومده که وقتی داشتم توی خیابون عکاسی میکردم، مردم خیلی سریع موضع گیری کردن و حتی فک کردن من پلیسم و میخوام ازشون عکس بگیرم تا بیان دستگیرشون کنن.
پربازدیدتریـــن ها