گفت و گو با میلاد دخانچی مجری و کارگردان برنامه جیوگی
آرام و روان مثل جیوه...

گفت و گو با میلاد دخانچی مجری و کارگردان برنامه جیوگی

نویسنده : مائده کاشیان

مدت‌هاست که مخاطب تلویزیون دیگر حوصله ندارد پای برنامه‌هایی بنشیند که مجری و میهمان برنامه که احتمالا دکتر، روانشناس و خلاصه کارشناس است، ساعتی روبه‌روی یکدیگر بنشینند و به گفتگوی معمولی و یکنواخت آ‌ن‌ها گوش کند و خلاصه، کار اهالی رسانه ملی برای کشاندن مخاطب پای تلویزیون و حفظ او حسابی سخت شده است. با این اوضاع  باز هم هر از گاهی برنامه‌هایی هستند که مخاطب را به برنامه‌های گفت‌وگو محور تلویزیون امیدوار کنند، یکی از این برنامه‌ها «جیوگی» است که از سال 94، از شبکه ‌2 روی آنتن می‌رود و چند شب قبل قسمت‌ پایانی فصل 2 این برنامه پخش شد. در ادامه گفت و گویی داشتیم با «میلاد دخانچی» مجری و کارگردان این برنامه که پیشنهاد می‌کنیم از دست ندهید.

+ از ابتدا اساس و مبنای برنامه «جیوگی» چه بود؟

- یک چهارچوب نظری کلی بر برنامه حاکم است که یک نوع سیالیت در امر فرهنگ، اهمیت فرهنگ و نقد فرهنگی را گوشزد کند. به همین خاطر، به مردم عادی، تولیدکنندگان فرهنگ و به کسانی که در حال تجربه این فرهنگ تولید شده هستند و نسبت به آن نقد دارند فضا داده که صحبت کنند.

+ شما فقط طرح مسئله می‌کنید؟ خروجی و نتیجه برنامه چیست؟

- بستگی به موضوع دارد، گاهی طرح مسئله و به رسمیت شناختن آن، گاهی هم ارائه یک سری راه حل‌ها. البته راه حل‌ها تلویحی ارائه شده و برنامه‌ای نبوده که سیاست‌گزار بگوید یک دو سه چهار، باید این کارها را بکنید. بعضی برنامه‌ها می‌خواهند دانش مخاطب را افزایش دهند، یک سری برنامه‌ها هم می‌خواهند بینش مخاطب را تغییر بدهند. هدف ما عوض کردن بینش بوده و می‌خواهیم بگوییم از یک منظر دیگر هم می‌توانی به قضیه نگاه کنی، حالا این مخاطب می‌تواند سیاست‌گزار یا مردم عادی باشد. تا وقتی زاویه دید شما نسبت به مسئله‌ای تغییر نکند، دانشی که تولید می‌کنی، فهمت و نگاهت از آن یکسان است.

+ و نتیجه این تغییر بینش چیست؟ مثلا می‌تواند در جامعه جریان‌ساز باشد؟

- بله، ولی این جریان خیلی نرم و آرام است. وقتی داری دانش مردم را تغییر می‌دهی سریع واکنش نشان می‌دهند، مثلا جامعه به موضوعات سیاسی و مثلا نسبت به دانشی که به حوزه سرگرمی و فوتبال ربط دارد و مخاطب منافع زودگذر دارد -که لزوما هم چیز بدی نیست- سریع واکنش نشان می‌دهد، اما وقتی داری بینش مخاطب را تغییر می‌دهی زمان‌بر است.

+ گاهی وقتی مردم در میدان جیوگی گفت‌وگو می‌کند، مخاطب احساس می‌کند آن‌ها حرف‌هایی می‌زنند که قرار است بزنند، این صحبت‌ها چقدر گزینشی است؟

- هفتاد درصد میهمانان میدان جیوگی از طریق فراخوان انتخاب می‌شوند و30 درصدشان هم خودمان پیدا می‌کنیم و افرادی هستند که حرفی برای گفتن دارند، نه حرف‌هایی که ما می‌خواهیم بزنند. مثلا برای موضوع قتل ستایش قریشی، باید چند مددکار اجتماعی و معلم در حضار باشد تا تنوع آرا داشته باشیم. ما بحثی که بین افراد شکل می‌گیرد را سامان می‌دهیم، قاعدتا برنامه‌ساز با چهارچوب کلی به برنامه می‌آید و خود برنامه خنثی نیست، با این چهارچوب فضا کاملا باز است و از قبل تعیین نشده که قرار است چه نتیجه‌ای گرفته شود. اگر حضار هرچه می‌خواهند بگویند و بحث بی‌سر و ته باشد مخاطب هم پس می‌زند، اگر هم همه چی هدایت شده باشد که نمایشی می‌شود.

+ یعنی مردم در جیوگی چقدر می‌توانند آزادانه نظرشان را بگویند؟

 - بعضی‌ها تجربه بد و بعضی‌ها تجربه خوب داشتند. عده‌ای در برنامه حرف‌های تندی زدند ولی خوب حرف زدند و حرف‌شان پخش شده. گاهی آدم‌ها حرف‌های با ارزش و بامحتوایی گفتند اما سر جایش ننشسته، یعنی حرفش خوب بوده، اما به بحث نمی‌خورده که ما آن‌ها را حذف کردیم، بحث‌های خوب اما خسته کننده هم ممکن است حذف ‌شوند. سیاست برنامه اصالت بخشیدن به نگاه مردم عادی‌ست.

+ در میدان جیوگی مردم موافق و مخالف حضور دارند، تا به حال به این موضوع فکر کردید که کارشناس مخالف و موافق دعوت کنید و بحث آن‌‌ها هم دو طرفه باشد؟

- شاید یک روز فرد مخالف با میهمان را دعوت کنیم، ولی فرم برنامه ما مناظره نیست. در ضمن به جز بخش سبک جیوگی که یک کارشناس 4 یا 5 دقیقه جمع بندی می‌کند، در برنامه کارشناس نداریم و بقیه میهمان ما هستند، یعنی کسی که نقطه نظرش کارشناسی نیست و چه بسا من یا برنامه با حرفش مخالف باشیم ولی احساس می‌کنیم شنیده شدن این بحث توسط مخاطب اهمیت دارد.

+ وقتی فرد رو به روی شما یک کارگردان خوب یا چهره‌ی معروفی در ادبیات یا روانشناسی است، ناخودآگاه در ذهن مخاطب در جایگاه کارشناس قرار می‌گیرد!

- این یک فرهنگ رسانه‌ای‌ست که ما سعی داریم عوضش کنیم. به همین دلیل تلویزیون بعضی وقت‌ها به لحاظ محتوایی لَخت است، همیشه گفته می‌شود کارشناس شما بگو... مردم هم در این پیش فرض یک مشت آدم‌های سطحی هستند که باید بگویند: آها پس ما برویم این چیزها را انجام بدهیم! ولی مخاطب باید تربیت شود که عاملیت و تفکر انتقادی داشته باشد و هر حرفی را نپذیرد.

+ در فصل اول جیوگی موضوع خوبی مثل بحران جنسی داشتید، چرا دیگر سراغ چنین موضوعاتی نرفتید؟

- تصمیم عامدانه‌ای نداشتیم که به این موضوع بپردازیم یا نپردازیم، وقتی به قتل ستایش قریشی پرداختیم به بحران جنسی هم اشاره کردیم، بر اساس موضوع برش‌ها انتخاب می‌شود.

+ یعنی چون این موضوعات دغدغه جوان‌هاست و کمتر راجع به آن‌ها صحبت می‌شود، تصمیم نگرفتید که بیشتر سراغ آن‌ها بروید؟

- شما مصداق خاصی را می‌گویید، من که نمی‌توانم روی مصداق حرف بزنم. به همان اندازه که بحران جنسی مهم است، بحث مهارت در کنکور، اختلاف نسل، بحران محیط زیست هم مهم است. خیلی نمی‌شود راحت اولویت‌ها را مشخص کرد و مخاطب برنامه ما فقط جوان‌ها نیستند.

+ پس مخاطب اصلی جیوگی چه کسانی هستند و موضوعات برنامه را چطور انتخاب می‌کنید؟

- افراد دغدغه‌مند در سنین، اقشار و حوزه‌های مختلف هستند و با این رویکرد راجع به چیزی که الان در حوزه فرهنگ مسئله است با مخاطب حرف می‌زنیم. بین محور و موضوع هم تفکیک قائل شدیم، مثلا از اتفاقاتی مثل قتل ستایش قریشی، میتینگ دهه هشتادی‌ها و... الهام می‌گیریم و از آن‌ها به یک تم و محور می‌رسیم که در کل هفته جریان دارد.

+ چقدر درگیر سانسور و خط قرمزها هستید؟

- مسئله‌ی برنامه جیوگی موضوعات سیاسی نیست، خب سمتش نرفتیم، یا ورود به بعضی از حوزه‌های حساس خط قرمز نیستند بلکه ظرافت و ممارست می‌خواهد که به خاطر کمبود زمان به آن‌ها ورود نکردیم. مثلا برنامه‌ی تفاوت خیلی برنامه ظریفی بود و چندلایه داشت، چون بحث‌های قومیت حساس هستند. چیزی به اسم خط قرمز نداریم ولی چیزی به اسم ظرفیت برای پرداخت یک موضوع با ظرافت‌های رسانه داریم و ممکن است ببینیم در جایگاهی نیستیم که درست به موضوع بپردازیم، پس بهتر است اصلا به آن نپردازیم.

+ تا به حال چندین بار نام شهید آوینی را در برنامه آورده‌اید که الگوی شماست، چه چیزی در این شخصیت برای شما جذاب است؟ 

- اعتقاد دارم آوینی یک مکتب فکری‌ست که در عین پایبندی به اصول، یک نوع مطالبه‌گری نقادانه را در فرهنگ ترویج می‌کند و در قامت یک متفکر معاصر دیده نشده و بیشتر به عنوان یک هنرمندی که در روایت فتح حرفی برای گفتن داشته دیده شده. وقتی می‌خواهی خانه‌ای داشته باشی دوست داری رنگ، معماری و دکوراسیون خوبی داشته باشد، اگر خوب نباشد این‌ها را مطالبه می‌کنی، در عین حال این مطالبه‌گری شما نباید به قیمت از دست رفتن ستون‌های خانه تمام شود، یعنی نقد در عین پایبندی به ستون‌ها.

 

+ با توجه به این که در اروپا تجربه زندگی، تحصیل و تدریس داشتید، چطور در برنامه از غرب انتقاد می‌کنید؟‌

- مواجهه ما با غرب همیشه دو سطح دارد. یکی روزمره و تجربی، یکی معرفتی. چیزی که در معرفت نقد می‌شود معمولا نقد تند است، چون بعضی از ارزش‌هایی که نظام غربی به آن‌ها می‌رسد با ارزش‌های شرقی و دینی نمی‌خواند. از طرفی هم انسان تجربیاتی کسب کرده که عقل حکم می‌کند در جایگاه نفی آن نباشیم و چه بسا از آن چیزی یادبگیریم. این رویکرد ما را به یک تعادل می‌رساند که نه در مقام نفی هستی، نه در مقام در اوج کشیدن صد درصدی.

برچسب ها
جیوگی
میلاد دخانچی
مجری جیوگی
مصاحبه با میلا دخانچی
کارگردان جیوگی
نظرات کاربران
کد امنیتی
الهام حبشی
الهام حبشی
٩٥/١٢/١٥
٠
٠
تعریف این برنامه رو شنیدم، اما دو سه دفعه بیشتر ندیدم برنامشو! آخرین بار یادمه در مورد فضای مجازی صحبت میشد که من خوشم نیومد، شاید چون اطلاعات و نظراتی که می دادن صرفا تجویز خوبی برای سطح معمولی جامعه بود، شاید هم اون برنامه که من دیدم کسل کننده بود. ممنون از مصاحبه " خسته نباشی مائده بانو " ^_^
مائده کاشیان
مائده کاشیان
٩٥/١٢/١٥
٠
٠
منظورتو از "تجویز برای سطح معمولی جامعه" نفهمیدم الهام جان//مرسی که خوندی :)
حسان
حسان
٩٥/١٢/٢١
٠
٠
به نظر من جیوگی یه الگو و یه شروع مناسبه برای یک طرز تفکر خاص که میگه یک جا وایسادن و هیچکاری نکردن هیچ نتیجه ای نخواهد داشت . جیوگی کاملا ضد کلیشه است.جیوگی هیجان مخصوص خودش رو داره . جیوگی یک شور به خصوصی ایجاد میکنه برای جدا شدن از یه سطح عامه پسند . شاید تنها مشکلی که این برنامه داره اینکه مدام سوال مطرح میکنه که این البته خوبه ولی چون هیچوقت نمیتونه به اونا پاسخ کامل بده این ممکنه ضعف باشه . شاید تو فصل های بعدی این جبران بشه.
پربازدیدتریـــن ها
چرا این‌قدر زود؟!

نگاهی به زندگی نوابغی که مرگ خیلی زود به سراغ‌شان آمد

٩٦/٠٤/٢٥
درباره یک جشن پر حاشیه

آشتی کنان تتلو و بهنوش

٩٦/٠٤/٢٥
نگاهی به مهم‌ترین فیلم‌هایی که درباره دانشمندان ساخته شده‌ است

دانشمندان بر پرده نقره‌ای

٩٦/٠٤/٢٦
لامپ های سوخته را دور نریزید

ایده های خلاقانه ساخت دکوری با لامپ سوخته

٩٦/٠٤/٢٧
یادداشت‌های آقای تاریک‌فکر

حریم خصوصی فقط صندوق!

٩٦/٠٤/٢٤
معرفی کتاب سهراب سپهری، شاعر-نقاش

سفر به دنیای پر از خیال نقاشی‌های سهراب

٩٦/٠٤/٢٤
به بهانه شروع کمپینی برای بستن دهان تتلو

خفه باد مخالف من!

٩٦/٠٤/٢٨
آشنایی با گونه جانوری چشم و هم چشم کنندگان

شهین داره پس منم میخوام!

٩٦/٠٤/٢٦
به بهانه روز بهزیستی؛

حواس‌مان به کودکان بهزیستی باشد

٩٦/٠٤/٢٥
وقتی از مدیر برنامه سلبریتی‌ها و کارشان حرف می‌زنیم، از چه حرف می‌زنیم؟

کار مدیر برنامه چیست؟

٩٦/٠٤/٢٨
راه هایی برای ایمن سازی اکانت های شبکه اجتماعی شما

چطور جلوی هک شدن اکانت اینستاگرام و تلگرام را بگیریم؟

٩٦/٠٤/٢٤
وقتی لیگ ایران بهشت بازیکنان مریض و زوار در رفته می‌شود

آن بازیکن با بواسیر آمد!

٩٦/٠٤/٢٧
بررسی حوادث تابستانه فوتبال ایران

دربی که بود و چگونه لغو شد؟

٩٦/٠٤/٢٩
پشت اين پنجره، يك نامعلوم، نگران من و توست...

ذهن زیبا؛ گلچینی از تک بیت ها و اشعار ناب (36)

٩٦/٠٤/٢٨
با موزیلا ایمن و بدون مزاحمت در اینترنت همراه وب گردی کنید

معرفی مرورگر امن و حافظ حریم خصوصی Firefox Focus

٩٦/٠٤/٢٧
7 فاکتور مهم که شغل‌ یک خانم باید داشته باشد

یه شغل زنونه خوب یعنی...

٩٦/٠٤/٢٩
اگر چه تیره شبی، رو به راه صادق آر...

چه کسی صادق را کشت؟!

٩٦/٠٤/٢٩
تبلیغات