پاپ کورن و فیلم در عید
بسته پیشنهادی سینمایی برای گذراندن روزهای باقیمانده تعطیلات

پاپ کورن و فیلم در عید

نویسنده : alirezam_abdi

تا امروز، هشت نُه روز ابتدایی عید را پشت سر گذاشته‌ایم و احتمالا شما هم مثل ما، بیشتر عیددیدنی‌هایتان را انجام داده‌اید. روزهای تعطیل پیش رو، فرصت خوبی برای تماشای فیلم‌هایی است که دلتان می‌خواسته ببینید یا منتظر اکرانش بودید. تصمیم گرفتیم برای هفت روز باقیمانده از تعطیلات، بسته‌ای را شامل چند فیلم سینمایی ایرانی در حال اکران و چند فیلم منتشر شده در شبکه نمایش خانگی معرفی کنیم که اگر احیانا جایی برای کاهش هزینه، به جای آجیل، پاپ‌کورن جلوی‌تان گذاشتند، بتوانید بردارید و با آن بروید سراغ تماشای فیلم! 

متری شیش و نیم - سعید روستایی

متری شیش و نیم؛ دومین فیلم بلند سعید روستایی است که نویسندگی و کارگردانی آن را برعهده داشته. جوان دهه شصتی که در فیلم اولش (ابد و یک روز) نگاه همگان را به خود خیره کرد، حالا فیلم دومش را هم با موضوع خانواده و اعتیاد ساخته و آن را در ایام عید به روی پرده‌های سنیما رسانده است. فیلم از نگاه یک مأمور پلیس به نام صمد (با بازی پیمان معادی) و یک عمده فروش شیشه به نام ناصر با موضوع کلی اعتیاد و خانواده نمایش داده می‌شود و کمتر از دو ماه پیش توانست در جشنواره سی‌و‌هفتم فیلم فجر، نظر مخاطبان عام و منتقدان خاص را به خود جلب کند.

 

 

خط اصلی داستان فیلم متری شیش‌و‌‌نیم، روایت گروهی از پلیس‌هاست که به دنبال ناصر (با بازی نوید محمدزاده) هستند. نکته جالب فیلم، استفاده از حدود دوهزار معتاد واقعی و بی‌خانمان برای به رخ کشیدن اعتیاد زیر متنِ بطنِ شهراست که خود بی‌سابقه است. اگر در فیلم ابد و یک روز، یک خانواده را درگیر اعتیاد دیدید، حالا یک جامعۀ درگیر اعتیاد را می‌توانید ببینید که مرثیه آن را سعید روستایی سروده است. اولین نگاه فیلم نیز به دست «هومن بهمنش» است که بی‌شک در این فیلم غوغا کرده‌. (و چه حیف که تصویربرداری‌اش به دور از چشم داوران جشنواره ماند.)

بعد از کلی جنجال برای رسیدن یا نرسیدن این فیلم به جشنواره، روستایی بالاخره فیلمش را به جشنواره فجر رساند و با رای بالای مردمی در جشنواره، به عنوان بهترین فیلم از نگاه تماشاگران مجوز اکران نوروزی‌اش صادر شد. با این اوصاف، اولین پیشنهاد سینمایی ما برای عید، تماشای متری شیش و نیم در سینماست.

 

 غلامرضا تختی - بهرام توکلی

این فیلم، چهار بخش از زندگی غلامرضا تختی در مقاطع کودکی، نوجوانی، بزرگسالی و دوران حرفه‌ای‌ او در مسابقات کشتی و مرگ مشکوکش را به تصویر می‌کشد. بهرام توکلی، کسی است که با کارهای سینمایی‌اش تاکنون به همه فهمانده که سینمابلد است، فیلمنامه نویس قابلی است و در کارگردانی نیز استاد است. او در حال بهبود کیفیت ژانرهایی در سینمای ایران است که کمتر شاهد فیلم‌های موفقی در آن‌ها بوده‌ایم. توکلی که سال گذشته را با تنگه ابوقریب و ژانر دفاع مقدس گذرانده بود، این‌بار اثری قابل قبول در ژانر بیوگرافی ساخته و شخصیت مناسبی را هم برای نمایش انتخاب کرده است.  زندگی غلامرضا تختی، یک بار دیگر هم در سال‌های نخست دهه هفتاد به کارگردانی بهروز افخمی و مرحوم علی حاتمی روی پرده سینماها رفته بود، اما جهان پهلوانِ افخمی، قابل قیاس با غلامرضا تختیِ نسخۀ توکلی نیست. نسخۀ توکلی از جهات مختلف، جلوتر است و می‌توان آن را از بهترین‌های ژانر بیوگرافی دهه نود شمسی دانست.

 

داستان فیلم، به گفته بهرام توکلی از دست نوشته خود جهان پهلوان تختی است و خبرنگاری را به تصویر کشیده که از نزدیک تختی را می‌شناخته و با او چندبار مصاحبه کرده است. بررسی ابعاد مختلف زندگی یک قهرمان ورزشی و نگاه مردم به یک پهلوان و سنگینی بارِ انتظاراتشان روی دوش پهلوان، اصلی‌ترین تعریف برای داستان است. داستان مردی که در عین ایستادگی در سکوی قهرمانی، برای دریافت مدال از مردم، همیشه سرش را خم می‌کند. نکته حاشیه برانگیز فیلم، نگاه آن به نحوه مرگ تختی است که برای نخستین بار بطور جدی، خودکشی را بعنوان محتمل‌ترین دلیل مرگ جهان پهلوان عنوان می‌کند.

بدون تاریخ بدون امضا - وحید جلیلوند

«وحید جلیلوند را تا پیش از این، بعنوان صداپیشه‌ای قوی و بازیگری کم‌کار در سینما و تلویزیون می‌شناختیم که اثر تلویزیونی شاخص‌اش، بازی در نقش «غیاث الدین جمشید کاشانی» در سریال نردبام آسمان بود. جلیلوند در دومین تجربه فیلم بلند خود به سراغ جامعه‌ای رفته که طبقه مرفه آن درگیری خاص خود را دارند و قشر فقیر نیز درگیری‌های مخصوص به خود را... و ناگهان این دو درگیری به یکدیگر گره می‌خورند... دکتر نریمان در زمان رانندگی با موتورسیکلتی که خانواده‌ای سوار آن بوده تصادف می‌کند. فردای آن روز او در محل کارش در پزشکی قانونی با جسدی روبه‌رو می‌شود که او را می‌شناخته...

 

برخی مخاطبان، فیلمنامه این فیلم را تاثیر گرفته و بعضا اقتباسی مستقیم از فیلم‌های اصغر فرهادی می‌خوانند و آن را موجب لنگیدن فیلم و کاهش اعتبارش می‌دانند.

بازی‌های خوب و ماندگار به همراه کارگردانی حساب شده، موجب شده این فیلم در بسته چهارگانۀ ما جای بگیرد. نزدیکی دوربین به امیر آقایی، کارمند پزشکی قانونی و روایتگری دائمی آن در طول فیلم و حضور طولانی مدت پشت سر او، باعث می‌شود بیننده با زندگی شخصیت آشنا شود. در همین بین، جزییات رفتاری شخصیت مقابل دوربین است و این نمونه‌ای است از شخصیت پردازی درست و استاندارد برای ساخت فیلمی ماندگار.

قطعا نیازی به معرفی نوید محمدزاده نیست. او در این فیلم، متفاوت‌ از باقی کارهایش ظاهر شده و حالا نقش پدری نسبتا مهربان را با روحیه‌ای پرخاشگر و عصبی بازی می‌کند. 

بدون تاریخ، بدون امضا که نماینده ایران در اسکار 2018 هم بوده، سکانس‌های درخشانی دارد که قدرت بازیگری محمدزاده و امیر اقایی را به خوبی نشان می‌دهد. دکوپاژ و میزانسن منطقی و هنری کارگردان در ساختن این سکانس‌ها کمک شایانی کرده است. اثر جلیلوند، مدتی‌است که به شبکه نمایش خانگی وارد شده.

 

 

تنگه ابوقریب - بهرام توکلی

تنگه ابوقریب بیش از این که روایتی از دفاع مقدس باشد، خودِ جنگ است. جنگی که حرف از دفاع می‌زند، از صلح می‌گوید و برندۀ آن را فروشندگان اسلحه می‌داند. فیلم، بیننده را میان رزمندگانی می‌برد که برای مرخصی آماده شده‌اند، اما به دلیل حمله مجدد عراق به بخشی از خاک ایران، دوباره عازم خط مقدم می‌شوند. سخت می‌توان قصه منسجمی برای تنگه ابوقریب بیان کرد. به طور کلی، فیلم سعی می‌کند خط مقدم جنگ را برای مخاطبش صادقانه (درست و نه درشت) روایت کند. از نگاهی می‌توان این نکته را نقطه قوت فیلم دانست. مخاطبی که جنگ را ندیده است، همانند شخصیت «علی» بين صدای انفجار و اسلحه شوکه می‌شود.

 

«مهدی قربانی» نقش نوجوانی را بازی می کند که پدرش جانباز قطع نخاع در همین جنگ است و سه سالی از مجروحیت‌اش می‌گذرد. او که می‌خواهد خط مقدم جنگ را ببیند، با عنوان عکاس تبلیغاتی به جبهه آمده، می‌خواهد در خط مقدم باشد و در مدت کمی، وارد معرکه می‌شود. نوجوانی که جنگ، دوربینش را از او می‌گیرد و اسلحه به دستش می‌دهد. جریان فیلم از این دست شخصیت پردازی‌ها بسیار دارد. مثلث حمیدرضا آذرنگ، جواد عزتی و امیر جدیدی، ترکیب خوبی از آب در آمده و مخاطب را راضی می‌کند.

در ادامه فیلم، علی جنگ را لمس می‌کند. به تدریج متحیر می‌شود، رشد می‌کند و شور نوجوانی‌اش رنگ و بوی بزرگسالی می‌گیرد. همانطور که ابتدای این مطلب گفته شد، تنگه ابوقریب فیلم قبلی بهرام توکلی است که پس از درخشش در جشنواره سی‌وششم فجر، به اکران درآمد و حالا در شبکه نمایش خانگی موجود است.

 

برچسب ها
سینما
شبکه نمایش خانگی
متری شیش و نیم
تختی
پیشنهاد فیلم
درباره نویسنده
نظرات کاربران
کد امنیتی