شعله ور، روایت شیطان درون
نگاهی به آخرین ساخته حمید نعمت‌الله

شعله ور، روایت شیطان درون

نویسنده : الهام حبشی

اگر بخواهم از سر خط «شعله‌ور» را زیر ذره بین قرار بدهیم و بدون لو دادن قصه، از خوب و بدهایش بگویم، دوست دارم اول از همه به سراغ عنوان فیلم بروم که به حق، انتخابی شایسته و با سلیقه است. قبل از این‌که فیلم را ببینم تصورم این بود که قرار است با چند صحنه جنگی همراه با توپ و آتش رو به رو بشوم. اما حقیقت «شعله ور چیز دیگری است. شعله‌ور از حسادت می‌آید، از حسد که هم زندگی حسود را می‌سوزاند هم زندگی غریب و آشنایش را.

نام حمید نعمت‌الله، کارگردان و نویسنده‌ فیلم شعله‌ور از سال‌ها پیش به خاطر آثار درجه یکی چون «بوتیک»، «بی‌پولی»، «آرایش غلیظ»، «رگ خواب» و سریال «وضعیت سفید» در بین اهالی فیلم و سینما به نیکی شناخته می‌شود. از آن نام‌هایی که با هر بار شنیدنش، انتظار اثری بهتر و چند گام جلوتر از آثار قبلی او داریم.

کاراکتر طراحی شده برای امین حیایی در «شعله ور» بی شک یکی از بهترین تصاویری است که تا به حال از او دیده‌ایم، نقشی که از امین حیایی همیشه طناز، یک هویت آزاردهنده بیرون کشیده است. شخصیتی که نیمی از بار کیفیت فیلم را به دوش می‌کشد. فرید، کاراکتر حیایی به دوران میان‌سالی رسیده اما تا دلتان بخواهد درمانده و شکست خورده است، جوری که فشار و تلخ کامی زندگی، از او موجودی عصبی و تا حدودی مالیخولیایی ساخته. صدای امین حیایی در بخش‌هایی از فیلم، در جایگاه راوی اول شخص شنیده می‌شود. صدایی که حرف‌های شنیده نشدنی ذهن یک بیمار گرفتار حسادت است. شما در فیلم روانشناسانه شعله‌ور با نمونه عینی آدمی روبه‌رو هستید که در ظاهر رفیق و همراه است و در باطن مسموم و کشنده.

شعله ور

شعله‌ور پر از تصاویر دیدنی است. تصاویری که با یک فیلم برداری حرفه‌ای و لوکیشن‌هایی استثنایی بر پرده سینما خوش نشسته‌اند. کوچه بازارهای رنگارنگ و سنتی زاهدان و زابل، در جریان بودن زندگی با وجود تمام مصیبت‌هایی که مردم مظلوم سیستان و بلوچستان گرفتارش هستند. تلخی تصویر هیرمندی که روز به روز به برهوت نزدیک‌تر می‌شود و علی‌الخصوص سکانس ویژه‌ای که پر است از منقل، وافور، تریاک، موج‌های دود و در یک کلمه اعتیاد.

شعله ور

از تمام این‌ تعاریف که بگذریم شعله‌ور ضعف‌های بزرگی هم دارد. فیلم هنوز به نیمه نرسیده که مخاطب را خسته می‌کند. نه خبری از هیجان است نه اتفاقی که مخاطب را درگیر داستان کند. نه یک نقطه بحران آنچنانی دارد و نه نقطه اوجی که بشود به وضوح آن را حس کرد. از اواسط فیلم می‌شود آخرش را کمابیش پیش بینی کرد. به غیر از «فرید»، دیگر نقش‌ها منطق خاصی ندارند. بازیگران پرحاشیه‌ای مثل «زری خوشکام» و «مژگان صابری» در حد چند دقیقه بر پرده ظاهر و به سرعت محو می‌شوند. همچنین در این فیلم «بهمن پرورش» غواص کرمانشاهی که تا کنون بیش از 700 غریق و 90 نفر را زنده نجات داده، بازی کرده است. با این حال نقش او هم بیش از اندازه مثبت است و هیچ واکنشی به غیر از آقا منشی و نصیحت در مقابل کاراکترهای منفی ندارد. در آخر هم با یک پایان‌بندی عجیب، با معنای واقعی کلمه «هندی» مواجه می‌شویم!

با این حال تا انتهای تیتراژ از صندلی‌ تکان نخورید، چرا که شنیدن صدای همایون شجریان در تیتراژ پایانی، کمی حالتان را سرجایش می آورد.

برچسب ها
سینما
شعله ور
حمید نعمت‌الله
نظرات کاربران
کد امنیتی
sara_j
sara_j
٩٧/٠٦/١٨
١
٠
فیلم های ایرانی هم همگی شبیه هم شدند.داستان یک مشت آدم سردرگم و عصبانی و درمونده رو روایت می کنن فیلمنامه ها اصن کشش ندارن که مخاطب رو روی صندلی نگه داره!صد رحمت به همون فیلم های تجاری ده هشتاد.حداقل می خندوندمون...
الهام حبشی
الهام حبشی
٩٧/٠٦/٢١
١
٠
فیلم های دهه 80ای رو خوب اومدی😆 واقعا بخش گمشده فیلم های این دوره کشش و جذابیته زیاده... خصوصا فیلم های ایرانی
komeil
komeil
٩٧/٠٦/١٩
٢
٢
فیلم هیچ دلیلی نداشت ک توی سیستان و بلوچستان باشه. یعنی کاراکتر اصلی چرا باید از تهران پاشه بیاد تا اونجا. خیلی غیر منطقی بود. در ضمن ازونجایی ک من با رفیق زاهدانیم ب سینما رفته بودم تصدیق می‌کرد ک کارگردان میخواد فقط چندتا صحنه چشم‌نواز از جنوب شرق ایران نمایش بده. بدترین نقاط زاهدان رو ب تصویر میکشه. از مسجد مکی فقط درحد یه سکانس نشون میده. تفاوت قومیت زابلی و بلوچ رو متوجه نمیشیم خود کارگردان هم درست متوجه نیست انگار. این حسادتی ک درون امین‌ حیایی هست بشدت کاریکاتوریه و ادمو یاد بچه‌های اول دبستان میندازه. کلا انگار نعمت الله وقت نذاشته واسه فیلم.
الهام حبشی
الهام حبشی
٩٧/٠٦/٢١
٠
٠
شنیده بودم زاهدانیا خیلی بابت این فیلم عصبانی بودن اما علتش رو درک نکردم. خب شاید قصد از نشون دادن بخش های تلخ این باشه که مسئولین یک کاری انجام بدن یا بقیه مردم کشور خبر داشته باشن که اونجا چه وضعیت سختی هست... نه اینکه فیلمی باشه که قشنگی و آثار باستانی و این چیزا رو نمایش بده. بعدشم من فکر نمی کنم هر چیزی توی فیلم نیاز به یک دلیل منطقی داشته باشه. اسمش روشه دیگه فیلمه. تلفیق واقعیت و تخیل. در مورد امین حیایی هم مخالفم. بازیش رو واقعا پسندیدم و تحسین کردم. از جلد اون آدم همیشه لوده درومده بود.
محمدرضا مهدیزاده
محمدرضا مهدیزاده
٩٧/٠٦/٢٠
١
٠
هرچند اینطور که گفتین خودِ فیلم چندان چنگی به دل نمیزنه ؛ ولی به نظرم بازی امین حیایی همیشه ارزش تماشا رو داره :) موفق باشید
الهام حبشی
الهام حبشی
٩٧/٠٦/٢١
٠
٠
آره واقعا امین حیایی درجه یک بود.
m.babaee
m.babaee
٩٧/٠٦/٢٦
٠
٠
خیلی وقته دیگه از داستان‌ فیلم‌های ایرانی خسته شدم:/ کی میخوایم یه تغییر بزرگ توی سینما بدیم شخصا دلم یه فیلم با سکانس‌هایی با جلوه‌های ویژه میخواد فیلم اکشنی تخیلی چیزی🤔
پربازدیدتریـــن ها