جیم - سینما و تلویزیون - تقابل غم و شادی به سبک پاپ www.jeem.ir
تقابل غم و شادی به سبک پاپ
یادداشتی بر فیلم پاپ ساخته احسان عبدی پور

تقابل غم و شادی به سبک پاپ

نویسنده : مائده کاشیان
چند روز پیش فیلم 12 سال بردگی را تماشا کردم و تمام طول فیلم به این موضوع فکر می‌کردم که چرا آدم‏ها باید به خاطر تفاوت رنگ پوستشان تحقیر شوند، کتک بخورند و حقوق مسلم و انسانی‌شان را دو دستی تقدیم عده دیگری بکنند که سیاه نیستند. چطور می‌شود آدمی که درونش سیاه و پلید است و رنگ پوستش سفید، از انسان‌هایی که درون پاک و سفیدی دارند اما صورت‌شان سیاه است چند پله بالاتر قرار بگیرد؟ موقع دیدن فیلم داشتم تلاش می‌کردم که ابتدا و انتهای این نابرابری را در طول تاریخ پیدا کنم و در جست‌وجوی ابتدای این نابرابری موفق بودم اما هر چه دوران‏های مختلف تاریخ را جلو رفتم، به انتهای این ماجرا نرسیدم که نرسیدم. هر چه گشتم متوجه شدم اگر چه در زمان‏ خاصی برده‌داری لغو شده و حقوق سیاه‌پوستان مورد توجه قرار گرفته و یا حتی در سراسر دنیا سیاه پوستان به مقام و منصبی رسیده‏اند اما هنوز در سراسر دنیا به شکل دیگری این خط کشی سیاه و سفید اتفاق می‏افتد، مگر حتما باید جلوی چشممان سیاه پوستی را به بردگی ببرند و او را شکنجه جسمی بدهند تا باورمان شود هر جای این دنیا آدمی زندگی می‏کند که رنگ پوستش با بیشتر آدم‏های دیگر فرق می‏کند، خودش را از دایره اکثریت افراد عقب می‏کشد و دورتر می‏ایستد چون سیاه است! گوشه‌ای از این نابرابری و شکل دیگری از تفاوت سیاه و سفید را احسان عبدی‏پور در فیلم «پاپ»، نه در اروپا و آمریکا بلکه در همین ایران خودمان میان کوچه پس کوچه‌های بوشهر روایت می‌کند. بله باورش برای ما سخت است چون تا به حال حتی این موضوع به ذهنمان هم خطور نکرده که مثلا فلان جای دنیا، فلان مقام مسئول پوستش سفید است یا سیاه، چه برسد به اینکه خودمان را به آب و آتیش بزنیم تا از طریق ماهواره مراسم انتخاب آن شخص را به صورت زنده ببینیم و در دلمان خدا خدا کنیم که شخص سیاه پوست انتخاب شود و اگر انتخاب شد انگار که بخشی از حقوق از دست رفته‌مان را از سفیدها گرفته‌ایم و دنیا دست ماست و اگر نشد، بیرون از آن دایره و پشت خطی که مخصوص سیاه پوست‌ها کشیده‌اند منتظر بمانیم.
 بله ما نمی‌توانیم بفهمیم گوشه‌ای از ایران مردمانی زندگی می‌کنند که تنها جرمشان سیاهی رنگ پوستشان است و به خاطر این جرم نابخشودنی، حق ندارند دوست داشته شوند و عاشق شوند. البته عاشق شوند که نه، عاشق سفید پوست‏ها شوند. انگار دختران خطه جنوب که پوست صورتشان به سیاهی می‏زند قبل از همه چیز باید یا به جرم سیاه بودنشان اعتراف کنند یا آن را کتمان کنند و حقی برای عاشق شدن و دوست داشته شدن برای خودشان قائل نباشند، حالا هر چقدر هم که آلبومی پر از عکس‌های آدم‌های مهم سیاه پوست تاریخ پیش رویشان باز کنند و بگویند که حق دارند به خاطر وجود آن آدم‏‌ها به سیاه بودنشان افتخار کند، باز هم این حرف‌ها توی کَتشان نمی‏رود که نمی‏رود، آخر عشق آن دختران باراک اوباما و مارتین لوتر کینگ و مورگان فریمن را که نمی‏خواهد، او دختر سفید پوست می‏خواهد. یا شاید حتی پسرها اگر عاشق دختر سفید پوستی شوند، باید او را بگذارند و بروند، باید او را از همان ابتدا از دست رفته بدانند، چون آن‏ها سیاه هستند. ما چه می‏دانیم که پشت آن هلهله‌ها و موسیقی شاد جنوب چه غم بزرگی پنهان شده‏است، نمی‏دانیم که انگار آن‌ها هر چه غمگین‌تر هستند محکم‌تر دست می‌زنند و غصه‌هایشان را می‌رقصند. عبدی‏پور در پاپ، دست تماشاگر را می‌گیرد به بوشهر می‏برد و این غم و شادی توامان را برایش روایت می‏‌ند و بخشی از قصه پرغصه تفاوت سیاه و سفید را در خانواده سیاهی به تصویر می‌‏کشد. او روایتگر حقیقتی‌ست که بسیاری از ما تا به حال حتی به آن فکر هم نکرده بودیم یا شاید آن را نادیده گرفته بودیم، پاپ قصه جوانانی‌ست که جنازه آرزوهای‌شان روی آب بالا می‌آید، قصه مردمانی رو سیاه است که درونشان به سفیدی صدف‌های ساحل دریایشان است.
برچسب ها
فیلم پاپ
احسان عبدی پور
قصه فیلم پاپ
سیاه پوستان ایران
نظرات کاربران
کد امنیتی
STONY
STONY
٩٧/٠٢/٠٢
٠
٠
پاپ؟ تاحالا اصن تیزرشو ندیدم.. در حال اکرانه؟
مائده کاشیان
مائده کاشیان
٩٧/٠٢/٠٢
٠
٠
بله در گروه هنر و تجربه در حال اکران هست
shahram-bazli
shahram-bazli
٩٧/٠٢/٠٢
١
٠
سلام ...بله حقیقتا فیلم پاپ همونیه که شما در یادداشتتون ازش نوشتین .....سپاس از شما
مائده کاشیان
مائده کاشیان
٩٧/٠٢/٠٣
١
٠
سلام،ممنونم از توجهتون🙏
m.shiezadeh
m.shiezadeh
٩٧/٠٢/٠٩
٠
٠
چه سوژه متفاوتی! حتما می بینمش...
مائده کاشیان
مائده کاشیان
٩٧/٠٢/٠٩
٠
٠
واقعا متفاوت با یه پرداخت خوب، من اصلا تا حالا به این موضوع حتی فکر نکرده بودم! امیدوارم دوست داشته باشی فیلمو :)
پربازدیدتریـــن ها