برانکو و پرسپولیس در اشباع
بررسی سیر نزولی برانکو با پرسپولیس

برانکو و پرسپولیس در اشباع

نویسنده : a_rezazadeh

برای بررسی کردن پرسپولیسِ 3 سال قبل و قبل‌تر رغبتی وجود ندارد. تیمی مریض که از سوی هوادارها طرد شده بود و امیدی به بهبودش نبود. تیمی که هر از گاهی در دربی‌ها بلند می‌شد، اما در ادامه باز هم به نتایج سینوسی خود ادامه می‌داد. تیمی که نه دایی را می‌طلبید و نه درخشان، نه استیلی درد او را می‌فهمید و نه گل‌محمدی. تیمی که امیدی به درمان با ژوزه و دنیزلی هم نداشت. دیگر نه پول‌های هدایتی رنگی داشت و نه ولخرجی‌های بی‌حساب و کتاب رئیس سابق ستاد سوخت! در این بین، وزارت ورزش آنقدر سرپرست و مدیر عامل این تیم را عوض کرد و اوین رفته‌ها را به جان پرسپولیس انداخت، تا بالاخره قرعه به نام محمد‌حسین ‌نژاد فلاح در‌آمد. کسی که خود خواسته یا ناخواسته، مقدمات حضور برانکو ایوانکوویچ را در پرسپولیس فراهم کرد. انتقالی که شاید در بدو ورود چندان رویایی به نظر نمی‌رسید، اما رفته رفته رویاها را رقم زد. پرسپولیسی که در دربی رفت و قبل از حضور برانکو، دو بر یک استقلال را شکست داده بود، در بازی برگشت و با هدایت برانکو نیز، یک بر صفر استقلال را شکست داد. چند بازی انتهایی پرسپولیسی‌ها بالاخره تمام شد تا آن فصل کابوس‌وار با رتبه هشتم برای پرسپولیس تمام شود.

 

آغاز برانکو 

با عملکرد ضعیف بازیکنان پرسپولیس در فصل چهاردهم، انتظار می‌رفت که با شروع فصل نقل و انتقالات، تغییراتی اساسی صورت گیرد و بازیکنان نام‌دار و موفق به جمع این تیم اضافه شوند، اما چند خرید معمولی از سوی این تیم، بار دیگر امیدها را نا امید کرد. کمال کامیابی‌نیا؛ هافبک دفاعی سابق نفت تهران، اولین خرید پرسپولیسی‌ها بود. هافبکی که حتی در تیم نفت تهران هم جایگاه ثابتی نداشت. محسن مسلمان دیگر خرید قرمزها بود. هافبکی که نیم فصل دوم لیگ چهاردهم را بیرون نشسته بود. از طرفی ضعف پرسپولیسی‌ها در سمت چپ خط دفاعی، در فصل قبل، بیش از همیشه مشهود بود و لزوم خرید یک دفاع چپ مطمئن وجود داشت، اما در نهایت محمد انصاری(‌از تیم مقاومت شهید سپاسی در دسته یک) و وحید حیدریه (‌از تیم پیکان قزوین) را به خدمت گرفتند. دو بازیکنی که هیچ‌کدام مطمئن و امید بخش نبودند. شاید تنها خرید خوب قرمزها، رامین رضاییان بود که پیشنهاداتی هم از استقلال داشت. (ناگفته نماند که نژاد فلاح در روزهای ابتدایی نقل و انتقالات، سید جلال حسینی را پای میز مذاکره آورد و به صورت شفاهی با او به تفاهم رسید، اما لجبازی برانکو مانع از این انتقال شد) چند خرید معمولی و بازیکنان معمولی‌تر فصل قبل پرسپولیس، تیم فصل جدید پرسپولیس را تشکیل می دادند. شاید انتظارات از این تیم و این بازیکنان، چندان بالا نبود، اما با شروع مسابقات، شرایط به شکل دیگری رقم خورد.

 

بازسازی ترکیب

پیشرفت سطح فنی بازیکنان نسبت به فصل قبل کاملا مشخص بود و بازیکنانی که فصل قبل عملکردی معمولی داشتند و چندان به چشم نمی‌آمدند، در فصل جدید و با رهبری برانکو کاملا متفاوت ظاهر شدند. هر چند که پرسپولیس در ابتدای فصل پانزدهم، به دلیل بد شانسی و افتضاحات داوری، 16 امتیاز از رقیب سنتی خود عقب افتاد و قعر نشین جدول شد، اما اکثر فوتبالی‌ها به موفقیت این تیم اطمینان داشتند. تیم برانکو رفته رفته به خود آمد و امتیازات را جمع‌آوری کرد و دقیقا قبل از دربی برگشت، به استقلال رسید. پرسپولیس 4 بر 2 و قاطعانه برنده دربی شد و بیش از پیش در کورس قهرمانی قرار گرفت، اما تیم برانکو در روز پایانی لیگ، با وجود برد در ورزشگاه آزادی، فقط بخاطر تفاضل گل کم‌تر قهرمانی را از دست داد. پس از این ناکامی، واکنش هواداران حاضر در استادیوم جالب بود؛ آن‌ها ایستاده به تشویق برانکو و تیم خود پرداختند، زیرا از نتایج به دست آمده و سبک بازی تیم خود راضی بودند و به موفقیت تیم خود در آینده اطمینان داشتند.

پرسپولیس قهرمانی را به‌خاطر عملکرد ضعیف خط دفاعی خود از دست داد. اگر مخالفت برانکو نبود؛ چه بسا با حضور سید جلال، ضعف دفاع پرسپولیس برطرف می‌شد و این تیم قهرمان می شد. اما در هر صورت، دست آورد برانکو با آن خط دفاع افتضاح و بازیکنان معمولی ستودنی بود. رضا نور محمدی، محسن بنگر و سوشا مکانی و بابک حاتمی؛ سهمگین‌تر از خط حمله رقیبان به تیم پرسمولیس ضربه می‌زدند. به هر نحو فصل پانزدهم برای پرسپولیس با درسی بزرگ تمام شد. درسی که باعث تغییرات اساسی در خط دفاعی و دروازبان این تیم شد. در نقل و انتقالات فصل شانزدهم علیرضا بیرانوند، سید جلال حسینی و وحید امیری برای ترمیم نقاط ضعف پرسپولیس، خریداری شدند. خرید هایی که با رضایت کامل هواداران همراه بود. شاید تنها نقطه تاریک خرید‌های این تیم؛ محسن ربیع‌خواه بود.

 

رهایی از طلسم ناکامی

بازیکنی که در بدو ورود، کمتر کسی فکر می‌کرد که او به مهره فیکس برانکو و مایه عذاب هواداران تبدیل شود. به هر حال، سال 96 برای پرسپولیس رویایی رقم خورد و آن‌ها علاوه بر قهرمانی در لیگ برتر، به نیمه نهایی لیگ قهرمانان هم رسیدند. پرسپولیسی‌ها بالاخره طلسم ناکامی‌های خود را شکستند و با برانکو به قهرمانی لیگ رسیدند. همه چیز خوب و رضایت کننده پیش می‌رفت و ترکیب 2_4_4 لوزی پرسپولیس؛ همراه با یک هافبک دفاعی، کاملا جواب می‌داد، اما شرایط و نوع بازی پرسپولیس از زمانی تغییر کرد که برانکو ارنج خود را تغییر داد. تبدیل 2_4_4 لوزی به 2_4_4 خطی! 

 

چالش در اوج ماندن

هنوز هم هیچ کس دلیل این موضوع را نمی‌داند که چرا تیمی که آنقدر چشم نواز بازی می‌کرد و با اقتدار برنده می‌شد، چرا باید ترکیب خود را دفاعی کند؟ مگر نه اینکه بهترین دفاع، حمله است. تیم پرسپولیس اگر بالا بازی کند و بازی را با هافبک‌های خود در دست بگیرد، نیازی به دفاع کردن ندارد. آیا برانکو به اشباع رسیده است؟ چرا به برد‌های اقتصادی رو آورده است؟ تا حدی می‌توان به برانکو حق داد، چرا که به اوج رسیدن سخت است، اما در اوج ماندن خیلی سخت‌تر است. او برای از دست ندادن جایگاه تیم خود و دفاع از عنوان قهرمانی، سعی کرد تا با قوی‌تر کردن ساختار دفاعی، از تک گل‌های خود دفاع کند و تنها به گرفتن 3 امتیاز بازی ها بیاندیشد. شاید بی‌راه نباشد اگر بگوییم، اختلاف امتیاز و قهرمانی پرسپولیس در لیگ هفدهم، به دلیل ضعیف بودن سایر مدعیان و پایین آمدن سطح لیگ ایران است. موضوعی که در فصل جاری، بارها توسط پیشکسوتان و رسانه‌ها عنوان شد. برد‌های پیاپی پرسپولیس، باعث می‌شد تا ضعف‌های این تیم دیده نشود و طبیعتا هیچ انتقادی به برانکو و تیمش وارد نمی‌شد. اوضاع بازی پرسپولیس اما، وخیم‌تر شد؛ آن هم وقتی که برانکو تصمیم گرفت تا بدون محسن مسلمان تیم را ارنج کند.

 

پرسپولیس در سرازیری

با این وجود، ضعف های پرسپولیس همچنان پنهان ماند تا بالاخره در مقابل السد قطر و درست یک هفته قبل از دربی، انتقادات علیه برانکو و بازیکنانش بالا گرفت. باخت در مقابل السد، استقلال و سایپا نشان از ضعف تیم برانکو در تقابل با تیم‌های فوتبال بلد است. تنها نمایش قابل قبول آن‌ها در مقابل سایپا؛ آن هم در حضور محسن مسلمان بود که علی‌‌رغم شایستگی بازی را واگذار کردند، اما در دو بازی دیگر، شایسته باخت بودند. پرسپولیس کنونی شباهت زیادی به تیم استقلال در فصل پانزدهم دارد. تیمی که با هدایت پرویز مظلومی 25 هفته صدر‌نشین بود، اما در نهایت توسط رقیب سنتی به پایین کشیده شد. تیم مظلومی بدون پلی میکر بازی می‌کرد و نمایش قابل قبولی ارائه نمی‌داد، اما با برد های اقتصادی و با هنر نمایی امید ابراهیمی جز بالانشینان ماند. در نهایت اما، مظلومی علی‌رغم کسب سهمیه آسیایی از سرمربی‌گری استقلال برکنار شد. شاید، شاید ادامه برانکو با روند فعلی برای او خطر آفرین باشد و کاسه صبر هواداران پرسپولیس را لبریز کند. بازی کردن با این سبک، مطمئنا منجر به حذف پرسپولیس از آسیا در مرحله حذفی می‌شود.

برچسب ها
سیر نزولی پرسپولیس
عملکرد برانکو در پرسپولیس
برانکو
پرسپولیس
قهرمانی پرسپولیس
نظرات کاربران
کد امنیتی
پربازدیدتریـــن ها
مهمان ناخوانده و سازنده‌ای به نام غم

غم‌های مقدس

٩٧/٠٢/٠١
همسایه جدید سلین دیون

هفته گمشده ها

٩٧/٠١/٣٠
در پوشش دوست اجتماعی به خواستگاری ات می آیم!

بی حرمتی به تریاک

٩٧/٠١/٢٩
چند توصیه کاربردی برای آزمون رانندگی

گواهینامه تو مشت ماست

٩٧/٠٢/٠١
به بهانه وداع آرسن ونگر با تیم آرسنال

خداحافظ رئیس غریب

٩٧/٠٢/٠٣
مزايا و معايب خواندن حوادث

دنبال قاتل بروسلی نگرديد

٩٧/٠٢/٠٤
یادداشتی بر فیلم پاپ ساخته احسان عبدی پور

تقابل غم و شادی به سبک پاپ

٩٧/٠٢/٠٢
روشی آسان و بسیار جذاب برای طبخ غذا

آموزش 7 رولت خوشمزه با پخت آسان

٩٧/٠٢/٠٣
معرفی بهترین هدست های نیمه حرفه ای بازار

از صدا لذت ببر

٩٧/٠٢/٠٤
به بهانه درگذشت عباس عطار

نگاهی به آثار و زندگی خاص ترین عکاس ایرانی

٩٧/٠٢/٠٦
آموزش جلوگیری از دسترسی برنامه‌ها به اطلاعات اسمارت فون

دیگر نگران سرقت اطلاعات گوشی‌تان نباشید

٩٧/٠٢/٠٣
ما بی خواب شده ایم

رییس جمهور به ما فکر می‌کند

٩٧/٠٢/٠٦