حال و روز این روزهای مرا چه کسی مقصر است؟ خدا می داند و بس...

حال و روز این روزهای مرا چه کسی مقصر است؟ خدا می داند و بس...

نویسنده : h-hidarpoor

حال و روز این روزهای مرا چه کسی مقصر است؟ خدا می‌داند و بس...

 

*** از گراهام بل و ادیسون و این آخری... چی  بود اسمش؟ ... آهان نیوتن! از همه‌شان پرسیدم جواب درست و حسابی ندادند. گراهام بل خان! که فقط به فکر حرف زدن بود و این‌که کسی پیدا شود و حرف‌هایش را از راه دور بشنود! بنده خدا مثل این‌که در جریان نبود که این‌جا آدم‌ها حتی از دو قدمی هم، صدای یکدیگر را نمی‌شنوند و حرف هم را نمی‌فهمند... گفتمش کاش حالا که زحمت کشیده بودی حداقل تلفنی اختراع می‌کردی که آدم‌ها از پشت آن حرفِ هم را می‌فهمیدند... حرف قلب‌شان را! ... گوشی را گذاشت و چیزی نگفت!

 

*** ادیسون هم هرچند سرش شلوغ بود اما با روی خوش مرا به اتاقش که هزاران چلچراغ در آن روشن کرده بود ، بُرد و سینه اش را جلو داد و با غرور خاصی گفت: «چه طوره حسن؟!» و من هم جوری که بهش برنخورد، گفتم: «چی چه طوره؟!» با تعجب گفت: «چراغانی رو می‌گم دیگه! «گفتمش» خوبه ، بَدَک نیست! یک چیزی می‌شی!» و بعد ادامه دادم: «ادی جون! واسه قلب‌های تاریک‌مان چی داری؟! کلیدی هست که روشن‌اش کند؟! سیم کشی‌اش باید چه جوری باشه؟!» در را بست و اتاق تاریک شد... جوابی نداشت بنده خدا!

 

اما این آخری... چی بود اسمش؟!... آها نیوتن! همه‌اش از جاذبه ماذبه! حرف می‌زد و درخت سیبش! با همان زبان انگلیسی گفتمش: «اولا اگه تو می‌خواستی جاذبه را کشف کنی لازم نبود حتما زیر درخت سیب خوابت بگیره و اون ماجرا اتفاق بیفته، اگر از همان اول اشک‌های اون زنِ بدبختت را که از دست تو روي زمین می ریخت رو می دیدی زودتر کشفش می کردی جانم!» دوما: «گیریم حرف شما درست و زمین همه چیز را به خودش جذب می‌کند، اگر مرد بودی، "قوه جاذبه آسمان " را هم کشف می کردی و "قانون جاذبه آسمان" را می‌نوشتی! یا حالا آسمان نه، " قانون جاذبه قلب‌ها" را که می‌تونستی حساب کنی!» و او همان طوری که داشت با چند "اتم" یه قل دو قل بازی می‌کرد ، جوابی نداد و رفت...

 

حالا حسنی مانده بود و حوضش! من مانده بودم و خواجه حافظ! آن هم که بی "فاتحه" جواب آدم را نمی‌دهد! حمد و سوره‌ای را نثار روحش می‌کنم و دیوانش را باز می‌کنم: 

خیال نقش تو در کارگاه دیده کشیدم / به صورت تو نگاری ندیدم و نشنیدم

اگرچه در طلبت همعنان باد شمالم / به گرد سرو خرامان قامتت نرسیدم...»

وقبل از این‌که حرفش! را تمام کند می‌روم سراغ معنایش:

ای صاحب فال...

 

* منتظر بقیه مطلب نباشید،  فاتحه ای بخوانید و بروید سراغ دیوان خود خواجه!

برچسب ها
درباره نویسنده
نظرات کاربران
کد امنیتی
f_etemadi
f_etemadi
٩١/٠٩/١٢
١
٠
سلام فوق العاده بود خسته نباشيددوست عزيز
(D-mehraboon)
(D-mehraboon)
٩١/١٠/٢٩
١
٠
مثل همیشه عالی بود عالی... دلم میسوزه برای کسانی که خوندن این مطالب ناب رو از دست دادند... یا حق...
Farzane_vatani
Farzane_vatani
٩٣/٠٦/٠٣
٠
٠
خیلیییییییییییییییییی عالی
پری
پری
٩٤/٠٣/٠٢
٠
٠
عالییییی
پربازدیدتریـــن ها
دیگر نگران دیر رسیدن نیستم

من گم شده بودم

٩٥/١٢/٠٤
سقوط به سرزمین ارواح

من بودم

٩٥/١٢/٠٤
شعری سروده خودم

کسی خبر ندارد

٩٥/١٢/٠١
نسل های بعد

خسته تر از آنیم، که فکرش بکنی

٩٥/١١/٣٠
می شود ساده بود و از ته دل خندید

اندر احوالات دغدغه های ریز دخترانه

٩٥/١٢/٠٣
شعری سروده خودم

کودکم نیست توی آغوشم

٩٥/١٢/٠٤
یتیم شدم، همین

هر چه صدا می زنم بابا!

٩٥/١١/٣٠
راهکارهای غیر مشروع

تابو های موقت

٩٥/١٢/٠٥
دارم دیوانه می شوم

دختری در آینه

٩٥/١٢/٠٣
خاطراتی از نمایشگاه پژوهش سال 94

از هم فکری تا اثبات توانایی ها

٩٥/١٢/٠٢
یعنی چه شده بود؟

طبق عادت / قسمت سوم

٩٥/١٢/٠٢
مطمئنم اینجاست

هیس، آرام، کسی بو نبرد

٩٥/١٢/٠٢
چای نخوردن ها بهانه است

تو بیا تو بمان

٩٥/١٢/٠٢
از کرامات آقا بود

زیباترین سه شنبه ی سال

٩٥/١٢/٠٤
وقتی چهار ماهه بودم

عشق، مادر و معجزه

٩٥/١٢/٠٣
نسل ما

من آخر دیروزم

٩٥/١١/٣٠
برو فاش می کن، مگو چیست فاش!

راز و رمزهای رازداری

٩٥/١٢/٠١
وقتی همه ایران یک رنگ می شود

اولین روز آبی

٩٥/١٢/٠١
اگرچه سخت، روزی تمام می شود

انتظار سخت ترین کار دنیاست

٩٥/١٢/٠٣
ته دلم خوشحال می شوم

سورپرایز شوندگی

٩٥/١٢/٠٥
تبلیغات
تبلیغات