شب عاشورا و لبخند بر لبان بی‌بی زینب کبری(س)

شب عاشورا و لبخند بر لبان بی‌بی زینب کبری(س)

نویسنده : razeqi

فخر بانوان حضرت زینب علیها السلام فرمودند: شب عاشورا از خیمه خود بیرون آمدم تا حال برادرم حسین علیه السلام و یارانش را بجویم. او را در خیمه خود تنها دیدم که نشسته و با خداى سبحان مناجات مى‌کند و قرآن مى‌خواند. پیش خود گفتم آیا در چنین شبى باید او تنها بماند؟! مى‌روم و برادران و عموزادگان خود را سرزنش مى‌کنم. به سوى خیمه عباس علیه السلام آمدم. ناگاه همهمه و صداى غرایى شنیدم در پشت خیمه ایستادم دیدم بنى‌هاشم همه حلقه زده گرد عباس بن على علیه السلام - که همچون شیر بر زانو تکیه داشت– نشسته‌اند و او همانند حسین علیه السلام خطبه‌اى مشتمل بر حمد و ثناى خداوند و سلام بر پیامبر صلى الله علیه و آله و سلم ایراد کرد و در آخر گفت: برادران! و برادرزادگان! و عمو زادگانم! چون صبح درآید چه مى‌کنید؟

گفتند: تو فرمانده مایى هر چه فرمایى همان کنیم. عباس علیه السلام فرمودند: بار سنگین را جز صاحبانش بر نمى‌دارند. این اصحاب با امام علیه السلام خویشى ندارند پس چون صبح درآید اولین کس که به کارزار مى‌پردازد، شمایید. ما پیش از آن‌ها کشته مى‌شویم تا مردم نگویند! اصحاب خود را پیش انداختند و چون آنان کشته شدند خود با شمشیر ساعت به ساعت به درمان پرداختند. بنى هاشم برخاسته شمشیر از نیام کشیدند و به برادرم عباس علیه السلام گفتند: ما بر همانیم که تو بر آنى.

من چون این یکپارچگى و تصمیم قاطع ایشان را در یارى امام علیه السلام دیدم قلبم آرام گرفت و خوشحال شده چشمانم اشکبار شد. خواستم به سوى برادرم حسین علیه السلام رفته به او خبر دهم که ناگاه از خیمه حبیب بن مظاهر نیز همهمه و صدا شنیدم بدان سو رفته پشت خیمه ایستادم و دیدم اصحاب همانند بنى‌هاشم برگرد حبیب حلقه زده‌اند و او مى‌گوید: همراهانم! چرا به این‌جا آمده‌اید؟ خدا رحمت‌تان کناد، آشکارا گویید؟ گفتند: آمده‌ایم تا حسین فاطمه علیها السلام را یارى کنیم. گفت: چرا زنان خود را طلاق گفتید؟ گفتند: براى یارى حسین علیه السلام؟ گفت: چون صبح در آید چه مى‌کنید؟ گفتند: تو فرمانده مایى هر چه فرمایى همان کنیم. گفت: چون صبح در آید اول کس که به میدان نبرد مى‌رود شمایید. ما پیش از بنى‌هاشم به پیکار مى‌پردازیم و تا خون در رگ ماست نباید یک نفر از ایشان کشته شود مبادا که مردم بگویند: بزرگانِ خود را پیش انداختند و خود از بذل جان دریغ ورزیدند. اصحاب شمشیران خود را به اهتزاز درآوردند و گفتند: ما همه بر آنیم که تو مى‌پسندى.

من با دیدن این صحنه‌ها خوشحال شده گریان برمى‌گشتم که با برادرم حسین علیه السلام روبه‌رو شدم. خود را آرام نموده، در چهره او تبسم کردم. فرمودند: خواهرم. عرض کردم: بلى برادر جان! فرمودند: خواهرم! از وقتى که از مدینه کوچ کردیم تبسم تو را ندیده بودم. اینک چرا خندانى؟ عرض کردم: برادر جان! به سبب این رویدادها که از بنى‌هاشم و اصحاب دیدم... فرمودند: خواهرم ! بدان، اینان از عالم ذر اصحاب من بوده‌اند. این مژده جدم رسول خدا صلى الله علیه و آله و سلم است. آیا مى‌خواهى پایدارى ایشان را ببینى؟ گفتم: آرى. فرمودند: در پشت خیمه باش. من در پشت خیمه ایستادم برادرم ندا داد: خویشان من کجایند؟ بنى‌هاشم از خیام برخاستند و عباس پیش از همه شتافت و عرض کرد: بله آقا جان! بله چه مى‌فرمایى؟ امام علیه السلام فرمودند: مى‌خواهم پیمان تازه کنیم. فرزندان حسین، حسن، على علیهم السلام، جعفر و عقیل همه آمدند و فرمودند تا بنشینند.

سپس ندا داد: حبیب بن مظاهر، زهیر، هلال و دیگر یارانم کجایند؟ آنان نیز از خیمه‌ها سر بر آوردند و حبیب پیش تاخته عرض کرد: بلى یا اباعبدالله! همه شمشیر به دست آمدند و حضرت فرمودند تا بنشینند. خطبه بلیغى ایراد کرد و فرمودند: یاران من! بدانید که اینان جز آهنگ کشتن من و هر که با من باشد ندارند. من نگرانم شما کشته شوید. بیعتم را از شما برداشتم اینک هر که مى‌خواهد در این تاریکى شب ره خود گیرد و برود بنى‌هاشم و اصحاب هر کدام سخن گفتند و بر وفادارى خود پا فشردند.

برچسب ها
درباره نویسنده
نظرات کاربران
کد امنیتی
پربازدیدتریـــن ها
یک پارچ آب سرد!

شرط ثبت نام

٩٥/٠٩/٠٩
شعری سروده خودم

ترافیک خیال

٩٥/٠٩/٠٧
میانه رو و دانا

امر به معروف و نهی از منکر وظیفه کیست؟

٩٥/٠٩/١٠
شعری سروده خودم

حیف که روی من این جا به تو هم باز نبود

٩٥/٠٩/١١
گپ و گفتی کوتاه با دانشجویانی که در کنار تحصیل کار هم می کنند

کار کن، دانش بجو!

٩٥/٠٩/٠٧
طنز

نامه ای منصفانه به استاد

٩٥/٠٩/١١
برای پدر مهربانم

خورشید ِ گل فروش

٩٥/٠٩/٠٩
اگر ریزعلی می بود، شاید داستان طور دیگری رقم می خورد

جای دهقان فداکار خالی بود

٩٥/٠٩/١٠
چه کاریست؟

فهم

٩٥/٠٩/٠٨
یکی این را به زندگی حالی کند

برزخ

٩٥/٠٩/٠٧
بیا همت کن رفیق

با دود و غبار هم مدارا ؟!

٩٥/٠٩/١١
وقتی در 24 ساعت یک ملت عزادار می شود...

تراژیک ترین دو روز

٩٥/٠٩/٠٨
لعنت به هرچه یاد تو را زنده می‌کند

تقویم های بی عدد / شعر

٩٥/٠٩/١٠
شعری سروده خودم

شاید دلیل خلقتت آغوش باشد!

٩٥/٠٩/١٣
وقتی آقا جان، خانوم جان، بابا و مامان با هم پرکشیدند

بلیط رفت و بی برگشت!

٩٥/٠٩/٠٩
بارانی که نمی بارد

این هوا خفه مان می کند

٩٥/٠٩/٠٧
امان از این همه ناهماهنگی

یک نفر با من هماهنگ شود

٩٥/٠٩/١٣
قسمت اول: فراخوان

جایزه ادبی در قرون پیشین

٩٥/٠٩/٠٨
ترسیده ام انگار

دلم مى خواهد همه چيز را بسوزانم!

٩٥/٠٩/١٣
گفت: «من به دنیا اومدم پیاده بیام تا حرم آقا»

مشغول می زدم

٩٥/٠٩/١٠