مگر این‌جا ایران من نیست؟!
تقدیم به تمام جانبازان و خانواده آن‌ها

مگر این‌جا ایران من نیست؟!

نویسنده : !WARNING!

بسم رب الحسین...

آه

ای خدا...

صدایی می‌شنوی، صدای فریاد، در دلت فحشش می‌دهی: چه وضعیست!

وسط خیابان، فریاد!

- مرد آرام باش، مسخره بازی‌ها چییست!

خیلی‌ها هم نه، دلشان می‌سوزد!

- آخی مریض است! حالش خوب نیست، یک سیم کم دارد!

یک عده هم نه، می‌خندند و می‌روند.

 

آه

ای خدا...

نمی‌دانند، نمی‌فهمند منشا این درد چیست. این فریاد چیست.

یاور جان آتیش بریز! نیرو بیار، بچه‌ها دارن تلف می‌شن! تیکه تیکه شدیم!

آآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآ

فریااااااااااااااااااااااااااد

نه

بگو آمبولانس بیاد، ممد نرو نرو نرو

...

پای ممد زیر تانکه

احمد برو کمک

بمب

نه نه نه نه

 

تکه‌تکه‌های رفقایش را دیده، فقط یک رنگ می‌بند، سرخ، خون، یک صدا، صدای خمپاره...

حال می‌خندند به او، می‌گویند: می‌خواست نرود، مگر ما گفتیم بروند!

 

پای درد و دلش که می‌شینی، می‌بینی مینالد

از 3 هزار میلیارد، از دلار...

داغ دلش

داغش؟

آری

داغش

داغ

 

می‌گفت: وقتی رفتیم بجنگیم، با خودمان گفتیم دشمن نمی‌تواند یادگار فاطمه را از ما بگیرد.

می‌گفت: از عقایدمان دفاع می‌کردیم و دل به این خوش بود

اما

اما

اما

می‌بینم امروز، ببینم مگر این‌جا ایران من نیست!

نه، پدر جان، جانباز من، نه، این‌جا شده لندن، نه، از آن هم بدتر، دیسکوست سنتی خانه‌های امروز، آری شراب فروشی‌ها بسته‌اند، اما ایکس و شیشه جایش دادند.

آری، چادر نیست، نمی‌بینی، نه مشهد است، اما زمانه تلخ است، می‌بینی اما تک و توک‌اند که آرمان‌هایت را زنده نگه داشته اند.

 

می‌نالند از تو، می‌گویند تو تمام ایران را به نامت کرده‌اند و دانشگاه شده برای شماها!

نه

نه

کدام زمین، دانشگاه! والا من برای دانشگاه نخاعم را ندادم، اعصابم را ندادم!

زمین؟ نکند همین کلنگی اجاره‌ای را می‌گویی، نه این هم مال من نیست.

تازه زندان زنان را یادت رفته که م.ک برایمان ساخت!

آزارش یادت نیست

 

آرزویش این بود که در دنیا در تاریخ، نگویند ولایت فقیه تنها ماند، که به آرزویش نرسید. وقتی دید سیدش، امامش گفت: جان ناقابلی دارم! اشک ریخت، خون به دلش شد. امروز فقط می‌گوید من فرزندم را دارم، آن را دارم، همه دنیای من است!

 

داغ من زیاد است برو، گریه نکن ای فرزند جانباز من، ای آخرین سرباز من، غم مخور ای آخرین سرباز من، ای فرزند جانباز من

برچسب ها
نظرات کاربران
کد امنیتی
Eli-soltani
Eli-soltani
٩٢/٠١/٢٤
٠
٠
داغ دلم زیاده ... خیلی زیاد ... نمیدونم چی بگم ... بغض گلومو گرفته ...
taba_sa
taba_sa
٩٢/٠١/٢٤
٠
١
الی جونم... سلام.... خوبی؟؟؟؟؟// کجا بودی؟؟؟؟؟/ دلم برات تنگ شده بود.....
Paeez
Paeez
٩٢/٠١/٢٤
٠
٠
آرمان یعنی چی تو ذهن جوونا؟..چی بگم؟
اسمانه
اسمانه
٩٢/٠١/٢٤
٠
٠
قشنگ نوشته بودی..حرف زیاد هست برای گفتن..درد زیاد است..گوش شنوا کم است..
taba_sa
taba_sa
٩٢/٠١/٢٤
٠
٠
سخته خیلی سخته..... :(((((((((((((((
Em Ad
Em Ad
٩٢/٠١/٢٤
٠
٠
واقعأ این بود آرمانهای امام ؟ به کجا چنین شتابان ؟؟؟
Paeez
Paeez
٩٢/٠١/٢٤
٠
١
مستر عماد این با اون قبلیه چه قدر فرق داره!از قرنطینه دراومدین:)
Em Ad
Em Ad
٩٢/٠١/٢٤
٠
١
هه هه ! قرنطینه ؟؟؟ شاید ...
سین سید هاشم صاد صفدری
سین سید هاشم صاد صفدری
٩٢/٠١/٢٤
٠
٠
خیییییییییلی قشنگ نوشته بودین!واقعا قشنگ بود.چی بگم والا.../مچکر
نسیم
نسیم
٩٢/٠١/٢٤
١
٠
چی بگم؟! چیزی جز شرمندگی ندارم... :(
mahshid2
mahshid2
٩٢/٠١/٢٤
٠
٠
هعیییییی آدم می مونه چی بگه
علیرضا
علیرضا
٩٢/٠١/٢٤
١
٠
خدا بهشون صبر بده... واقعا سخته وقتی میبینی همه دارند پشتت بد می گند ، همه دارند از ارث پدریاشان حرف میزنند که انگار تو از آنها گرفتی... ولی نمیدانند که تو برای چه رفتی برای چه جان دادی و برای چه اسیر شدی...
ati200
ati200
٩٢/٠١/٢٤
٠
٠
اخی
h_nim82
h_nim82
٩٢/٠١/٢٤
٠
٠
نمیدونم چی بگم!
افسانه بانو
افسانه بانو
٩٢/٠١/٢٤
٠
٠
منم نمیدونم چی بگم . اما هر کی خودش باید یه قدم براداره . سپاس
mahtab-k
mahtab-k
٩٢/٠١/٢٥
٠
٠
سکوت فقط همین :(
!WARNING!
!WARNING!
٩٢/٠١/٢٦
٢
٠
بسم رب الحسین .. . بابا یه خورده ابراز احساسات! همین! تلخند!
nikta_21
nikta_21
٩٢/٠١/٢٩
٠
٠
من که اصلا نمی خندم به این چیزا.
پربازدیدتریـــن ها
یک پارچ آب سرد!

شرط ثبت نام

٩٥/٠٩/٠٩
شعری سروده خودم

ترافیک خیال

٩٥/٠٩/٠٧
میانه رو و دانا

امر به معروف و نهی از منکر وظیفه کیست؟

٩٥/٠٩/١٠
پاییز را مرگ می دانم

پاییز لعنتی

٩٥/٠٩/٠٦
گپ و گفتی کوتاه با دانشجویانی که در کنار تحصیل کار هم می کنند

کار کن، دانش بجو!

٩٥/٠٩/٠٧
قرار نیست بیایی!

بامداد پنجم آذر هزار و سیصد و نود و قلب

٩٥/٠٩/٠٦
طنز

نامه ای منصفانه به استاد

٩٥/٠٩/١١
شعری سروده خودم

حیف که روی من این جا به تو هم باز نبود

٩٥/٠٩/١١
برای پدر مهربانم

خورشید ِ گل فروش

٩٥/٠٩/٠٩
اراده

می خواستم خلبان شوم

٩٥/٠٩/٠٦
چه کاریست؟

فهم

٩٥/٠٩/٠٨
یکی این را به زندگی حالی کند

برزخ

٩٥/٠٩/٠٧
اگر ریزعلی می بود، شاید داستان طور دیگری رقم می خورد

جای دهقان فداکار خالی بود

٩٥/٠٩/١٠
وقتی در 24 ساعت یک ملت عزادار می شود...

تراژیک ترین دو روز

٩٥/٠٩/٠٨
لعنت به هرچه یاد تو را زنده می‌کند

تقویم های بی عدد / شعر

٩٥/٠٩/١٠
بیا همت کن رفیق

با دود و غبار هم مدارا ؟!

٩٥/٠٩/١١
وقتی آقا جان، خانوم جان، بابا و مامان با هم پرکشیدند

بلیط رفت و بی برگشت!

٩٥/٠٩/٠٩
هنوز درد می کند

چوب استاد

٩٥/٠٩/٠٦
بارانی که نمی بارد

این هوا خفه مان می کند

٩٥/٠٩/٠٧
قسمت اول: فراخوان

جایزه ادبی در قرون پیشین

٩٥/٠٩/٠٨