آدم‌ها می‌ترسند!
آدم‌ها یک جوری شده‌اند

آدم‌ها می‌ترسند!

نویسنده : پری سا

این روزها آدم‌ها می‌ترسند، لب‌های‌شان را کمی گشاد کنند و برای لحظه‌ای هم که شده لبخند بزنند!

می‌ترسند دست‌های خودشان را برای کمک به نیازمندی دراز کنند.

می‌ترسن به کودکی  مظلوم نگاهی محبت‌آمیز کنند.

می‌ترسند برای نگه داشتن دوستی‌شان کلماتی زیبا به زبان بیاورند.

می‌ترسند گریه کنند تا خدایی نکرده، کسی از احوالات درون‌شان آگاه شود.

این روزها آدم‌ها شده‌اند؛ آدم آهنی!

دیگر احساسی ندارند تا گریه کنند، بخندند، کمک کنند و...

کلا این روزها آدم‌ها از همه چیز می‌ترسند، حتی از سایه خودشان.

 

برچسب ها
نظرات کاربران
کد امنیتی
m_sepehri
m_sepehri
٩٢/٠١/٠٢
١
٠
آره پریسا جون.متاسفانه اینقدر برای حرف مردم زندگی کردیم که خودمون رو هم فراموش کردیم و عادت کردیم بترسیم از چیزای بیخود!ممنون بابت نوشته خوبت:))))
Niva
Niva
٩٢/٠١/٠٢
٠
٠
چون پریسا در حال حاضر در دسترس نمی باشد من به جاش از همتون بابت نظراتتون تشکر میکنم. ممنون دوستان
parisa
parisa
٩٢/٠١/٠٨
٠
٠
ممنون دختر عمه.....
سین سید هاشم صاد صفدری
سین سید هاشم صاد صفدری
٩٢/٠١/٠٢
١
٠
خیییییییلی قشنگ نوشته بودی پریسا خانوم.واقعا لذت بردم!
parisa
parisa
٩٢/٠٢/٠٤
٠
٠
قابل نداش.........
imanhkt
imanhkt
٩٢/٠١/٠٢
٠
٠
ولی من قوی هستم ... من نمیترسم ... نه اینجوری نمیشه باید دوباره پشت بازوم رو نشونتون بدم ...
m_sepehri
m_sepehri
٩٢/٠١/٠٢
١
٠
خال کوبی هارو هم نشون بده!
سین سید هاشم صاد صفدری
سین سید هاشم صاد صفدری
٩٢/٠١/٠٢
١
٠
ایمان پودر مصرف کردی یا آمپول زدی؟؟آخه ندیدم همچی پشت بازویی تاحالا:))))
imanhkt
imanhkt
٩٢/٠١/٠٢
٠
٠
سید من روزی دویست تا بارفیکس میرم ... فکر کردی من کم الکی ام ... نخیر ... من زیاد الکی ام ...
باران
باران
٩٢/٠١/٠٢
١
٠
ای بابا تا حدودی درست میگی
وصال
وصال
٩٢/٠١/٠٢
٠
٠
این حرفا چیه دوستم هنوز هم احساس رو میشه احساس کرد
Mostafa
Mostafa
٩٢/٠١/٠٢
١
٠
معلوم نيس!!
mahtab-k
mahtab-k
٩٢/٠١/٠٢
١
٠
اصلا انگار ما آدما دیگه از نفس کشیدن هم میترسیم
Mostafa
Mostafa
٩٢/٠١/٠٢
١
٠
آدمهاي آهني... خيلي خوب. ممنون
علیرضا
علیرضا
٩٢/٠١/٠٤
٠
٠
واقعا این روزها همین طور شده... خیلی ممنونم پریسا خانوم .متشکرم
nikta_21
nikta_21
٩٢/٠١/٢٦
٠
٠
چه می دونم والا.
A.hosseiny
A.hosseiny
٩٢/٠٣/١٦
٠
٠
خیلی زیبا بودممنون
پربازدیدتریـــن ها
شاید قهرمان این فصل شویم

ظهور استقلال آرمانی

٩٥/١١/٢٨
حیف شد

حیاط خانه ی مادرجون

٩٥/١١/٢٦
ترامپ هستند، 70 ساله از حزب باد!

وقتی از ترامپ حرف می زنیم، دقیقا از چه حرف می زنیم؟

٩٥/١١/٢٨
طنزیات

مصاحبه خبرگزاری مهر با آبراهام لینکلن!

٩٥/١١/٢٨
حالا نوبت من بود

نامه ای به خدا

٩٥/١١/٢٧
گاهی از پنجره بیرون را نگاه کن

به دنیا آمدیم تا به هم کمک کنیم

٩٥/١١/٢٧
نسل های بعد

خسته تر از آنیم، که فکرش بکنی

٩٥/١١/٣٠
یعنی چه شده بود؟

طبق عادت / قسمت دوم

٩٥/١١/٢٧
نقد و بررسی فیلم فصل نرگس

وعده ما قبرستان!

٩٥/١١/٢٨
آمده بودم بنویسم...

دو دقیقه حواستان را به من بدهید لطفا

٩٥/١١/٢٦
شعری سروده خودم

کسی خبر ندارد

٩٥/١٢/٠١
یتیم شدم، همین

هر چه صدا می زنم بابا!

٩٥/١١/٣٠
من متخصص هستم!

راه اشتباهی

٩٥/١١/٢٧
خاطراتی از نمایشگاه پژوهش سال 94

از هم فکری تا اثبات توانایی ها

٩٥/١٢/٠٢
باید به روایت‌ها چون حکایت‌ها احترام گذاشت؟

حکایت اندر روایت

٩٥/١١/٢٦
نسل ما

من آخر دیروزم

٩٥/١١/٣٠
حرف هایی که شبیه دروغ هستند

واقعیت های دروغ نما

٩٥/١١/٢٦
شعری سروده خودم

جنگ غرور

٩٥/١١/٢٦
وقتی همه ایران یک رنگ می شود

اولین روز آبی

٩٥/١٢/٠١
مطمئنم اینجاست

هیس، آرام، کسی بو نبرد

٩٥/١٢/٠٢
تبلیغات
تبلیغات